♥♥♥ Ik ben Angela ♥♥♥

Transformatie

2012-02-18T15:00:00.000+01:00

(juni 2006 – januari 2012)

De stem van het hart sprak
toen het om mij heen pikkedonker was
Toen het angstzweet mij uitbrak
'Nu is het dan toch gebeurd!'

De stem van mijn hart sprak
'Het komt allemaal goed'
Rust in mij ondanks
dat mijn hele wereld in elkaar gestort was

Ik kende mijn hart niet
Ik kende mijn lichaam niet
Ik wist helemaal niets
Blik naar buiten en met oogkleppen op

De transitie was een reis naar binnen
die ruim vijf jaar duurde
een reis vol pijn, verdriet, woede en angst
maar ook elke keer die stem in mijn hart

Ik was die stem

Ondanks scheiding, werkloosheid en ziekte
werd mijn leven een avontuur
waarvan ik het programma niet kende
In de chaos ontdekte ik structuur

De stem sprak steeds vaker
Het bleek de stem van het leven zelf
Het leven in mij en om mij heen
Dat steeds zei: Leef!

Man en vrouw
Dualiteit in Een
Ik werd ze
Ik doorleefde ze

De opbrengst is niet te verwoorden
Het leven was mijn leraar
Ik de ijverige studente
die soms op haar tandvlees haar examens haalde

De stem was pure levenskracht
De kracht om door te gaan
en niet op te geven
Mijn wereld werd groter, breidde zich uit

En daar waren jullie
Mijn familie en vrienden
Jullie konden mijn problemen niet oplossen
Maar de steun was jullie grootste geschenk

Mijn wereld werd lichter

Zo begon ik
Alleen op de wereld
net als een kind dat geboren wordt
en niet weet hoe het voor zichzelf moet zorgen

Nu ben ik groot geworden
en wil ik de dingen gaan doen
waarvan ik vroeger zei:
'Later als ik groot ben, dan...'

Het ik-tijdperk ten einde
kijk ik verwonderd om me heen
en ken ik de kracht van familie en vrienden
Mensen waarmee je je leven deelt

Niet het mooie huis
Niet de ideale baan
Niet de vette bankrekening
en niet de vakantie aan een tropisch strand

Nee, mensen om je heen
die van me houden
die me steunen
zijn mijn meest waardevolle geschenk

Angela Wende

De schoonheid van heilige geometrie

2012-02-16T10:46:00.012+01:00

Al een tijd lang ben ik geïnteresseerd in de heilige geometrie en numerologie en alles wat getallen kent of vormen. Voor mij vertegenwoordigen deze manieren het mannelijk principe, met name de geometrie. Het is het Universum uitgedrukt in getal en vorm. Het woord 'heilig' maakt echter de verbinding met het vrouwelijk principe omdat een beroep wordt gedaan op een holistische kijk en het gebruik van intuïtie. Mannelijk en vrouwelijk zijn daarom maar relatieve begrippen, die helpen om een onderscheid, dat er niet wezenlijk is, te maken. Het vrouwelijk principe is mij redelijk bekend. Het zit in de lessen energetische healing (healing touch) die ik heb gehad. In de intuïtie, inlevingsvermogen en compassie die ik inzet als counselor. Het zit in het vormloos vertrouwen en loslaten tijdens meditaties.

Het mannelijke inzetten naast het vrouwelijke maakt de beleving van alles echter veel intenser. Het werkt verdiepend en is een continue bron van creativiteit en plezier. Op lichamelijk niveau heeft het volgens mij alles te maken met het integreren van de linker en de rechter hersenhelft. Eenmaal geïntegreerd maken de hersenhelften op een of andere manier makkelijker contact met het hart, het andere belangrijke onderdeel van het menselijk lichaam, de plek waar liefde woont. Volgens mij heeft dat te maken met de relatie tussen verwondering en liefde.

Misschien is verwondering de uitingsvorm van liefde in de hersens? Ik weet het niet, maar creativiteit gecombineerd met plezier en verwondering lijken veel op liefde. Alsof het trillingsniveau ongeveer hetzelfde is. Zou de liefdeloosheid in (delen van) deze wereld soms te maken hebben met een gebrek aan verwondering?

Ik zou bovenstaande vermoedens allemaal kunnen uitwerken, maar dan zou ik de beginselen van de heilige geometrie en numerologie moeten uitleggen. Als je geïnteresseerd bent, er zijn tientallen boeken die je verder kunnen helpen en ook op internet kom je een heel eind. Hier bijvoorbeeld de link naar Johan Oldenkamp, die zich met dit soort zaken bezighoudt. Hieronder wel twee fotootjes van tekeniningen met aantekeningen die ik heb gemaakt van de Levensbloem en de Kubus van Metatron, die uit de heilige geometrie komen.

Een tip. Het werken met heilige geometrie kan (volgens mij) verslavend werken. Begin er wel aan (als je geïnteresseerd bent), maar bedenk dat het slechts één manier is om de wereld om je heen te begrijpen. Yoga en meditatie zullen helpen om de dingen in perspectief te zien, evenals contact met je Hara ofwel levenskracht (het punt iets onder je navel). Neem niets klakkeloos over, blijf kritisch, maar verder... verwonder je! :)

Angela Wende

Binden

2012-01-31T12:16:00.002+01:00

Je binden is een prachtig iets mits het een middel blijft en geen doel wordt. Ik probeer deze wijsheid elke dag weer te leven.

- een wijs iemand -

Liefde is (ook) helen en helen doet meestal pijn. Pijn leidt echter tot genezing, tot heelheid.

- weer een wijs iemand -

Charlotte ontmoet Kapitein Iglo

2012-01-23T23:40:00.004+01:00

Vandaag had ik een fotoshoot met een vriendin in Castricum. Na de shoot was het vijf uur en we besloten een pizza in het centrum van het dorpje te gaan eten. Daar had ik weer een ontmoeting met een bijzonder mens. Deze mens was een man en hij was al behoorlijk beschonken. Hij leek sprekend op Kapitein Iglo. Hij sprak mij aan en vertelde me dat ik op een filmster lijk. Hij kon niet op de naam komen. Later kwam hij terug en zei: 'je lijkt op Charlotte Rampling van de film Verdict'.

Omdat de man een vriendelijke drinker was met manieren, besloot ik de naam op te schrijven op een papiertje om het later op internet op te zoeken. Ik herkende Charlotte en zag dat de man gelijk heeft. Ik lijk wel een beetje op haar.

Dit vind ik van die mooie ontmoetingen. De man was een man met verhaal. Er was een verhaal achter het stevige drinken dat hij deed. Hij leek er niet mee te zitten. Hij was vrolijk zonder zijn manieren te verliezen. Misschien heb ik hem een goede herinnering gegeven omdat hij in de tijd dat Charlotte nog jong was, hij ook een jonge man was die de fles niet nodig had. Misschien was hij wel verliefd op Charlotte. Mijn verschijning was een herinnering aan die mooie tijd van weleer. Dit verzin ik hier ter plekke, maar ik denk dat ik best wel dicht bij de waarheid zit. Daarom schrijf ik er hier een stukje over. Hieronder zal ik de foto van Charlotte Rampling zetten, dan mogen jullie zelf oordelen of ik op haar lijk.

Welterusten!

Angela Wende

Wat is waarheid?

2012-01-09T22:08:00.004+01:00

Wat is waarheid?

Het oog ziet niet wat op het netvlies valt. Het oor hoort niet wat het trommelvlies doet trillen. Het ziet en het hoort wat in het hart ligt. En fijnzinnigheid is altijd waar. Kwetsbaarheid is ook altijd waar. Lompheid en wreedheid zijn een dagelijkse werkelijkheid, maar... een werkelijkheid, nooit de waarheid. En de werkelijkheid verdwijnt, de waarheid blijft.

- Herman Finkers -

Mijn waarheid

2012-01-06T14:55:00.002+01:00

Gisteren schreef ik dat er weinig belangstelling was voor spirituele cursussen. Dat schreef ik naar aanleiding van een aantal mensen wiens activiteiten weinig animo vinden bij anderen. Vandaag werd weer eens bewezen hoe relatief de waarheid kan zijn. Ik kreeg een mail van een andere voormalige spirituele mentor van mij. Zij werkte indertijd samen met voorgenoemde mentor van mij. In de e-mail las ik: "... wegens groot succes een nieuwe extra cursus aangeboden".

Dit voorbeeld leert me dat ik niet de waarheid mag invullen voor een ander. Dat wat ik gisteren schreef is mijn waarheid en hoeft niet te gelden voor anderen. Mijn counselpraktijk is leeg. Dat is de echte waarheid van mij en mij persoonlijk en ik vul dat in door andere dingen te gaan doen, zoals lesgeven. Zo bereik ik - net als deze blog - mijn afnemers.

De raad die ik lichtwerkers wil geven wiens praktijk (ook) niet loopt: blijf in contact met het leven en laat je meestromen naar die plekken waar je moet zijn, waar een (nieuwe) bestemming voor je ligt. Dan ga ik nu ook maar snel weer verder met stromen (knipoog!).

In liefde,

Angela

Doen

2012-01-05T11:26:00.007+01:00

De tijd van je naar binnen keren lijkt voorbij. Wat er over blijft is een uitnodiging om te handelen, anderen de hand te reiken en naar buiten te treden.

Bovenstaande kwam in mij op toen ik een bericht las van een voormalige (spirituele) mentor van mij. Ze geeft samen met haar man spirituele cursussen. Beiden zijn lichtwerkers. Mijn conclusie na het lezen van het stuk: het gaat niet goed met de 'spirituele dienstverlening'. Dat moet ik even uitleggen. Om mij heen hoor ik veel mensen die spirituele cursussen geven, aan healing doen of counselor zijn dat er weinig animo is voor datgene wat ze te bieden hebben. Tegelijkertijd constateer ik dat er erg veel behoefte is aan heling, zelfreflectie en groei. Dat klinkt paradoxaal. Dit zijn mijn bevindingen. Wellicht helpt het andere lichtwerkers om verder te komen.

Kortdurende hulp

Het is lastig om je brood te verdienen als een counselsessie maar eenmalig plaatsvindt. Dit is mijn ervaring. Langdurige hulp komt nog maar weinig voor in de nieuwe wereld. Een eenmalige counselsessie is voor mijn klanten zeer effectief. Ze hebben voldoende positieve input gekregen om zelf verder te gaan. Afnemers zullen dus minder snel een langdurige relatie hebben met de gever. Op zich is dat prachtig nieuws! Een leraar, counselor of healer kan niet de problemen oplossen, maar wel steun geven in zelfheling en het terugvinden van de eigen regie.

'Zweverigheid'

Het begrip spiritualiteit wordt nog steeds gekoppeld aan zweverigheid. Spiritualiteit is allesbehalve zweverig, maar we hebben nu eenmaal te maken met dit vooroordeel. Dat is geen probleem. We hoeven geen boodschap te verkondigen. We hoeven ons niet (meer) te onderscheiden van de rest. We zijn één. Daardoor zal de classificatie 'spiritueel' ook minder belangrijk worden. Ik heb in de praktijk gemerkt dat praten over spiritualiteit minder effectief is dan ZIJN en handelen. Je zijn komt tot uitdrukking in het handelen en ik ervaar dit als de meest effectieve manier van lichtwerker zijn. Daar hoef je geen woorden voor te gebruiken. Niet voor niets heb ik dit stuk de titel 'Doen' gegeven.

Nieuwe paden, oude paden

Zowel de begaande paden in de oude wereld (bijvoorbeeld werken op een kantoor, een reguliere baan) als de paden die de spiritualiteit biedt (inclusief de dienstverlening hieromtrent) zijn beiden oud en nieuw. De spirituele dienstverlening is een relatief nieuwe vorm van dienstverlening maar erg gekoppeld aan de jaren negentig en de periode 2000 - 2010. In die zin is zij dus ook 'oud'. Het niet vinden van voldoende klanten kan een aanwijzing zijn dat deze manier van spirituele dienstverlening niet meer werkt. Daarnaast werkt het merendeel van de bevolking nog gewoon in de oude maatschappelijke en economische sectoren. Het is een oud pad. Deze twee werelden lijken gescheiden te zijn en zijn dit wellicht ook. Als gevolg van een 'lege praktijk' ben ik gaan werken in het onderwijs en in het onderwijs heb ik een prachtig platform gevonden om te ZIJN en te handelen volgens de inzichten die spiritualiteit mij hebben gebracht en... met succes! Daarom heb ik het vermoeden dat het de bedoeling is om als nieuw mens terug te keren in de maatschappij zoals wij die kennen, regulier werk zoeken en daar jezelf zijn. Zonder een boodschap te verkondigen - de tijd van de missionaris is voorbij - verander je mensen doordat je jezelf bent.

Ik denk dat het de komende tijd de bedoeling is om de hand te reiken naar mensen die niet specifiek met spiritualiteit bezig zijn. Spiritualiteit is ook geen bezigheid, het is een way of life. In de afgelopen twee decennia hebben lichtwerkers zichzelf en elkaar gevonden. Het was een tijd van het vinden van gelijkgestemden. Samen hebben we elkaar gesteund in onze ontwikkeling. Dit vond allemaal plaats in de vele meditatielessen, spirituele cursussen, retraites die wij allen hebben gedaan de afgelopen jaren. Als we niet 'de hand reiken' naar mensen die we niet tot lichtwerkers of gelijkgestemden rekenen, missen we een essentieel punt wat ik de afgelopen tijd heb geleerd: ieder mens is spiritueel, ook als ze een gruwelijke hekel hebben aan het woord. Ik denk dat er alleen maar bewuste en meer bewuste mensen zijn. Ik, die mijzelf als lichtwerker beschouw, zie geen verschil tussen mij en een ander. Ik zie geen verschil meer tussen een lichtwerker, goeroe, dakloze en bankier. Bewustzijn brengt verlichting. Veel bewustzijn maakt de omgeving meer bewust en brengt daarom verlichting. Het is maar welk deel je in de mensen aanspreekt.

De reden dat mij dit onderwerp bezighoudt is dat ik de afgelopen tijd vrijwel geen gebruik heb gemaakt van wat je het spirituele jargon zou kunnen noemen. Tot voor kort was ik vol van de woorden liefde, licht, lichtwerker, ascentie, evolutie, heling, transformatie, enzovoort (en nog steeds, overigens). Nu gebruik ik dit jargon niet veel. Ik ben het en als ik het niet ben, dan durf ik ook daarin mezelf te zijn, dus ben ik het. Ik merk dat dit andere mensen raakt, wie of wat je ook bent. Ik kan het ook niet gebruiken anders zouden mijn afnemers afhaken. Zij praten een andere taal, die.... vaak hetzelfde zegt als wat ik in mijn taal wil zeggen.

Een troostende gedachte. Mijn counselpraktijk is leeg, maar ik heb honderden afnemers! :). Het geeft me ook vertrouwen. Vertrouwen in mensen en daarom in een goede afloop van de crises die wij op velerlei gebied meemaken.

Ik heb een beslissing genomen. Ik ga doen, doen, doen. Ik ga meewerken aan projecten met een positieve insteek of daar waar ik mezelf kan zijn. Ik hoef de wereld niet te veranderen en ik hoop daarmee de wereld te veranderen (knipoog!). En daarin werk ik het liefst samen met mensen, veel mensen, veel collega's, veel vrienden, veel medelanders, vele soorten, met alle kleuren van de regenboog.

Angela Wende

Survival kit voor Wereldverbeteraars

2011-12-21T16:19:00.004+01:00

Leuk filmpje van Occupy Wallstreet over de feestdagen samen met de familie ;-)

En voor iedereen, dus de wereldverbeteraars en de wereldverbeteraars in wording:

Fijne feestdagen en
een heel gelukkig nieuwjaar! :)

Liefs,

Angela

Vandaag ben ik als helder water

2011-12-16T14:16:00.007+01:00

Het proces van betekenisgeving aan wat mij de afgelopen twee maanden allemaal is overkomen, is klaar. Om in de metaforen te blijven waarmee ik het stuk 'Vandaag ben ik als troebel water' te blijven, is het water nu helder geworden. De modder is gezakt en ik heb ontdekt dat de takken en bladeren mijn stroom aan het verleggen zijn. Mijn oevers en de loop van mijn water zijn veranderd, dus ben ik als rivier veranderd.

Wat ik zie is mooi. Er tekent zich een toekomst af waarvan nu de kiemen reeds zichtbaar zijn. Daarom is de toekomst nu al deel van het heden. Ik heb een aantal belangrijke beslissingen genomen (de kiem) en het is slechts zorg dat de kiemen zal doen uitgroeien tot sterke bomen. Ik ben de rivier en de boom.

Ik heb een mooi mens ontmoet, waarover ik al reeds schreef dat ik met haar mijn leven wil delen. Dit mooie mens heeft twee zonen. Hen heb ik ook ontmoet en het klikte. Bij hen te zijn, geeft een heel nieuwe dimensie aan mijn leven en een heel mooie. Tot nu toe woonde ik altijd alleen en had ik geen gezin. Nu proef ik hoe het is om er een te hebben en dat is prachtig. Bij deze, respect voor alle ouders, ze hebben een prachttaak in deze wereld. Daar zou veel meer aandacht voor mogen komen.

Ik ben bezig mijzelf in het leven neer te zetten. Niet met veel poeha, zoals ik dat vroeger nog wel eens probeerde, maar als mezelf in al mijn kracht en kwetsbaarheid. Mijzelf manifesteren met al mijn kwaliteiten en het gebrek eraan, is momenteel een belangrijk aspect in mijn leven. Tot voor kort was ik bezig met bezinning, betekenisgeving, verwerking, loslaten en inzichten verwerven. Nu neem ik alles wat ik geleerd heb mee de wereld in. Het is voor mij momenteel een heel mooie maar ook spannende tijd. Niet alles gaat goed of verloopt vlekkeloos. Ik moet nog leren hoe ik mij kan manifesteren in de wereld en ik maak als gevolg van onervarenheid ook fouten. Het feit dat ik van mijn fouten durf te leren, maken ze echter zoet, met andere woorden, het zijn geen nederlagen.

Verder ben ik bezig met de thema's woordenloos, verhalen vertellen en het 'eind' van spiritualiteit. Ik kan er nog niet zoveel over vertellen, maar wel iets. Woordeloos en 'het einde van de spiritualiteit' hebben alles met elkaar te maken en alles met mijn leven. Ik heb niet meer zo'n behoefte mij als spiritueel neer te zetten. Spiritualiteit is een deel van mij geworden en hoeft dus niet meer uitgeplozen en doorleefd te worden. Doordat het een deel is geworden van mij, werkt het als een instrument, een manier waarop je naar de wereld kijkt, het interpreteert en er naar handelt. Het gevolg is dat ik een stuk praktischer ingesteld lijk te zijn. Daarbij hoort het 'woordenloos' zijn. Ik uit mijn spiritualiteit veel meer als wezen, als zijn, zijn wie ik ben. Het is het einde van de spiritualiteit zoals ik deze tot nu toe heb beleefd. Ik praat er minder over, maar ben en doe het vooral.

Er is iets met (elkaar) verhalen vertellen wat mij enorm boeit. Met name de dynamiek. Ik ben er volop mee aan het experimenteren. Het heeft een hele heilzame werking op de mensen die je een verhaal vertelt. Maar het doet ook wat met de verteller. Het verhaal dat die dynamiek kent heeft echter wel een aantal kenmerken: het kent kwetsbaarheid, gaat niet over verheven idealen, maar over het alledaagse, het is authentiek en geen verkooppraatje. In de laatste les die ik aan mijn studenten gaf, ben ik gaan vertellen over mijzelf. Dat maakte indruk. Niet vanwege de inhoud, maar omdat we ergens met elkaar 'levelde', op gelijke hoogte kwamen. Op deze frequentie is heel veel mogelijk. Het is wezenlijk en daarom blijvend en het zet iets in mensen in gang. Ook de verhalen vertellen zijn op een bepaalde manier woordenloos omdat dat wat wezenlijk gezegd wordt, niet de woorden zijn, maar iets anders. Wat weet ik nog niet precies, maar ik zie mensen opfleuren. Ik zie de glans in hun ogen terugkeren. En ik weet wat een verhaal met mij doet. Ik luister ook graag. Het maakt me blij en ik voel me verbonden met de verteller of de persoon waarover het verhaal gaat. Work in progress...

De komende tijd ga ik mijn nieuwe oevers verkennen en zien wat er in de drooggevallen beddingen van de oude loop van mijn rivier opkomt aan mogelijkheden. De grond daar is vruchtbaar. Mijn nieuwe liefde en haar gezin, mijn nieuwe thema's en mogelijkheden, zullen daar een belangrijke rol in spelen. Ik ben nieuwsgierig en enthousiast.

Hartegroet,

Angela

Wind

2011-12-10T15:50:00.002+01:00

Nu weer hier
dan weer daar

't Is de wind
de wind door mijn haar

Zacht niets
en toch zo krachtig

Flexibel en sterk
Wind waait, is het niet prachtig?

Van de wind kan men leren
een leraar bij uitstek

En hier aan de kust
aan de wind geen gebrek

Wees als de wind
raak alles aan

En als iets je niet zint
laat het dan gewoon gaan

Angela Wende

Vandaag ben ik als troebel water

2011-12-10T15:27:00.004+01:00

Het leven is als een rivier. Mijn leven is als een rivier. De afgelopen weken heeft het heel hard gestroomd. Dan komt de rivier in korte tijd op veel plekken en doet veel indrukken op. Dat geldt ook voor mij.

Ik geloof in tekens. Ik volg tekens met behulp van mijn intuïtie. Meestal herken of begrijp ik de tekens direct. Maar nu niet. Er zijn onmiskenbare tekenen en ze zijn niet leuk. De enorme stroomversnelling stokt, hapert, te veel modder, hout en bladeren die met de sterke stroom mee werden gevoerd. Dan hapert de stroom als geheel. Het hoort bij de rivier en dus ook bij mijn leven.

Op sommige plekken is de rivier dieper en het terrein meer vlak. Dan stroomt de rivier wat trager. Vandaag is zo'n dag en daarom ga ik doelbewust mediteren. Dan laat ik de modder zakken naar de bodem en zie ik wat het is dat mij verstopt.

De takken en bladeren zijn de tekens. Ze willen me iets vertellen. De modder is het verstopt zijn van mijn bewustzijn en hart dat de dingen kan interpreteren. Gelukkig heb ik geen jaren, maanden, weken, dagen meer nodig om mijn water weer helder te laten zijn. Een middag zou voldoende moeten zijn. Even pas op de plaats. Even rust. Even terugkeren naar dat meest oorspronkelijke deel van mij. Morgen zal alles helder zijn en zal ik verder stromen naar mijn einddoel.

In liefde,

Angela

Choose Love

2011-12-07T12:17:00.002+01:00

"Do not fear the great changes we face at this time. Simply acknowledge this as a grande process to wash away the ways of the old world. Realize that there is no time left to be complacent. Meditate every day. And as the walls come crushing down around you, you will see that these walls are the very walls that kept us imprisoned for so many years... Choose love..."

Uit: 2012 - A Message of Hope

Wezenlijke verandering

2011-12-06T16:48:00.007+01:00

Kijk eerst eens de twee filmpjes hierboven en lees daarna het stuk hieronder.

Ik kom regelmatig op Occupy Amsterdam. Vaak zag ik boosheid. Begrijpelijke boosheid. Ik zag teleurstelling. Begrijpelijke teleurstelling. Ik zag achterdocht. Begrijpelijke achterdocht. Echter... wezenlijke verandering van jezelf en de wereld om je heen begint nooit bij een negatieve emotie. Negatieve emoties hebben hele beschavingen in elkaar doen storten om er na een aantal jaar achter te komen dat een nieuwe onderdrukkende elite de plek in nam van de oude. We zien het in Egypte waar Mubarak vertrok en het leger op zijn stoel ging zitten. Geen wonder dat de mensen weer op het Tahrir-plein demonstreren.

Wezenlijke verandering begint met het hart en met de daad. Wil je geweldloosheid? Wees zonder geweld. Wil je zonder uitbuiting? Buit een ander niet uit. Wil je vriendelijkheid? Wees vriendelijk naar een ander toe. Wil je dat de welvaart rechtvaardiger verdeeld wordt? Begin met het delen van jouw rijkdom. Heb je geen rijkdom? Gebruik dan je fantasie, want iedereen heeft rijkdom. Rijkdom is niet alleen geld. Dat is fantasieloos. Rijkdom met fantasie zijn je individuele talenten. Ben je goed in het samenbrengen van de juiste mensen? Ga de juiste mensen samenbrengen. Ben je goed in het communiceren van jouw waarheid? Ga jouw waarheid vertellen. Ben je goed in geld verdienen? Ga goed geld verdienen en deel jouw gave met anderen. Het grootste cadeau dat we kunnen geven en ontvangen, en dat geldt voor ieder mens hier op aarde, is aandacht, respect en liefde. Dat zijn geen grote Sinterklaas cadeaus. Ik pleit niet voor het afschaffen van Sinterklaas, maar voor het besef dat een cadeau iets betekent, namelijk dat je de ander lief hebt.

Wezenlijke verandering is hard werken. Veel mensen zijn nog fantasieloos. Wordt geen missionaris. Dat hoort bij de oude wereld. Ga jouw waarheid leven. Je zult gaan stralen. Je zult als een magneet gaan werken op die mensen die die nare leegte voelen die consumentisme en egocentrisme achterlaat. Menselijkheid trekt menselijkheid aan. Leegte trekt nog meer onverzadigbare leegte aan. Menselijkheid is simpel en hoeft niets te kosten, alleen maar oefenen. Wees mild voor jezelf als het niet lukt. Vergeef jezelf voor je fouten, want menselijk worden is een leerproces. En je leert het beste van je fouten.

Ik ben een ervaringsdeskundige op het gebied van wezenlijke verandering. Daarom kan ik je dit meegeven als je op reis gaat: het lijkt soms verdomd moeilijk, maar het gaat je lukken, jij kunt een zinvol leven leven. Het zal stap voor stap gaan, maar de opbrengst zal je gelukkiger en waardevoller maken. Er zullen nog steeds 'good times' en 'bad times' zijn, maar jij voert de regie over je leven, in goede en slechte tijden. Dat geeft een enorm goed gevoel van eigenwaarde. Het leert je respect te hebben voor allen die dit pad ook volgen. Het leert je degenen die dit pad niet lopen niet te veroordelen omdat jij daar ook was. Het leert je je volstrekt gelijkwaardig te voelen aan hen die al verder op het pad zijn, omdat zij de jij van de toekomst zijn en dus ook ooit op een punt geweest zijn waar jij nu bent. Je zult door hen ook als gelijkwaardige behandeld worden omdat zij weten dat zij daar ooit ook stonden.

Om dit te ondersteunen twee filmpjes over Occupy. Het is ook een ander beeld dan je in de media ziet. Daar zie je de fouten en alles wat er niet goed aan is. De media zien echter het bredere plaatje niet, namelijk dat men in een leersituatie zit en niet de oude middelen wil gebruiken, zoals eisen, eenduidige doelen en verzet. En, zoals gezegd, is een leersituatie een situatie waarin fouten gemaakt mogen worden. Ik ben bijzonder blij dat de beweging die shift maakt van een negatieve insteek naar een positieve. Veel mensen zijn betrokken geraakt vanuit boosheid en teleurstelling. Zoals al gezegd, begrijpelijk. De beweging laat echter zien dat men kan leren en hun fantasie kunnen gebruiken. Nu wordt gesproken over liefde zonder strijd en het laten zien hoe de dingen anders kunnen. Een mooie ontwikkeling, een wezenlijke verandering ten goede.

In liefde,

Angela

Ander leven

2011-11-30T12:52:00.003+01:00

En opeens leef ik een ander leven. Gelukkig heb ik mijn rugzak bij me op deze onbekende reis. In mijn rugzak zitten nuttige dingen. Dat weet ik omdat ik ze al regelmatig nodig heb gehad.

Mijn nieuwe leven is leuk, ook al is het vermoeiend. Dat komt omdat het nieuw is. Maar het is vooral leuk. Er is ook genoeg tijd om van de reis te genieten. Er is tijd om alle nieuwe indrukken te kunnen laten bezinken.

En... misschien is de mooiste ervaring die ik recentelijk heb opgedaan, dat ik het allemaal aankan. Het doet me denken aan het zen-gedichtje dat ik ooit heb geschreven:

berg

ik ben berg
ik ben heel aanwezig

het kan stormen
het kan regenen

en ik... ik kan het allemaal aan

Voor de mensen die geïnteresseerd zijn in de feitelijke gebeurtenissen: ik heb iemand gevonden waarmee ik heel graag mijn leven zou willen delen. We kennen elkaar nu ruim zes weken en ik hou ontzettend van haar. Tegelijkertijd ben ik deze maand met een nieuw project begonnen: lesgeven. Hoewel ik voor de lessen nog zenuwachtig ben, geniet ik ontzettend als ik weer voor de klas sta. En mijn rugzak staat symbool voor alle ervaringen en inzichten die heb leven mij heeft gegeven, waarvan ik heb geleerd, die mij maken tot wie ik ben en welke kwaliteiten ik inzet als dat nodig is.

Fijne dag!

Angela Wende

Winterzon

2011-11-29T13:03:00.000+01:00

Winterzon leert mij
de wijze lessen
van het leven

Ook als alles
donker lijkt
is er licht

De zon blijft
De schaduwen verdwijnen
in een eeuwig durende cyclus

- Angela Wende -

Verfrissend

2011-11-22T16:21:00.002+01:00

Ik vond school nooit zo leuk. De kennis vond ik niet waar of saai. Toch hou ik ontzettend van leren en daarom heb ik het meeste geleerd buiten school. Pas op de universiteit kreeg ik het gevoel dat ik wat wezenlijks aan het leren was. Dat was een momentopname, want al snel bereikte ik de grenzen van de wetenschap en ging ik me interesseren voor wijsheid.

Wijsheid of echte kennis is leren middels vele vormen. Het is niet alleen je verstand gebruiken, maar ook je gevoel, intuïtie en hoger weten. Eigenlijk begint alles met het hogere weten. Je kunt toegang maken tot dit hoger weten door middel van bijvoorbeeld meditatie. In onze huidige samenleving beginnen van onderen af. Eerst leer je allemaal wat je niet mag. Dan leer je op school hoe het wel moet. Dit is kennis zonder zingeving omdat je pas dingen snapt als ze zin hebben. De kennis op school is daarom dode of zinloze kennis (het merendeel).

Daartegenover staat levende kennis. Levende kennis wordt gevoed vanuit het hogere weten of je hogere zelf. Alle kennis is daar al aanwezig en deze bulk aan kennis wordt ook wel de Akasha archieven genoemd. De meest simpele wetenswaardigheden kunnen dan betekenis krijgen, bijvoorbeeld waarom het niet verstandig is je hand in het vuur te steken. Op een lager niveau van weten (dat wat op scholen wordt onderwezen) leer je dat je dan je hand brandt. Op een hoger niveau leer je dat het niet zinvol is om je hand in het vuur te steken omdat je daarmee een perfect functionerend organisme stoort. Waarom zou je iets dat perfect werkt schade willen berokkenen?

Levende kennis is grenzenloos. In deze kennis ben ik geïnteresseerd omdat ik zin zoek in alles. Ik wil een zinvol bestaan creëren. Er zijn veel mensen die het genereren van levende kennis tot in de perfectie beheersen. Een van die mensen heet Johan. Ik weet zijn achternaam niet, maar wel zijn website. Hieronder de link. Johan maakt kennis weer spannend. Hij nodigt je uit zelf te gaan spelen en daar van te genieten. Ik heb in ieder geval genoten van zijn presentatie 'Het hele verhaal'. Even een stukje naar beneden scrollen, dan zie je het vanzelf staan.

Genietse!

Angela Wende

Wakker zijn

2011-11-22T11:20:00.002+01:00

Open je ogen
Kijk om je heen
Wordt wakker

Wrijf de slaap
uit je ogen
rek jezelf uit

Vergeet die boze droom
want nu ben je wakker
Zak in je lichaam

Kom terug
in het hier en nu
en geniet van wat je ziet

Het leven is een spel
met ontelbaar vele lagen
Jij bent de speler

Weet dat er alleen
lessen en liefde zijn
Dus, ga nu spelen

En geniet van het spel

Angela Wende

Eindigheid

2011-11-18T22:34:00.005+01:00

Ik ben ontwaakt uit een lange, diepe slaap.

Ik wilde vandaag in de natuur zijn. Even lopen met mezelf en Moeder Aarde. Ik had geen plan, ik had geen gedachten, slechts een behoefte dat ik volgde. Twintig minuten later liep ik over Landgoed Elswout. Het is een bijzonder stukje cultuur-natuur nabij Haarlem. Het ademt een andere sfeer uit dan het nabijgelegen natuurgebied Kennemerduinen. Een vleugje romantiek en vervlogen tijden, maar dan wat rommelig.

Omdat ik van tuinieren hou, was ik nieuwsgierig naar de Orangerie, dus liep ik naar het gebouw. Op een trappetje naar het gebouw toe zat een kat te staren in het gras dat tussen de treden groeide. Ik zei 'hallo kat' en liep verder. In de Orangerie zag ik wat (voormalige) exoten, zoals een citrusboom en de Europese dwergpalm. Tegenwoordig niet erg bijzonder, maar twee eeuwen geleden een toonbeeld van exotisme en goede (en dure) smaak. Ik liep terug en was getuige van een moment waarin ik opeens een heel helder inzicht kreeg. De kat die ik had zien staren in het gras sprong naar voren en pakte een muis. Ik zag het beestje vechten om zijn leven, maar de kaken van de kat waren sterker. Zo begon de kat de muis op te eten. Het leed was relatief snel geleden voor de muis en voor de kat was zijn vangst en lekkere snack naast de kattebrokjes die hij thuis waarschijnlijk zou krijgen.

Het heldere moment kwam na de gedachte: net was er een muis, een leven op deze aarde en nu, zo'n twintig seconden erna is er geen muis meer alleen een hapje vlees in de buik van een kat.

Het heldere moment zelf was een diep besef van het leven zelf, haar kracht maar ook haar kwetsbaarheid. De kracht en kwetsbaarheid sloegen echter niet alleen op de kat en de muis, maar ook op mij. Ik was als de kat en de muis. Ook ik was er net nog en straks niet meer. Ik voelde me verbonden met het leven en door haar eindigheid voelde ik ook haar kracht. Toen begreep ik ook de drang om te gaan wandelen.

Zoals vele andere mensen ken ik patronen die mij beperken in mijn zijn. Zo vijf jaar geleden ben ik begonnen deze diepgewortelde patronen te onderzoeken, te begrijpen, te omarmen en ze liefdevol los te laten. Gewoon uit pure noodzaak. Nu heb ik het gevoel dat ik de puntjes op de i aan het zetten ben. Het Grote Lijden is voorbij. De oude patronen manifesteren zich nu in een veel mildere vorm en ik ben opmerkzamer geworden en kan ze sneller oplossen.

De kat en de muis hielpen mij bij het bewust worden van een oud patroon. Je zou dit patroon 'ik-ben-ziek-dus-ik-kan-niets' kunnen noemen. Ik ben het tegendeel momenteel aan het bewijzen. Het begon met maagpijn, toen werd het een hoofdpijn, toen werd het een verkoudheid en toen werd het een hoest. Ze zijn overkomelijk. Ze hinderen me niet om mijn ding te doen en dat is: intens leven zoals ik nog nooit heb gedaan. Intens leven is leven met de kracht van het leven zelf en leven alsof vandaag je laatste dag is op deze mooie planeet. Daar hoort verkoudheid bij en heel het scala van ziekten waarvan je kunt genezen.

Verder bevestigde het iets dat ik gisteren tegen een jonge man zei. Ik vertelde hem dat veel moderne ziekten niet zozeer te wijten zijn aan een falend lichaam, maar dat het de geest is die ziekmakend is. We zitten zo vol beklemmende patronen, zoals angsten, wanhoop, depressiviteit en teleurstellingen, dat we volledig in ons hoofd zitten en ons lichaam niet meer kunnen voelen. Je lichaam niet meer kunnen voelen, is het leven niet meer kunnen voelen. Omdat het lichaam er niet meer toe doet, het al haar heiligheid heeft verloren, gooit ze de handdoek in de ring en tast de zieke geest uiteindelijk ook het lichaam aan. Dit gebeurt op individueel niveau maar ook op wereldschaal, waar we in hoog tempo ons gezamenlijk lichaam, Moeder Aarde, kapot aan het maken zijn.

Ervin Laszlo, oprichter van de Club van Budapest, verwoordde het juist: de huidige leefwijze van de mensen is als een kankergezwel; het vernietigt uiteindelijk niet alleen het organisme waarin het huist, maar ook zichzelf.

Mijn intens geleefde leven, waar ik net over sprak, is in toenemende mate gewijd aan de totstandkoming van een nieuwe wereld. Een wereld waarin het lichaam, de mens, natuur en Moeder Aarde er weer toe doen en niet, zoals nu, alleen angst, geld en terrorisme er toe lijken te doen. Ik zeg 'lijken' want er zijn mooie ontwikkelingen gaande waar ik graag mijn steentje aan bijdraag.

Angela Wende

Bijzondere mensen

2011-11-16T12:54:00.002+01:00

Mijn vriendin schreef in een e-mail dat ze de mensen die we afgelopen zondag in het stationscafeetje in Overveen tegenkwamen niet kon vergeten. En ik dacht: 'Wat mooi! Ze heeft die mensen in hun wezenlijk zijn gezien.'

We hebben allemaal het vermogen om het wezenlijke van de ander te zien en daar van te houden. Van het wezenlijke kan je ook niet anders dan houden, omdat we ons wezenlijke zelf daarin zien weerspiegeld. Dan krijgt het leven opeens magie en breken we door de norm van het niet aanspreken van vreemden heen. We ontdekken dan dat dit mensen zijn met een levensverhaal dat hen heeft gevormd. We praten dan over ditjes en datjes. Het hoeft geen diep gesprek te zijn. De mensen die wij ontmoetten straalden en vielen daarom op.

Ik maak dit vaak mee. Soort zoekt soort. Ik straal ook en als ik straal word ik gezien door de mensen. Dan ontmoet je bijzondere mensen.

De afgelopen dagen ben ik in het kader van het vak dat ik geef voor de HvA veel op het Beursplein bij Occupy geweest. Daar heb ik vele bijzondere mensen ontmoet. Er is een open sfeer en mensen zijn nieuwsgierig naar elkaar. Emoties en gevoelens zijn meer zichtbaar en dat is oké omdat het ook een wezenlijk deel zijn van wie wij zijn. Het maakt niet uit hoe je over de beweging denkt - niets is perfect, dat weet ik ook - maar mij gaat het om hoe de mensen zijn. Dat is een energie die je mee neemt. En dat deed ik dan ook in de trein op weg naar huis. De treinen zijn het toonbeeld van zwijgzaamheid of het 'overpraten' (hard praten met vrienden, wat een uiting is van onzekerheid volgens mij). Ik heb die norm doorbroken door een gesprek aan te knopen met de man die naast me zat. Ik durf te wedden dat hij mij nu nog herinnerd. Ik stapte uit de norm. Dat noemen wij bijzondere mensen en die blijven we ons een tijdje herinneren.

Zo gauw mensen niet bezig zijn hun oordelen te reproduceren om zichzelf te overtuigen of bezig zijn hun ego en status uit te stallen, dan is er plaats voor wezenlijke zaken. Dan wordt de mens menselijker, kwetsbaarder en zoveel mooier. De mensen in het café waren dat. En mijn vriendin zag dat. Hoera!

Angela Wende

11-11-11

2011-11-11T11:11:00.004+01:00

"Ik prevel met mijn lippen, zodat alleen zij het verstaan: 'Vergeef me.'
'Dat is niet nodig,'antwoordt een van hen mij. 'We hebben inderdaad met de geesten gesproken. En die hebben ons onthuld wat er ging gebeuren, de tijd van angst is voorbij, over is alleen de tijd van de hoop. Zijn wij schuldig? Op een dag zal de wereld oordelen, en het zal ons niet opnieuw aangerekend worden.
We zullen elkaar opnieuw ontmoeten, in de toekomst, wanneer je leven en je werk helemaal gewijd zullen zijn aan degenen die nu niet begrepen worden. Je stem zal luid klinken, velen zullen je horen'... 'De liefde zal de haat overwinnen,' gaat een ander meisje verder... 'Als die tijd gekomen is, zullen degenen die vandaag verbrand worden, verheerlijkt worden. Magiërs en alchemisten zullen weerkeren, de Godin zal geaccepteerd worden, de heksen gehuldigd. Dat alles vanwege Gods grootheid. Die zegen is je nu gegund, tot het einde der tijden.'"

Uit: Aleph van Paulo Coelho, p. 299-300.

En met dank aan Paulo Coelho dat hij met zijn boeken miljoenen mensen heeft geïnspireerd waaronder mij.

"Vroeger hadden veel getallen een symbolische betekenis. Het getal 11 noemen wij het gekkengetal omdat het alleen te delen is door zichzelf en omdat 11 staat tussen 10 (het volmaakte getal) en 12 (het heilige getal).

Het getal 11 is zowel ongeluksgetal (het overtreedt het volmaakte getal 10) als geluksgetal (het is twee keer 1: het symbool van eendracht). Daarom is het een “gek” getal. Het heeft dus niets te maken met elven, zoals sommige mensen denken.

11 Is ook het getal van Carnaval. Carnaval begint op de 11de van de 11de. Er zitten 11 mensen in de 'Raad van elf'. En elke 11 jaar wordt er een jumbileum gevierd."

Bron: www.willemwever.nl

Het punt van alles

2011-11-10T21:19:00.004+01:00

Alles wat er is
komt samen in één punt
Het punt van alles
en niets

Daar was ik
alles wat er was
was ik
en het deed pijn

Midden in de pijn
vond ik de liefde
het gezicht van alles
dat schreeuwt: Ik Leef!

Leven is liefde en lijden
Ik heb ze allemaal geleefd
Ik breng lijden
Ik breng liefde

Ik ben liefde
Ik ben lijden
De scheiding van tijd
is irrelevant

De dood gestorven
ben ik geboren
Nu terug
daar waar de reis begon

En ik schrijf:
'Het was niet makkelijk,
maar ik heb een wezenlijk deel
in mijzelf geheeld
en daarmee ook
een wezenlijk deel
van de wereld'

Angela Wende

Occupy

2011-11-08T13:00:00.003+01:00

Ik ben een Occupy sympatisant. De diverse ideeën van de beweging, die ontstaan is in New York en nu navolging heeft in vele steden over heel de wereld, komen overeen met mijn ideeën. Wat ik echter belangrijker vind is dat zij niet alleen praten over de huidige problemen in de wereld, maar ook daadwerkelijk iets ondernemen.

Gisteren ben ik in het kader van het vak dat ik voor HvA-studenten ga geven* op het Occupy terrein in Amsterdam geweest. Het was een gezellige, ongeorganiseerde boel met mensen die om diverse redenen op het plein zijn. De één heeft een probleem met de banken, de andere is meer begaan met het verdwijnen van onze natuurlijke biodiversiteit, de andere pleit voor een spirituele evolutie.

Wat deze mensen bindt, en waarom ik me verbonden voel met deze mensen, is dat zij geloven in een betere toekomst. Wat er met de beweging zal gebeuren in de toekomst, weet ik niet. Voor mij is het dan ook voorlopig vooral een bevestiging van mij idee dat de wereld langzamerhand aan het veranderen is. Dat steunt mij in mijn poging de wereld zelf een beetje mooier te maken. Een andere verbindende factor is dat de diversiteit aan problemen die onderkent worden hopenlijk leidt tot een breed gedragen overeenstemming dat de diverse problemen gerelateerd zijn en elkaar versterken. Breken we de cyclus van bijvoorbeeld het ongebreidelde verrijken van een klein deel van de wereldbevolking, dan zullen ook de andere beperkende structuren die de wereld in zijn greep houden in elkaar vallen. Als we dan ook nog beseffen dat een positieve en actieve instelling van velen in staat is om een prachtige wereld te bewerkstelligen zullen jij en ik straks in een mooie wereld wonen.

Voor meer over de Occupy beweging: Occupy Beursplein Amsterdam en Occupy Wallstreet New York.

Angela Wende

*volgende week start ik met het vak 'diversiteit en de stad' voor studenten van de Hogeschool van Amsterdam. In het kader van de excursie die gepland staat voor dit vak, ga ik met de studenten op bezoek bij Occupy Amsterdam.

Hokjes opnieuw bezien

2011-11-04T16:12:00.005+01:00

Vroeger had ik een hekel aan hokjes. Hokjes kunnen benauwend zijn. Tijdens mijn transformatie had ik de luxe om me helemaal terug te trekken uit het leven met hokjes. Dat heb ik gedaan en sindsdien heb ik geleerd om slechts te zijn. Zijn is een bewuste en intelligente staat. Zijn is de essentie van wat wij zijn. Zijn is leeg en stil en daarom is er vrede, liefde en geluk.

De Engelse taal kent een prachtige naam voor ons mensen: human-beings. Wij zijn dus essentieel human (mens) en essentieel beings (zijn). Het jaar 2011 is voor mij een jaar van terugkeer naar het human gedeelte, het mens zijn. Mens zijn is gebonden aan lichaam, ego en de dualiteit van het leven. Mensen denken in termen van hokjes. Ik vond dat aan het begin dan ook moeilijk en zag mijn zijnsstaat en het mens zijn dan ook vaak als uitersten. Ik was mens en dan moest ik even mediteren om weer mijn vredig zijn te voelen.

Nu heb ik geleerd dat mens en zijn twee kanten van dezelfde medaille zijn. Daardoor heb ik nu ook vrede met hokjes. Hokjes zijn geweldig. Ze zijn handig. Ze zijn praktisch en maken ons leven leefbaar. We hebben ze simpelweg nodig. Stel je eens voor dat je alleen was in een zijnsstaat zou zijn. Dan zou je vergeten boodschappen te doen, je lichaam niet voeden en verhongeren. Je zou de mensen op straat niet meer herkennen, geen onderscheid kennen tussen goed en fout, pijn en gezondheid. Al die zaken hebben we nodig om te leven. En... het leven is het leven meer dan waard.

Waarom beklemmen hokjes dan zoveel mensen? Dat komt omdat ze vergeten dat het hokje een middel is en geen doel. Hokjes zijn ons levensdoel geworden. We identificeren ons met onze zelfbedachte hokjes: heteroseksueel, homoseksueel, gehandicapt, geel, bruin, zwart, blank, liberaal, socialist, intellectueel of niet, man en vrouw. Begrijp dat deze hokjes handig zijn, meer niet. In ons zijnsniveau zijn we noch man, noch vrouw, hetero noch homo, noch klein of groot, we zijn slechts. Als we ons er steeds aan herinneren dat hokjes onze levens overzichtelijk en hanteerbaar maakt en er verder geen oordeel over hebben, dan zijn hokjes (en dus ook rollen en patronen) handig, leuk en kunnen ze een bron van creativiteit en plezier zijn.

Daarom ga ik weer de hokjes in zonder me te laten bepalen door die hokjes. Ik ben vrouw, jongvolwassen, intellectueel, lesbisch, cultuurbewust, enthousiast, Nederlandse met een transgender verleden, counselor, schrijfster, vriendin, dochter en nog veel meer. Ik mag nu spelen met de rollen en hokjes en daar waar nodig voorbij gaan aan de grenzen van het hokje. Het hokje is voor mij een relatieve waarheid geworden.

Blijf jij in je hokje of kom je spelen met mij? (figuurlijk gesproken)

In alle liefde,

Angela Wende

(en... we weten het in ons hart allemaal, kijk maar naar de taal: 'uit de kast komen' en 'thinking out of the box')

Zielsliefde

2011-10-31T21:16:00.003+01:00

Zielsliefde is een snelweg naar authenticiteit, naar ‘jezelf zijn’, naar ‘echt’ zijn. Dat begint met liefde voor jezelf en het besef dat je zelf liefde bent. (bron: zielsliefde.nl)

In een zielsliefde komt de perfectie van het Universum om een geweldige manier aan het licht. Iedere stap van de manifestatie - de dag dat ik mijn liefde ontmoette - heb ik op de voet mogen volgen. Ik keek naar een toneelstuk als toeschouwer en als actrice. Het was een groots toneelstuk waar alles klopte en, uiteindelijk, netjes in elkaar viel als een prachtige puzzel.

Dit is bijzonder. Zo bijzonder dat ik er met mijn nieuwe liefde nog niet over praat. We ervaren het slechts en af en toe stellen we de vraag 'hoe is het toch mogelijk' zonder een antwoord te verwachten. Wie weet leest ze dit en zal ze het herkennen. Ik ken haar pad naar dit punt min of meer. Ik ken mijn pad in elke detail en het is een prachtig verhaal. Ik zag mijn legende nog nooit zo helder.

In een zielsliefde is er een spiritueel weten en elkaar door en door kennen. De feitelijkheden van het levenspad zelf worden pas veel later ingevuld. Toen ik in haar ogen keek, (her)kende ik haar.

Een zielsliefde heeft weinig te maken met een karmische relatie en toch ook weer alles. In een zielsliefde begin je met onvoorwaardelijke liefde. In een karmische relatie is liefde iets dat in de loop van de tijd groeit. In één aspect lijken ze echter op elkaar: je wordt via de ander met jezelf geconfronteerd. In de zielsliefde betreft het een zuivere spiegel en heb je relatief weinig tijd nodig om je eigen spiegelbeeld te zien (de snelweg naar authenticiteit). In een karmische relatie ga je samen groeien om de spiegel als het ware op te poetsen. Dat heeft tijd nodig. De zielsliefde gaat dus veel sneller.

Deze snelweg naar authenticiteit hoeft niet per sé nadat je elkaar hebt ontmoet te gelden. Bij mij gold die vooral vóór de ontmoeting. Ik voelde dat mijn zielsliefde dichterbij kwam. Ik wist dat het niet lang zou duren voordat ik haar zou ontmoeten. Ik heb zelfs gevraagd of ze vóór 28 oktober (eind Maya-kalender) wilde komen. We hebben elkaar 15 oktober ontmoet. Een week voor de ontmoeting heb ik nog in opperste verwarring een vriendin gebeld die haar tweelingziel heeft ontmoet en die dus ervaring met dit soort zaken heeft. Doordat ze steeds dichterbij kwam, werd mijn weg naar authenticiteit steeds versneld. De tijdsversnelling uit de Maya-kalender gecombineerd met de versnelling die ik zelf doelbewust inzette om mijn zielsliefde te ontmoeten.

Er waren tekens. Alle orakelkaarten konden op een gegeven moment nog maar over één ding spreken: je liefde komt er aan, maak je klaar!

De eerste week was turbulent; er was heftige aantrekkingskracht en heftige gevoelens die soms me regelmatig tot wanhoop dreven. Maar geen een van die gevoelens hadden ook maar iets te maken met wat er tussen ons was. Het had te maken met mijn laatste restjes pijn, verdriet en angst.

Sinds gisteren lijkt het erop dat ik hiermee klaar ben en zie ik de schoonheid van haar, van mij en van ons in de spiegel. De angst, wanhoop en onzekerheid waren slechts mijn projecties in de zuivere spiegel. Het zuiver en schone was al vanaf de eerste minuut dat ik haar zag/ontmoette te zien en die is gebleven. Het vertelt me dat liefde, schoonheid en geluk veel wezenlijker zijn dan angst, verdriet en wanhoop. De snelweg naar authenticiteit en inzicht... ik kan het niet beter verwoorden.

Er is een rust over me gekomen zoals ik die nog niet heb gekend. In deze rust kan het meest wezenlijke zich in mij manifesteren: al mijn kwaliteiten kunnen ongehinderd er zijn. Ze komen nu aan de oppervlakte en ik voel me sterk, positief, creatief gestimuleerd, vol bewustzijn en schoonheid... vol liefde... Vol liefde... Vol liefde...

It's a tale about being in this world.

It's a beautiful tale.

It's my tale and it makes me grateful.

Ik ben thuisgekomen.

- Angela Wende -

Brief aan de sterren

2011-10-28T16:40:00.001+02:00

Om de andere week leid ik een spirituele bijeenkomst, die de fanclub heet. Met een groepje van ongeveer acht mensen oefenen we in het onvoorwaardelijk steunen en liefhebben van een ander mens. Morgen is er weer een fanclub en reden voor een feestje vanwege de nieuwe tijd. Ik heb een brief geschreven aan de fanclubleden, mijn sterren waar ik fan van ben, die ik hier ook wil publiceren. Zie onder.

P.S. als je geïnteresseerd bent in de fanclub, surf via de link naar de website.

Brief aan al mijn sterren!

Alles in het Universum is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Alles in het Universum is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het is een zin met grote zeggingskracht. Wij zijn verbonden. Wij zijn één. Het is iets dat het verstand ver te boven gaat. Het kan alleen begrepen worden middels het hart.

Het hart heeft ons ooit hierheen gebracht, naar deze fanclub. We hebben ons in alle vrijheid verbonden aan de mensen die nu naast ons zitten. Daarmee hebben we samen een gedeelte van onze fysieke, mentale, emotionele en spirituele ontwikkeling doorgemaakt. We hebben samen geoefend in het onvoorwaardelijk liefhebben van de ander. Steeds vaker waren er verhalen dat diezelfde liefde ook buiten ons vertrouwde en veilige groepje gemanifesteerd wordt. We zijn allen enorm gegroeid.

Of je nu gelooft in een eindtijd, een Maya-kalender of niet, maakt niet zoveel uit. Of je nu gelooft dat de Maya-kalender 28 oktober of 11 november of 21 december 2012 afloopt maakt ook niet uit. Ik wil met jullie een gevoel delen, een idee, dat de afgelopen tijd zich heeft gevormd over deze eindtijd.

Ieder mens, en dan ook echt ieder mens, heeft het volstrekte recht om zijn of haar ontwikkelingspad te volgen. Evolutie van het bewustzijn heet dat en het is in essentie individueel. Alhoewel het in essentie individueel is, je keert letterlijk naar binnen toe, straalt elk individu zijn of haar punt in de evolutie uit naar de omgeving. Omdat we allemaal onlosmakelijk deel van elkaar zijn, beïnvloeden we de omgeving op een manier die niet aards is te noemen, maar spiritueel. Spiritualiteit en de nieuwe tijd gaan dus niet over anderen overtuigen van onze wijsheid, hoe goed bedoelt ook. De tijd van het missionaris werk is voorbij. Dat hoort bij het verleden. Wij ZIJN de verandering en met ons toegenomen vermogen bewust en liefdevol te zijn, beïnvloeden we de wereld zonder haar te overtuigen van ons gelijk. Het Universum kent geen gelijk, slechts miljarden paden naar verlichting. Ieder heeft het recht om zijn of haar unieke pad te volgen. Maatwerk geleverd door het Universum zelf. De enige regel die we daarbij krijgen is dat we de ander niet mogen schaden en zelfs dit is een schijnregel omdat degene die bewust bij zichzelf blijft en onvoorwaardelijk en zonder angst zijn/haar pad volgt de ander niet KAN schaden. Je kunt de ander niet schaden, dat kan hij/zij alleen zichzelf.

Wij hebben de heilige mogelijkheid om te kiezen voor het grootse, mooie, liefdevolle en lichte of het kleine, moeilijke, beklemmende en egocentrische. Kiezen we voor het laatste dan kiezen we voor het leren met pijn. Kiezen we voor het eerste, dan kiezen we voor een leven en leren zonder pijn.

Het is moeilijk om oude, beklemmende patronen af te leren. Ik heb het Universum vaak verweten dat zij de keuze weliswaar heel simpel maakte, maar geen handvatten gaf om dit te realiseren. Ik vergat daarbij dat ik het handvat was en dat ik de pijnlijke lessen leerde om zodoende compassie op te kunnen opbrengen voor mijn lijdende medemens. Zo heb ik geleerd dat het Universum zovele malen liefdevoller is dan ik ooit had kunnen dromen.

We hebben allemaal onze successen en overwinningen behaald in alle fanclubs dat we samen waren. We hebben geleerd om onbevangen liefde te kunnen ontvangen en om te kunnen zeggen: ja, ik BEN goed zoals ik ben. Daarmee hebben we elkaar een enorme dienst bewezen. Ik ben jullie dankbaar dat ik heb mogen groeien met behulp van jullie liefde. Ik ben dankbaar dat ik heb mogen bijdragen aan jullie groei. Ik ben ontzettend trots op jullie!

En dan keer ik nu terug naar de wereld zoals we die kennen. Het hier en nu en de nieuwe tijd die is aangebroken of gaat aanbreken. Het maakt niet uit welke datum je stelt, het gaat erom dat wij al geruime tijd bezig zijn de wereld op een meer transcendentaal niveau te veranderen. Dat doen we omdat we zelf veranderd zijn. Mijn nieuwe aarde bestaat al omdat ik nieuw ben. De wereld weerspiegeld mijn frisheid, enthousiasme, liefde en licht. Jullie nieuwe aarde bestaat al. Het zit in jullie harten en manifesteert zich reeds. Hoe meer mensen dit zullen weten, zullen gaan ervaren, hoe mooier de wereld zal worden. Dit is dan ook mijn laatste inzicht dat ik met jullie wil delen: de wereld is reeds veranderd en waarschijnlijk kan je nog een stap verder gaan, de wereld was altijd al een paradijs. Nu gaan echter steeds meer mensen dat zien. De nieuwe tijd is dus ONS en de manier waarop wij naar de wereld kijken. Kijken we liefdevol en onbevangen; dan herkennen we Gods Glorie in alles en zien we het paradijs.

En... hoe meer mensen de warmte van het hart kennen en de zuiverheid van de ziel, des te meer mensen zullen worden geïnspireerd en hoe meer navolging het hart en de ziel zullen krijgen. Ik wens Moeder Aarde, flora en fauna en de mensheid dit van harte toe.

In alle liefde en licht,

Angela Wende

Veranderen of verzuipen?

2011-10-28T12:19:00.003+02:00

Woensdag 19 oktober 2011 stond er in de Volkskrant een reportage over de overstromingen in Thailand. Nu bijna 10 dagen later heeft Italië te kampen met historische overstromingen. De foto die in de Volkskrant stond (van Thailand) is veelzeggend. Het viel me gelijk op. Het symboliseert precies waar we op dit moment zitten. Met alle macht willen we vasthouden aan dat wat was en niet meer gaat (het geld in de foto), maar ondertussen verzuipen we in de problemen die we zelf hebben gecreëerd (het wassende water).

Vooralsnog blijven de natuurrampen nog redelijk beperkt tot economische schade. Moeder Aarde is nog mild naar ons toe. Wanneer gaan we haar lessen leren? Wanneer gaan we onze relatie met de aarde een nieuwe positieve impuls geven? Ik zou zeggen: doe het vandaag. We hebben een prachtige planeet waar vele mooie mensen op (mogen) wonen. Laten we daar van gaan genieten en alles wat aarde, fauna, flora en medemens is respecteren.

Succes!

Angela Wende

De mangel van de liefde

2011-10-22T15:12:00.004+02:00

(deel 2: voor haar)

de mangel van de liefde
laat haar maar weer komen
mij verteren en lam slaan

deze week nog nooit zo
intens geleefd
angst is lekker

de mangel van de liefde
oh zo zoet
't was goed dat je kwam

deze afgelopen nacht nog nooit zo
intens beleefd
lichamen versmelten

lippen verteren
harten branden
golf na golf na golf

lichamen geuren
buiken kronkelen
handen in elkaar verstrengeld

de mangel van de liefde
ooit geboren
nooit verloren

- Angela Wende -

Nieuwe wetten

2011-10-20T14:30:00.002+02:00

Dit bericht is gericht aan de heren en dames die zichzelf doorgewinterde activisten noemen.

Gisteren las ik in een van de drie ochtendkrantjes die overal in de trein liggen het verhaal van een activist over de demonstratie op het beursplein afgelopen weekend. Hij sneerde over de gesapige burgerlijkheid, het gebrek aan een eenduidig doel en over de aard van deze activisten. 'Dit zijn geen activisten', schreef hij. 'Dit zijn de consumenten, mensen met een hypotheek, de mensen met meer dan een gemiddeld jaarinkomen.'

Dan zeg ik: 'so what!' Ongetwijfeld is het even wennen voor de doorgewinterde activist dat opeens een heel ander deel van de bevolking meedoet aan demonstraties. Maar eigenlijk zouden ze ontzettend blij moeten zijn. Als de dragers van het huidige ego-kapitalisme en consumentisme nu zelf de straat opgaan, ook al doen ze het anders dan jullie, verheug je erop. Jullie wilden de mensheid wakker schudden en wellicht is dit het eerste bewijs dat het jullie is gelukt. Dus gefeliciteerd! en vier een feestje!

En ja, de wetten van het activisme zullen wellicht veranderen. Meer gezelligheid en minder geweld. Maar we kunnen in deze tijd van wereldproblemen van ongekende schaal ook wel wat gezelligheid gebruiken. Dan zien we waarschijnlijk daar waar het echt om gaat, dat gezelligheid, verbondenheid (ook al zijn we het niet eens over het doel) een sfeer van positiviteit met zich meebrengt die de noodzakelijke energie zal gaan genereren om daadwerkelijk iets in deze wereld te veranderen.

Ik ga vandaag een feestje vieren en toosten op de oude én nieuwe activist!

- Angela Wende -

Het jaar nul

2011-10-20T13:56:00.003+02:00

(subtitel: voor alle lichtwerkers)

Voor mij loopt de Maya-kalender over acht dagen af en zullen we beginnen aan een nieuw tijdperk. De overgang zal nog even duren, veel mensen raken nu teleurgesteld, en dat is oké, maar het is zover. Dezelfde wereld zal met andere ogen bekeken worden en andere ogen zien andere dingen en geven dus hun aandacht aan andere dingen. Die andere dingen, als gevolg daarvan, groeien en bloeien. Laten die andere ogen liefde, compassie, vrede en geluk zien, dan zulen die dingen in de wereld groeien.

We hopen nog steeds op een Messias die wonderen verricht en ons zal verlossen. Wij zijn echter onze eigen verlossers.

Heb jezelf lief. Heb de ander lief, je naaste. Als hij of zij niet kan liefhebben, heb dan voor beiden lief.

We zijn nog zo weinig veranderd sinds Jezus over de aarde wandelde. En dat is helemaal oké. Het maakt ons mens. Het geldt voor mij evenzeer. Ik weet wat er gebeurt, maar vind het soms zó moeilijk om er op te vertrouwen. Nu heb ik het vertrouwen wel en geef ik jullie dit door. Maar dat doe ik niet omdat ik het beter weet of verheven ben boven jullie. Nee ik doe het als gelijke, als jullie zus en vriendin.

Vertrouwen hebben in de liefde, jezelf en het universum is elke dag hard werken. Elke dag hard werken om het vertrouwen de kans te geven te bestaan en te groeien. Dat geldt voor jou en voor mij.

Sommigen vinden dat het proces te langzaam gaat. Dat is een gedachte van het ego. Deze gedachte impliceert dat het paradijs er alleen voor ons lichtwerkers zou zijn. En wat dan betreffende onze naaste, die door het steeds verhogen van de trilling niet is geascendeerd, maar in verzet is gegaan? De man en de vrouw van de rauwe onderbuikgevoelens, mensen die verhard zijn? Ook zij zijn mijn broers en zussen. Ze hebben slechts een ander pad gekozen en ik zal er altijd voor hen zijn om hun harten te ontdooien en de liefde te laten aanschouwen. We zijn één.

Teleurgestelden en degenen die bijna geen vertrouwen meer hebben, lees over Kuan Yin en Jezus en herinner hun lessen. Ze zitten in je.

Wij zijn de voorlopers. We hebben het aangedurfd om in een tijd waarin het ego dominant was ons naar binnen te keren en naar liefde in het hart zochten. We zijn de moedigen. Nu stralen we en hoeven we verder niets te doen. Wees jezelf, verkondig geen dogma's, die tijd is over, wees verrukt over wie je bent en zie de goddelijkheid in allen. Ik bedoel ALLEN, dus ook wat velen van ons de 'duistere kliek' noemen. Laat dat idee varen. Zij zijn nooit een tegenpartij geweest. De liefde kent geen vijand of concurrent.

- Angela Wende -

Ik ben open, niet leeg

2011-10-20T13:03:00.003+02:00

Renaat bedankt voor het toesturen van het hele gedicht. Ik wil het hier graag nog een keer integraal publiceren. Ze is een juweeltje.

Vermeer - Tomas Tranströmer

Geen beschermde wereld... Direct achter de muur begint het lawaai
begint de herberg
met gelach en gekanker, rijen tanden, klokgebeier
en de zwakzinnige zwager, doodsaanzegger voor wie iedereen moet beven.

De grote explosie en de verlate schrede van de redding,
schepen die een hoge borst opzetten aan de rede, geld dat in
verkeerde zakken kruipt
vordering op vordering gestapeld
opengesperde rode bloemkelken die oorlogsvrees zweten.

Daarvandaan en dwars door de muur het heldere atelier binnen
de seconde in die eeuwen mag leven.
Schilderijen die zich 'De Muziekles' noemen
of 'Het lezende vrouwtje in blauw' -
zij is in de achtste maand, twee harten trappelen daarbinnen.
Tegen de achtermuur hangt een gekreukelde kaart van Terra Incognita.

Ademt kalm... Een onbekende blauwe stof zit vastgenageld aan de stoelen.
De gouden kopspijkers vlogen er met enorme vaart in
en bleven daar steken
alsof zij nooit anders dan in rust waren geweest.

Je oren suizen door de diepte of de hoogte.
Het is de druk van de andere kant van de muur.
Hij laat ieder feit zweven
en verschaft het penseel houvast.

Het doet pijn om door muren te gaan, je wordt er ziek van
maar het is noodzakelijk.
De wereld is één. Maar muren...
En de muur is een deel van jezelf -
je weet het of je weet het niet, maar het geldt voor allen
behalve voor kleine kinderen. Voor hen geen muur.

De heldere hemel staat tegen de muur geleund.
Hij is als een bede tot het lege.
En het lege wendt zijn gezicht tot ons
en fluistert:
'Ik ben niet leeg, ik ben open.'

De mangel van liefde

2011-10-18T15:58:00.002+02:00

Prachtige woorden schrijf ik toch. Wauw! Ik ben helemaal onder de indruk. En ja, het is waar. Ik sprak de waarheid. Niets dan de waarheid. Ik was echter even vergeten hoe het kan zijn als je tot in het diepst van je hart wordt geraakt.

Cupido heeft geschoten. Er steekt een pijl in mijn hart. De pijl van de liefde. En de liefde doet verrekte pijn en brengt verrukkelijke momenten van plezier, genot en puur geluk. Een ogenblik erna slaat het om in pure angst en wanhoop.

Bel me om 15.00 uur en je krijgt een emotioneel wrak aan de lijn. Bel me om 15.30 uur en je krijgt een engel aan de lijn. Bel me om 16.00 uur en je krijgt een bengel aan de lijn.

De liefde is een alchemistisch proces waarbij de ziel gemangeld door verdriet en pijn zich ontdoet van alles wat haar glorie bezoedelt. Dat schreef Rumi. Rumi was een wijs man. Ik word gemangeld door verlangen, angst, extase en ik word helemaal terug geworpen op mezelf. Ik zie me nu heel helder; in mijn goddelijk stralen maar ook op mijn slechtste momenten.

Het verleden achtervolgt mij en haalt me nu in. Ik was niet helemaal eerlijk naar haar. Ik vertelde geen leugen, maar ze kreeg ook niet de rauwe versie van wie ik ben geweest. Gevangen in de wetten van deze wereld, is er de knagende onzekerheid: van wie houdt ze nu eigenlijk? Maar ik neem het risico. Dat is leven. Leven is risico nemen en regelmatig in je hemd staan. Ik sta in mijn hemd.

Vrijdag komt ze weer. Dan wil ik niet in mijn hemd staan maar volledig naakt zijn en voor haar staan. Aan haar de keus. Ik heb mijn keuze al gemaakt, maar ik had voorkennis.

En als je dit leest, lieve schat, dit gedicht schreef ik ooit voor jou:

Woordeloze liefde

Mijn zielenmaatje
ik kijk je aan
maar zeg niets

In dit tijdloze moment
wordt alles gezegd
wat gezegd wil worden

Spreken door te kijken
in elkaars ogen
het is genoeg

Woordeloze liefde
een glimlach
'ik ook lieve vrouw'

- Angela Wende -

Gebruiksaanwijzing voor de reiziger

2011-10-12T13:38:00.020+02:00

Je hoort het tegenwoordig veel: 'Ik ben mijzelf' en 'Ik volg mijn hart'. Nu zie ik een plaatje voor me als in de reclame: gezonde mensen, met een heerlijke glimlach op hun gezicht, blakende van gezondheid, aantrekkelijk. Allemaal prachtig, maar als we dan ook onszelf willen zijn en ons hart willen gaan volgen, merken we al snel dat het mooie beeld niet klopt en dat we geen gebruiksaanwijzing hebben van hoe we het moeten aanpakken. Tegelijkertijd hebben we een verwrongen beeld van wat jezelf zijn en je hart volgen dan wel betekent. Dit stuk gaat hierover.

Het moment dat mensen een waarlijk verlangen krijgen naar wie ze werkelijk zijn, is er meestal sprake van een crisis. Een crisis die de aanpassing aan de ander en een vals beeld dat je van jezelf hebt betreft. Het heeft dus niets met je werkelijke zijn te maken. Het is de vermoeidheid vanwege dat wat illusie is en betekent dus ook dat je nog totaal geen idee hebt van wie jij dan werkelijk bent. Jezelf worden is een sprong in het diepe, een leap of faith, zoals de Engelstaligen dat zeggen. Veel mensen haken hier reeds af, als ze gaan beseffen dat ze hun wezenlijke zelf niet kennen en toch worden gevraagd de oude denkbeelden over zichzelf en de wereld achter zich te laten. Wat blijft er dan over? Niets. Oké, ik stop.

Vaak leidt een tweede crisis je weer terug naar het verlangen jezelf te worden en te leven vanuit het hart. Dezelfde dynamiek die ik hiervoor beschreef wordt dan weer in werking gezet, met tot mogelijk gevolg dat je weer niet bereid bent de 'stap van geloof' te nemen, zonder dat je weet waar het zal eindigen. Deze cyclus zal zich net zo lang herhalen totdat je wel die sprong in het diepe neemt. Weet je dat je vanaf dat moment je hart al volgt? Het hart is de enige weg om je werkelijke zelf te zoeken, te ontwikkelen en te vinden. Veel mensen beseffen dat niet, want op dat moment doet het hart alleen maar pijn en vluchten wij weer snel in het hoofd. Op die plek willen wij niet graag zijn. Je hart volgen, daar is dus moed voor nodig en die zal je vaak ontbreken. Je hart volgen lijkt dan ook niet meer op die denkbeeldige reclame van die mooie, zelfverzekerde mensen met die prachtige, parelwitte glimlach op hun gezicht. Je hart blijkt vol pijn te zijn veroorzaakt door verdriet, teleurstelling, het oordeel, de woede, de wanhoop en het onvermogen. De wijze Rumi helpt ons echter verder:

'Ware liefde komt niet aangewaaid, het is een alchemistisch proces waarbij de ziel [het hart; AW], gemangeld door verdriet, onvervulde verlangens en teleurstelling, zich ontdoet van de smet van het ego, de kleinzieligheid van het ik, zich bevrijdt van alles wat de zuiverheid van haar essentie heeft bezoedeld.'

Het jezelf zijn en je hart trouw zijn heeft dus niets van doen met alleen maar gelukkig zijn, zoals wij dat zien in ons voorbeeld, de reclame van mooie mensen. Straks zal ik uitleggen dat er een ander soort geluk is, dat uiteindelijk wel komt en herkent wordt door diegenen die het pad van zelfverwezenlijking zijn gaan volgen. Veel mensen haken hier weer af. Er wordt niet aan hun verwachtingen voldaan. Het pad naar zelf en hart blijkt een behoorlijk lastig pad waar je alleen jezelf kunt helpen en alleen maar steun kan krijgen van je naasten, niet de oplossing. Je gebrek aan zelfvertrouwen zou je de nekslag kunnen geven. Er zijn honderden andere emoties die je de nekslag kunnen geven, maar houdt moed, want eenmaal op je pad zul je er niet meer van af gaan. Dat klinkt zowel noodlottig (voor de onwetenden) als mooi (voor als je iets meer ervaring krijgt). Je gaat namelijk leren dat je altijd opnieuw kunt beginnen. Nog iets later leer je dat je nooit helemaal opnieuw begint. Je mag daar verder gaan waar je gestopt was. Nog iets later zul je leren dat ondanks het af en toe wanhopig zijn en het niet meer weten, je toch de kracht heb om dit te accepteren en verder te gaan. Hier wordt het zelfvertrouwen geheeld. Niet het vertrouwen dat je stelt in je ego, maar een nieuw soort vertrouwen in je ziel en het universum. Vervolgens komt er een periode waarin je vaker in dit nieuwe vertrouwen staat. Je denkt dat je er bent. Dan zul je teleurgesteld worden. Elke keer als je weer in zo'n periode van wanhoop en niet weten zit, bedenk dan het volgende:

Alles wat je op je pad tegenkomt, kan je aan, je krijgt precies dat wat je nodig hebt en aankunt.

Alles gaat voorbij, ook deze periode.

Vaak achteraf zie je hoe waardevol deze periode is geweest, heb geduld en vertrouwen.

Schrijf ze op en hang het op een plek dat jij het goed kunt zien.
Je bent nu aanbeland op het 'point of no return', het punt waarop je niet meer terug kunt. De weg van het hart en het zijn van je werkelijke zelf zijn een 'way of life' geworden, niet een hobby die je (af en toe) uitoefent. Spiritualiteit deze dagen is hip en trendy. Jij bent nu voorbij dit stadium gekomen. Nu is het zaak te leren genieten van alles wat het leven je leert. De leuke dingen en de minder leuke dingen. Mildheid is hierbij een krachtig hulpmiddel. Dat betekent jezelf en de ander vergeven. Beseffen dat je feilbaar bent en dat je het soms ook niet weet. Het is zacht worden naar jezelf toe en daarmee word je automatisch zacht naar anderen toe. Dat is een effect dat als vanzelf volgt. Het leven is al lang niet meer zoals je dat ooit had voorgesteld. De reclame van de mooie mensen is verdwenen naar een grijs verleden. Je weet dat je zo kan zijn, maar dat het leven ook momenten brengt waarin je je niet zo voelt.

Nu ben je klaar om te gaan leren dat aardse emoties een illusie zijn. Je staat op het punt je wezenlijke zelf echt te leren kennen. Het zelf is onafhankelijk van pijn, woede, geluk en plezier. Het zelf is zoals ze is: stralend, goddelijk, wijs, liefdevol. De ketenen van identificatie met onze emoties, ons lichaam en de wereld om ons heen worden verzwakt. Als we ons ongelukkig voelen, zijn we niet ongelukkig. Het ongelukkige gevoel komt slechts langs en zegt: 'hallo, hier ben ik en ik zou graag willen dat je me welkom heet'. Het ongelukkige gevoel zegt ook: 'ik ben precies zoals het gelukkige gevoel; beiden komen en gaan we'. Dat bedoelt Rumi met het 'je ziel ontdoen van de smet van het ego'.

Tot zover kan ik je meenemen op het pad van zelfverwezenlijking, waarbij het hart je kompas zal blijken te zijn. Momenteel ben ik bezig met het mijn ziel ontdoen van de smet van het ego. Welke lessen ik hierna krijg, weet ik nog niet. Ik kan je meenemen tot hier en niet verder. Het pad klinkt angstaanjagend, maar geloof me, het is even prachtig en magisch als het angstaanjagend is. De angst valt slechts ten deel aan het ego dat in jou en mij en alle andere mensen huist. Het ego is bang ontmaskerd te worden en zal daarom alles in werking stellen om jou te misleiden en van je pad af te houden. Maar het ego kan het niet. Het ego zelf, en dat weet hij niet, is een illusie, iets wat komt en gaat. Sommige mystieke stromingen en religies oefenen hard op het doden van het ego. Doe dat niet. Het ego is een prachtige leraar. Ik kan tegen jou zeggen, doe dit en doe dat, maar als het ego jou weet te raken, is zijn les vele malen krachtiger dan duizend woorden van mij.

Weet je dat wij gemaakt zijn, op maat gesneden zijn, voor deze grootse reis naar ons wezenlijke zelf? Weet je dat wij hier uitermate goed geschikt en uitgerust voor zijn? We zijn helden en heldinnen. Om dit duidelijk te maken en om af te sluiten en je pad te laten volgen, eindig ik met een zelfgeschreven gedicht, wat onze grootsheid goed onder woorden brengt.

berg

ik ben berg
ik ben heel aanwezig

het kan stormen
het kan regenen

en ik... ik kan het allemaal aan

Succes met je reis!

– Angela Wende –

Ik ben niet leeg, ik ben open...

2011-10-11T15:27:00.002+02:00

Ik ben geen bloglezer. Een aantal van mijn beste vrienden schrijven prachtige blogs, maar ik lees ze niet. Misschien is dat een probleem van de blogschrijver, alhoewel mijn werk meer wordt gelezen door mijn blogvrienden dan andersom. Het zal wel iets zijn dat je Angela zou kunnen noemen. Ik ben nu eenmaal uniek (net als jij).

Maar die paar keren dat ik dan weer even kom neuzen, leiden vaak tot inspiratie, zoals vandaag. Eén van de blogs die ik (zeer incidenteel) volg is Het groene gezicht. Er staan prachtige foto's en teksten op. De auteur van de blog en ik kennen elkaar omdat we af en toe reageren op wat we publiceren. Ik zou zeggen, ga eens een kijkje nemen op zijn blog, want nu wil ik heel graag toe naar iets wat mij raakte op 'Het groene gezicht'.

Het gaat om een gedicht dat in haar eenvoud en diepgang alles overtreft van wat ik de afgelopen tijd gelezen heb en zelf geschreven heb. Het gedicht is van Tomas Tranströmer, de man die de nobelprijs voor de literatuur 2011 in ontvangst zal nemen. Ik kende de man niet. Mijn handicap beperkt zich niet tot de blog alleen. Van alle dichters en dichteressen ken ik er maar een paar. Echter, ook zij inspireren mij. Dit gedicht wil ik graag met jullie delen.

De heldere hemel staat tegen de muur geleund.
Hij is als een bede tot het lege.
En het lege wendt zijn gezicht
naar ons toe
en fluistert
'ik ben niet leeg, ik ben open.'

- Tomas Tranströmer -

Als je wel eens gemediteerd hebt over leegte of de leegte diep ervaren hebt, weet je dat de leegte niet leeg is, maar open. Tomas Tranströmer had dit niet beter kunnen verwoorden. Leegte is het begin van alles, het zich nog niet gemanifesteerde en heeft zelfs geen eens de wens zich te manifesteren. Het is. Maar het is wel open. Open voor alle vormen en open voor de leegte zelf. Het is het liefdevolle startpunt van het leven zelf. Als wij mensen ons naar deze Universele Wet zouden richten, zouden we alles kunnen manifesteren. Maar wellicht zouden we ons ook kunnen verliezen in die prachtige toestand die 'open' heet.

- Angela Wende -

Je legende leven

2011-10-10T18:26:00.004+02:00

Ik ben mijn eerste roman aan het schrijven. Momenteel zit ik in een fase van mijn leven waarin ik een hoofdstuk afsluit en een nieuw hoofdstuk begin. De thema's van het (recente) verleden, zijn mijn thema's niet meer. De thema's van de (nabije) toekomst vormen zich nu. Het niemandsland dat de overgang van het oude naar het nieuwe markeert, ben ik bijna gepasseerd.

Het was ontzettend interessant om hier te zijn, in het niemandsland. Alle kwaliteiten die ik voor mijn nieuwe reis nodig heb, zijn er al, en gebruik ik nu om het verleden af te sluiten. Al weken zit er iemand op de troon die Angela heet, die slechts glimlacht en in pure vrede en liefde is voor al wat komt en gaat. Ik noem haar Angela de Wezenlijke Zelf.

Het is goed dat zij er is. Mijn verleden, het vorige hoofdstuk, was zeer turbulent. De laatste loodjes van het herbeleven om vervolgens helemaal los te laten, zijn dus als gevolg hiervan ook turbulent. Ik voel me als een hagedis of insekt dat haar oude huid van zich afschudt. Of als een kind dat zichzelf geboren laat worden. Beiden zware arbeid. Daarom is het goed dat zij er is, mijn wezenlijke zelf.

Het pad dat ik heb gekozen om het oude van me af te schudden en het nieuwe te verwelkomen is een goed pad. Ik schrijf momenteel mijn eerste roman. Schrijven is niet iets dat ik doe omdat ik het leuk vind. Ik schrijf omdat ik moet schrijven. Schrijven is mijn gave en mijn noodlot. Zei het dat het een zoet noodlot is dat ik heb verwelkomt in mijn hart. Schrijven voelt dus niet zodanig als een noodlot.

Het boek gaat over twee mensen die beiden hun levenspad lopen. Omdat ik momenteel weer veel werk lees van Paulo Coelho - de regelmatige bezoeker van mijn blog zal dat niet ontgaan zijn - neem ik zijn woordenschat over. Het boek gaat over twee mensen die hun legende leven, zowel onbewust als bewust. De twee mensen zijn ik en daarom beschrijf ik de twee kanten in mijzelf. Die twee kanten hebben we allemaal en je zou ze yin-yang kunnen noemen, het mannelijke en vrouwelijk, het leven en de dood, de eeuwige cyclus van het leven. In mij hebben deze twee een oorlog op het scherpst van de snede gevoerd. Eerst was yin oppermachtig. Daarna yang. Eerst was het mannelijke oppermachtig, toen het vrouwelijke. De oorlog was nodig. De chaos was nodig om uiteindelijk tot balans te komen. De balans tussen yin en yang.

Het huidige niemandsland is een bewust gecreëerd landschap waar het vredesverdrag tussen de twee bezegeld kan worden. Het contract is de roman waarin ik vertel over de uitersten, die de twee waren. Het vredesverdrag geeft hoop aan de toekomst, namelijk dat de kwaliteiten van beiden vrijelijk mogen zijn, zonder hun kracht te verspelen aan het onderdrukken van de ander. De vrijgekomen kracht kan worden ingezet om een nieuw paradijs op aarde te bouwen. Ik geloof daar heilig in omdat er nooit een vredesverdrag is gesloten dat niet het geloof had in een mooie toekomst. Dit geloof, deze hoop is net zo elementair als de vele oorlogen die wij gevochten hebben, wellicht nog wezenlijker dan de oorlog zelf.

Mijn oorlog zit erop. Het vredesverdrag is getekend. De hoopvolle toekomst heeft zich reeds gemanifesteerd. Wat rest is de geschiedschrijving om volgende generaties te herinneren dat elke vrede heilig is omdat ze hard is bevochten. Ook mijn innerlijke vrijheid en vrede zijn hard bevochten. Ze zijn ontstaan vanuit de puinhopen van geweld en doodslag. Mijn roman vertelt dit verhaal. Het verhaal van de twee kanten van dezelfde medaille die dachten dat ze onverenigbaar waren, maar eigenlijk één zijn.

- Angela Wende -

Beweeg met gratie

2011-10-04T11:25:00.003+02:00

Paulo Coelho schreef over gratie en leerde mij het belang van gratie. Beweeg met gratie. Het is een dankbetuiging aan het leven zelf. Een saluut aan jouw wil om hier op aarde te zijn en het leven in al haar aspecten te beleven. Met gratie bewegen is een natuurlijkheid in je houding en beweging brengen. Lichaam en geest interacteren met elkaar. Daarom zegt Paulo Coelho ook terecht dat gratie de ziel versterkt. Een lichaam dat gratie kent, kent een ziel met gratie.

Een soortgelijk verhaal hoorde ik enige maanden geleden van de man waarvan ik graag wil dat hij mijn spiritueel leraar wordt. Het is de abt, de grootmeester (Roshi in het Japans) van een zenklooster. Hij spreekt altijd met veel liefde en enthousiasme over zazen, wat letterlijk 'zitten' betekent en wat wij 'in lotus houding mediteren' noemen. Je zit dan heel recht, met andere woorden, je zit met gratie. Hoewel de abt het woord gratie niet vermeldde, zo het het niet afkeuren als ik het woord gratie gebruik voor zenmeditatie. Wat de abt wel zei, is dat op deze manier zitten op een of andere manier sneller leidt tot inzichten of een staat van verlichting. Nu ik het verhaal van Paulo Coelho heb gelezen, geloof ik dit helemaal. Als je je lichaam in een gracieuze houding zet, stimuleer je de ziel om zich te manifesteren. Je moedigt daarmee het Universum aan om door jou heen te stromen. Het Universum is gratie.

Angela Wende

(Paulo Coelho: 'Als een rivier' en het zenklooster heet (jaja!) Zen River)

Hoe de mug toch nog een olifant werd

2011-10-04T10:41:00.004+02:00

(subtitel: voorbij de illusie van het neo-liberale kapitalisme)

Er is heel wat gaande in de wereld. Of, misschien lijkt het alleen maar zo. Worst case scenario: Griekenland gaat failliet, een aantal hedge hunters wordt puissant rijk en in de chaos trekken ze Italië, Spanje, Portugal en misschien ook Frankrijk mee. Althans, dat is wat ik ongeveer hoor op het nieuws.

Gaan we echt failliet? Die vraag stelde ik mij gisteren. Het antwoord was: nee. De verklaring simpel: het neo-liberale kapitalisme is een virtuele, een niet-bestaande vorm van economie. Het kan alleen bestaan als wij het waar maken. Al het geld op deze wereld kan bestaan bij de gratie van twee, overigens tegengestelde concepten: vertrouwen en angst. Vroeger leerde ik op school dat pegels (stukken zout die waardevast waren) evolueerde in waardepapieren die gebaseerd waren op de relatief vaste waarde van goud. Geld is papier en, zoals velen al gezegd hebben, met papier kun je ook de open haard aansteken. Het geld zonder vertrouwen is dus niet zo veel waard. Het is de waarde van papier, meer niet. Maar we vertrouwen collectief dat we met een briefje van 100 euro meer kunnen doen dan een briefje van 10 euro, terwijl de briefjes qua hoeveelheid papier weinig van elkaar verschillen. In onze hedendaagse samenleving, al sinds een aantal decennia, is virtueel geld zelfs nog belangrijker geworden dan papier of munt geld. Virtueel geld is absoluut gezien nog minder waard. Hoe druk je het getal dat ik op mijn internet bankrekening zie staan uit in geld? Het verbruik van de stroom? Nee, dan zou het zelfs een negatieve waarde vertegenwoordigen ook al heb ik drie ton op de bank staan. 99% van ons geld is dus een illusie en bestaat alleen in real life doordat er vertrouwen is.

Is dat wel zo?

Vertrouwen heeft steeds meer plaatsgemaakt voor het tweede concept dat ons kapitalistisch systeem gaande houdt en dat is angst. Angst heeft één heel belangrijke eigenschap, zo heb ik geleerd in mijn leven, namelijk dat angst altijd groeit en de neiging heeft groter te worden dat het daadwerkelijke probleem waar je bang voor bent. Het is bijna een ijzeren wet dat angst altijd leidt tot het maken van een olifant wat in werkelijkheid is mug vertegenwoordigt. In ons kapitalistisch systeem lijkt het alsof het initiële vertrouwen plaats heeft gemaakt voor angst. Daar doen media, overheden en grote bedrijven hard aan mee. We maken gezamenlijk de illusie waar. En de angst is ons momenteel boven het hoofd aan het groeien: de olifant komt op het financiële wereldtoneel.

Maar de olifant is nog steeds een mug...

Hoe kunnen we onder het juk van angst uitkomen? Dat is niet zo moeilijk volgens mij: er gewoon niet meer in geloven. Geloof in geld. Geloof dat goederen een bepaalde waarde vertegenwoordigen. Geloof dat de waarde humaan vastgesteld kan worden (wat momenteel niet gebeurd), dus ten gunste van de hele wereldbevolking. Geloof dat de mens belangrijker is dan het geld. Omdat veel mensen meer waarde hechten aan concrete bewijzen in plaats van geloof, hieronder een voorbeeld om aan te tonen waarom het huidige kapitalisme een illusie is.

Een zak van 100 kilo met tarwe is een zak van 100 kilo tarwe. Het goed vertegenwoordigt deze absolute waarde. Het verdwijnt niet. Het groeit niet. Het is. Van tarwe leven wij (onder andere). Tarwe vult de maag en als je 10 kilo tarwe bewaart voor volgend jaar dan brengt die 10 kilo tarwe gezaaid een oogst op van 200 kilo. Daadwerkelijke waardevermeerdering gebeurt alleen in het leven zelf, de natuur, de fauna en flora en in mensen (want ja, wij leven ook, knipoog). Het huidige kapitalisme vermeerdert of vermindert iets wat niet bestaat. Als geld een illusie is kun je dus stellen dat de waarde van geld 0,0 is. Och arme hedge hunter, zo overtuigt van de ijzeren logica van de hebzucht, je vergeet dat hebzucht niet loont en je bent bezig 0,0 tot in het oneindige te vermeerderen. Waar kom je op uit? Inderdaad, 0,0.

Is dat zo? Nee, helaas nog niet. Waarom? Omdat wij met z'n allen nog steeds de mensen met veel geld de macht geven om middels angst over ons te regeren. De man in het BBC journaal (was het het BBC journaal?) heeft gelijk: Goldman Sachs regeert de wereld, niet China of de VS. Gelukkig heeft hij slechts gedeeltelijk gelijk. Goldman Sachs en de handelaar op tv kunnen ons in hun greep houden omdat wij geloven in angst. Toch is er dit jaar gewoon weer 100 kilo tarwe beschikbaar waarvan 90 kilo de monden van de mensen kan voeden. Of beurshandelaren aan deze 100 kilo tarwe nu een prijs van 10.000 euro toekennen of 10 eurocent, is niet van belang. Die 100 kilo blijft 100 kilo; 90 kilo om op te eten, 10 kilo om er voor te zorgen dat er volgend jaar 200 kilo tarwe beschikbaar is.

Schaf de economie niet af. Schaf geld niet af. Herinner je slechts dat geld oorspronkelijk vertrouwen was. Geld hoort vertrouwen te zijn. Als geld weer vertrouwen wordt, zullen alle plunderaars en graaiers zien dat alle nullen achter dat ene cijfer op zijn bankrekening ook daadwerkelijk allemaal nullen zijn, dus 0,0. Als de angst voor geld niet meer regeert, regeert Golman Sachs niet meer of het hedge fonds, dan regeert de mens weer.

Economen, gebruik deze simpele waarheid. Jullie kunnen er de nobelprijs voor de economie mee verdienen! (het prijzengeld kent een getal met veel nullen erachter!)

Angela Wende

Lang leve het neutrino deeltje!

2011-10-02T13:34:00.002+02:00

Het CERN schoot een neutrino deeltje af naar een laboratorium in Italië. Het deeltje kwam 6 nanoseconden te vroeg aan.

Dit bericht bevestigde mijn idee dat er geen sprake is van E=mc2, maar van E=M, massa is energie (en andersom). Tijd en ruimte zijn illusie en kunnen dus weggelaten worden. Massa en energie zijn twee kanten van dezelfde medaille.

Mocht een natuurwetenschapper mijn stukje lezen. Hier is uw kans om de Nobelprijs voor de Natuurkunde te winnen!

De geïnteresseerden lezen verder, want ik zal het uitleggen waarom je de c2 (de versnelling tot aan de lichtsnelheid) kunt schrappen.

Versnelling, in dit geval c-kwadraat of c2 wordt weergegeven in meter per seconde kwadraat ofwel m/s2. Meter is de maateenheid voor ruimte en s2 is een weergave van tijd. Als tijd en ruimte niet bestaan, dan vallen ze gewoon weg. Versnelling is een co-illusie van tijd en ruimte. Een ceterus paribus clausule ofwel in gewoon Nederlands; een aanname: wat als tijd en ruimte zouden bestaan? Ja, dan geldt snelheid en versnelling als één van haar kenmerken. Versnelling, dus c2 kan ook worden opgevat als een proces. Ook een proces kan alleen bestaan in tijd-ruimte en is dus een illusie. Processen zijn illusie, maar helpen desalnietemin onze wereld te begrijpen. Tijd, ruimte en processen zijn dus een hulpmiddel. Eigenlijk net zoals een visualisatie werkt in meditatie. Hulpmiddelen zijn dus vormen (van massa) die zelf niet bestaan maar helpen om ergens te komen. Het 'ergens komen' zal voor de wetenschap zijn dat men leert dat alles leegte is en dat deze leegte zich tegelijkertijd manifesteert in duizenden, miljoenen dimensies. De natuurkundigen hebben er waarschijnlijk maar twee echt goed bestudeerd: de wereld vóór Einstein en anderen, zoals Niels Bohr en de wereld na Einstein en zijn tijdgenoten. Zowel de logica voor Einstein geldt als de logica na Einstein. Een steen valt nog steeds naar de aarde zoals Newton beweerde; een wetenschapper voor Einstein. Nu komen we aan in het post-Einstein tijdperk, waarin we gaan leren dat er naast de ons bekende dimensies van tijd en ruimte nog veel meer dimensies bestaan met hun eigen logica en wetten.

Versnelling (c2) is de overgang van de ene dimensie naar een andere dimensie en aangezien alles één is, is ook de overgang een illusie èn hulpmiddel om tijd en ruimte te overstijgen.

Tot slot, wat een héérlijk deeltje is dat neutrinodeeltje. Het is alsof het speelt met ons, plagerig zonder gevolgen en ons tot het uiterste uitdaagt om verder te gaan dan de door ons zelfgeconstrueerde grenzen. Het nodigt ons uit: kijk verder dan je neus lang is. Ik mag dat neutrino deeltje wel.

Angela Wende

Beeldgroetjes uit Tenerife

2011-09-13T22:08:00.007+02:00

Geduld wordt beloond

2011-08-25T16:21:00.006+02:00

Dag lieve lezer,

Vanuit je hart leven en met een optimistische benadering is zo vervullend. Ik kan het iedereen aanraden. Als je besluit uit je hart te gaan leven, duurt het soms even voordat je gaat merken dat de wereld om je heen ook langzaam verandert. Maar hoe lang het ook duurt en hoeveel geduld je (vooral met jezelf) ook moet opbrengen, het resultaat is dan ook geweldig. Ik praat niet over het winnen van de staatsloterij, hoewel dat wel mogelijk zou zijn, maar over kleine dingen die het leven steeds rijker maken.

Vandaag overkwam mij dit; ik werd beloond voor mijn geduld. Ik woon in een volksbuurt waar mensen weinig contact met elkaar hebben. Het was nooit de bedoeling de buurt te veranderen, maar ik zelf veranderde waardoor ik andere dingen ging doen. Het verhaal waar ik vandaag over wil schrijven heeft met tuinieren te maken. Ik hou van tuinieren, maar heb het lange tijd niet gedaan. Dit jaar is mijn oude liefde echter weer helemaal opgebloeid.

De straten in onze buurt zijn over het algemeen kaal. Achter veel ramen van de woningen zijn lamellen of gordijnen altijd dicht. De mensen hadden weinig contact met elkaar en men klaagde over criminaliteit. Ik ben in deze situatie tegen de heersende opvatting ingegaan en heb juist bloemetjes en plantjes buiten op het voetpad langs mijn huis gezet. De ene plant die er vorig jaar stond staat nu gezellig tussen een hele geveltuin in potten. Als ik buiten zit komen mensen langs voor een praatje en complimenteren me met mijn tuintje. Anderen gaan me vriendelijk groeten. Je kunt zien dat de mensen genieten van dat bloemenperkje midden in de stadstegeljungle.

Het enige dat ik jammer vond is dat al mijn buren aan de overkant van de straat op mijn leuke tuintje kijken. Als ik echter uit mijn raam kijk zie ik nog steeds steen en dikke gesloten gordijnen. Niet erg prettig. Vandaag is daar echter verandering in gekomen. Toen ik vanmiddag thuis kwam zag ik opeens dat er aan de overkant van de straat een prachtige oleander buiten was neergezet. Ook ik heb een oleander die over het algemeen de meeste bewondering krijgt omdat ze zo prachtig bloeit ondanks de matige zomer. De oleander aan de overkant maakte dat ik blij verrast was en begon te denken.... zouden ze..... Zouden ze geïnspireerd zijn door mijn geveltuintje? En nu er een schaap over de dam is.... zullen er dan meer volgen?

Ik hoop het. Ik hoop het echt. Niet alleen vanwege mijn uitzicht, maar vooral vanwege wat planten met mensen doen. Ik hoop dat de buurt zo zal verzachten. Dat mensen weer een praatje gaan maken met elkaar (en niet alleen met mij). En heel misschien, heel misschien gaan er weer eens wat meer gordijnen open.

Hartegroet,

Angela

(foto: bloemetjes voor de deur, gefotografeerd in Haarlem, niet onze straat)

Namkhai Norbu Rinpoche en zoon

2011-08-23T22:58:00.002+02:00

Een mooie docu... er zit zoveel in dat ik het hier bij laat. Ga zelf maar eens kijken.

Als het niet mogelijk is Flash te installeren kunt u de video bekijken via deze link.

Nieuw leven

2011-08-18T23:34:00.002+02:00

Leef je verhaal

2011-08-18T18:56:00.005+02:00

Al tientallen jaren heb ik in mijn huis spullen met een verhaal. Het begon ooit, als kind, met planten. Elke plant die op mijn kamer stond, had een verhaal. Even als de planten later buiten. De verhalen breidden zich uit toen ik voor het eerst op vakantie ging. Souvenirs hadden een verhaal. Toen ik zelfstandig ging wonen deed ik het ook met kunst. Momenteel zijn verreweg de meeste kunstwerken die ik heb staan en hangen van vrienden met wie ik een verhaal leef.

Het is handig om naar de Xenos of Ikea te gaan. Iedereen heeft een bankstel en theedoeken nodig. Deze spullen hebben echter geen verhaal. De mens als consument heeft geen verhaal en ontleent bevrediging aan de status die het geeft. Consumenten zijn verhaal-arm.

Gelukkig is niemand puur consument. We hebben allemaal spullen in ons huis die ons dierbaar zijn, die een verhaal hebben. Zo is het ook met mij. Ik ben ook consument geweest in de oude zin. Ik kocht producten zonder verhaal. Nu koop ik producten met een verhaal en mijn leven is daarmee ontzettend verrijkt. Met de verrijking kwam het enthousiasme. Ik eet biologisch. Ik koop mijn biologische producten bij een winkel waarvan ik de eigenaar goed ken. We vertellen elkaar verhalen. De producten komen van een distributeur die elke week een nieuwsbrief meegeeft. Daarin staan verhalen en weet je opeens dat je aardappels uit Zeeland van de familie De Visser komen. Dit jaar zijn de aardappels groot omdat er in het droge voorjaar maar enkele knolletjes zijn aangemaakt en die enorm zijn gaan groeien tijdens de natte zomer. Ik weet ook dat de familie De Visser het land bewerkt met paarden. Het is alsof de familie hier om de hoek woont en dat ik af en toe lang kom om te kijken hoe het met de aardappels staat. Het verbindt en het is een verhaal.

Mensen die je iets proberen te verkopen, laten het verhaal achterwege. Voor mij is een halve waarheid ook een leugen. Mensen die enthousiast zijn over hun producten, zullen je alles willen vertellen. Dat doen enthousiaste mensen en daarbij kunnen zij authentiek zijn. Met het product leveren ze echter ook een verhaal. En jij als nieuwe consument gaat deel uitmaken van het verhaal. Want hoewel alles begon bij familie De Visser, eindigt het verhaal bij mij.

Het leven wordt steeds mooier als je meer authentieke verhalen toelaat in je leven. Uiteindelijk ga je ook je eigen verhaal leven. Je eigen verhaal is de verweving van alle verhalen van anderen waarmee je te maken hebt. Jij weeft jouw verhaal er tussen door. Om nog duidelijker te maken wat ik bedoel laat ik jullie hieronder een filmpje zien dat in opdracht is gemaakt van mijn bank van een project waarin zij (met mijn geld) hebben geïnvesteerd. De dame in kwestie lijkt op mij. Hoewel ik geen eigen kunstwerken in musea heb hangen hebben wij gemeen dat we beiden ons eigen verhaal leven. Dat verhaal is authentiek en aanstekelijk. Dat komt omdat het uit enthousiasme is geboren.

Mijn gedichten zijn mijn verhaal. Mijn schrijven is mijn verhaal. Doordat ik verweven ben met de verhalen van velen, zit ik nooit zonder inspiratie.

Ik ben mijn verhaal.

Met alle liefde,

- Angela Wende -

Over: Studio Claudy Jongstra
In opdracht van: Triodos Bank
Voor meer info of zelf je stem uitbrengen op de ondernemer naar je hart? Zie www.triodos.nl

Ontmoeting in een nieuwe wereld

2011-08-13T14:05:00.002+02:00

Daar zat je op je billen
in de deuropening
Je keek ons aan
met wijsheid en nieuwsgierigheid

Aai over je bol
als herkenning en respect
voor het wonder dat jij bent
geboren in lichaam en geest

Toen wij ons neervlijden
op de bank met koffie en koek
kwam je opeens langsgekropen
Je kroop naar een reuzenei
die daar als versiering stond

Alsof je ons niet te veel wilde storen
liet je ons praten
en pas op uitnodiging
liet jij jezelf zien

Je gaf ons een groot cadeau
gewoon door jouw vrije keuze
een tijdje bij ons te zijn
een tijdje bij ons te ZIJN

De bestelde friet werd gebracht
door de dame uit de keuken
We nodigden jou uit
om met ons mee te eten

Frietje in je ene hand
Frietje in het andere
zat je naast ons
alsof het de grootste vanzelfsprekenheid was

Jij bracht ons de ontmoeting
De ontmoeting in de nieuwe tijd
waar vertrouwen, nieuwsgierigheid
vanzelfsprekendheid en natuurlijkheid
er gewoon mogen zijn

Ik dank je daarvoor, lieve naamgenoot
Bedankt dat je ons vereerde
met jouw bezoek
en ons leerde over dat
wat altijd al is geweest

Door deze deur voor ons open te zetten
krijgt onze worsteling met het leven betekenis
Alle zorgen die we hadden
zijn dan vergeten
en schijnen ons klein

Ik wens je een prachtig leven
vol met mooie avonturen
verwondering en liefde
Neem ons samen zijn mee
als geschenk van ons aan jou

- Angela Wende -

Oorspronkelijk zijn

2011-08-12T00:15:00.003+02:00

Dit stuk is geïnspireerd op het boek 'Bezield leven' van Pamela Kribbe.

Ik wil een partner. Ik verlang naar een partner. Het vinden van een partner is een beeld in mijn hoofd dat groeit en groeit. Het ontstond vanuit een oprecht verlangen om mijn ontwikkeling en inzichten te delen met iemand op intiem niveau, om elkaar daarin te inspireren en te spiegelen. De insteek was 'vrijheid in verbondenheid'. Na een aantal 'mislukte' pogingen (er is totaal geen sprake van mislukt, dat leg ik later uit) raakte ik teleurgesteld en de teleurstelling brak mijn veerkracht af. Het is hetzelfde dat als je vermoeid bent makkelijker een koudje oploopt.

Ik kreeg dat koudje en vergat dat de grootste liefde in mijn leven ikzelf ben. Ik vergat de van binnen ervaren wijsheid dat je onvoorwaardelijk van een ander kan houden als je onvoorwaardelijk van jezelf houdt. Dat deed ik niet. Althans, voor een klein poosje. Ik schreef vanmiddag al over de wereld van licht. Deze dwalingen (mooi woord!) zijn zowel kort als nuttig. En het was kort en zeer nuttig. De relatie met mezelf is weer hersteld. Ik ben weer open en ontvankelijk voor de ander, zonder gelijk te verwachten dat die ander zich voor mijn voeten werpt en haar liefde aan mij verklaart. Zulke 'verafgoding' van een ander is een belediging voor jezelf. Neem dit ajb niet te letterlijk, want het zijn ook prachtige lessen.

Ik wil mij nog steeds verbinden met de ander, maar het gevoel is weer het oorspronkelijke gevoel om vrijelijk te kunnen delen met een ander. Terug gekomen in dit gevoel besef ik me dat ik dit al met vele mensen doe: vrienden, collega's, familie, klanten en de groepen waar ik deel aan neem. En nog steeds hoop ik de ware te ontmoeten, maar nu weer vanuit dat oorspronkelijke gevoel van vrijheid en volstrekte gelijkwaardigheid.

Nu nog, zoals beloofd, iets over de mislukte pogingen die geen mislukte pogingen waren. Met de mensen die het betreft, heb ik momenteel stuk voor stuk bijzondere vriendschappen die me erg dierbaar zijn. Door het loslaten van het, wat geforceerde, verlangen om een partner te hebben, is de liefde en het wederzijds respect juist gegroeid. Daar ben ik dankbaar voor.

De volgende keer zal ik nog meer alert zijn op de dwalingen van mijn geest. 't Was een goede les.

- Angela Wende -

Never Ending Story

2011-08-11T13:20:00.005+02:00

Ik moest zo net denken aan mijn gedicht over de wereld van licht. Ik was toen in een opperbeste stemming en voelde me gelukkig. De afgelopen dagen is een nieuwe wond zichtbaar geworden. Wat die wond inhoud is privé en ook niet noodzakelijk om het helemaal online uit te gaan spitten omdat ik iets anders duidelijk wil maken.

Het leven kent ups en downs. Het leven hier is dualistisch en dat is helemaal oké. Hoewel ik nu dus niet zo lekker in mijn vel zit als een paar dagen geleden, weet ik dat ik nog steeds in de wereld van licht zit. Voor mij betekent de wereld van licht veerkracht en een stevig fundament waarop je je huis (je leven) bouwt. Deze veerkracht is heel zichtbaar geworden de afgelopen dagen. Het zorgt ervoor dat ik de wond kan erkennen en liefhebben. Het doet me met beide benen op de grond blijven staan, wat het weer mogelijk maakt om vanuit een positieve insteek stappen te ondernemen om de wond te genezen.

Is er geen veerkracht in je leven, dan word je meegezogen in de stroom van het leven en besef je je niet dat liefde en angst, geluk en verdriet, pijn en gezondheid, aspecten zijn van het leven zelf. Daar valt niet aan te ontsnappen, het overkomt je. Waar je echter wel vat op kunt krijgen is hoe je in zowel de goede momenten als de minder leuke perioden van je leven kunt gaan staan. Doe je het vanuit liefde, aandacht en vertrouwen of laat je je meeslepen in de ellende en denk je dat jij die ellende bent.

Het kweken van veerkracht, het opbouwen van een solide fundament kost oefening, oefening en oefening. Patronen hebben de neiging in te slijten. Dat geldt zowel voor destructieve gedachten en gevoelens als voor het tegenovergestelde. De veerkracht is een positief patroon en bij mij is het nu redelijk goed ingesleten. Dat heb ik bereikt door oefening, oefening en oefening.

Dit fundament maakt dat je sneller leert, het is als een proces dat exponentieel toeneemt, dus sneller weer geniet, zelfs van minder leuke gebeurtenissen. Het maakt dat je ziel en hart in balans blijven. Dan word je als een berg: het kan stormen maar jij blijft overeind. Dan schiet je voorbij het leven als never ending story van geluk en ongeluk en leer je je ware aard kennen.

- Angela Wende -

De Ongelovige Thomas

2011-08-06T11:02:00.012+02:00

De mens is als een stripfiguur: eendimensionaal. We zijn verworden tot consumenten en loonslaven. We leven in een gouden kooi (die momenteel roest). Goud roest niet. Klopt. Wellicht is onze kooi zelfs niet van goud. In deze kooi zijn we bang, bang voor wat er zou kunnen zijn buiten die kooi.

Het is een wat zwart-wit schets van de hedendaagse mens, jij en ik. Ik schrijf dit op omdat ik je wat wil vertellen over de goeroes, spiritueel leraren, mystici en sjamanen die momenteel onder een groot deel van de bevolking erg populair zijn. Deze groep leraren zijn eenoog en je weet, in het land der blinden is eenoog koning.

De leraren vervullen een deel van de grote leegte die wij in onszelf voelen en omdat we nog niet spiritueel volwassen zijn, zijn we geneigd een leraar blindelings te volgen. Als na een tijdje blijkt dat deze mensen die wijzelf (niet zij zelf) op een voetstuk hebben geplaatst feilbaar zijn, dan raken we teleurgesteld (zie mijn stuk hieronder over 'Teleurstelling en Geluk') en soms zelfs verbitterd. We zeggen dan: al dat zweverige gedoe, niets voor mij! Dat is het kind met het badwater weggooien.

Leraren zijn eenoog. Ze zijn feilbaar en weten bij lange na niet de antwoorden op alle belangrijke levensvragen die jij hebt. Dat kunnen ze ook niet. Zij zelf zijn bezig met hun proces en leren hun lessen. Genpo Roshi, waar ik eerder over schreef, is dat ook overkomen. Toch sta ik achter het idee van een leraar-student relatie. Ik zal je vertellen waarom en welke houding je in zo'n relatie kunt aannemen, zodat je niet zo snel in de val van verheerlijking met de teleurstelling als gevolg, zult trappen.

Jouw leraar is volstrekt gelijkwaardig aan jou. Hij kent goede, inzichtrijke dagen en slechte dagen waarin het ego weer precies doet wat het deed voordat het leraar werd. Elk leven is heilig, dus is je leraar heilig maar jij als student bent ook heilig. Verder wordt alom bevestigd dat de leraar leert van zijn of haar studenten. Dan is er sprake van een rolwisseling. En dat is goed, want de leraar heeft ook nog veel te leren.

Wat de leraar van jou onderscheid, is dat hij zich bewust is van de cycli van leven, waarin momenten van verlichting worden afgewisseld door momenten van, vaak pijnlijke, groei waarin het ego eigenlijk altijd de hoofdrol speelt. Niet voor niets zien wijze mensen het ego als de grootste leraar van de mens. Doordat de leraar zich meer bewust is van de cycli, heeft hij er van geleerd. Kortom, hij heeft inzichten die een niet-leraar niet heeft. Dat maakt hem ziend, maar slechts door één oog. Op zich is dat helemaal oké. Een eenoog ziet per definitie meer dan een blinde.

Even een zijstap. Lees mijn verhalen hier ook zo. Ik ben eenoog en dan nog half blind aan dat ene 'ziende' oog. Doordat ik me daarvan bewust ben, zal ik niets beweren waar ik niet achter sta. Ik schrijf op wat ik zie en geef daar mijn interpretatie aan. Het is aan jou om daar je eigen waarheid van te maken. Ik zie mijn werk, zoals deze stukken, want ik schrijf hier niet altijd over, dan ook meer als instrumenten om mezelf en jou, de lezer, verder te helpen.

Hieronder een voorbeeld wat je niet hoeft te lezen. Het moet illustratief zijn, maar als je de boeken van Vladimir Megre niet kent, kan het verwarrend zijn. Daarom is het cursief. Je mag het cursieve gedeelte overslaan.

In dit kader mag je ook alle boeken en filmpjes waaraan ik refereer en die ik hier op mijn blog zet, zien. Het boek waarover ik het in het vorige stuk had is een goed voorbeeld. Vladimir Megre heeft belangrijke informatie en wijze lessen meegegeven. Hij is eenoog geworden, maar denkt dat hij kan zien met het andere, blinde oog. Dit probleem komt bijna bij alle goeroes en wijzen voor. Het ziende oog ziet de waarheid van de wijsheid. Het blinde oog gaat met deze wijsheid aan de slag. Jammer, want het blinde oog ziet niets en weet dus niet wat het aan het doen is. In het boek van Vladimir Megre zie is een gemiddelde Rus. Ik weet iets meer over Rusland omdat het het buurland is van China. Twee voormalige communistische staten met een lang onderling wantrouwen. Wat beide landen gemeen hebben is hun xenofobie en de verheerlijking van het 'Moederland', zoals Megre het vaak noemt. Dat wat de hoofdpersoon in Megre's boeken zegt, is puur. Het is de waarheid van het ziende oog. Wat Megre er vervolgens mee doet, is pure blindheid en dus enorm gekleurd door de geschiedenis en de cultuur van zijn land. Op een gegeven moment schetst hij een gezin in de toekomstige Russische samenleving van verlichte Russen. Wat ik echter lees is een herhaling van hoe een gemiddeld gezin in de Sovjet tijd zou hebben kunnen leven. Hetzelfde oude vijandbeeld (het westen) en een presentatie van een ideaal, gezond en socialistisch gezin dat zich inzet voor Moedertje Rusland (ten koste van anderen). De boeken zijn ook hier erg populair, ondanks de ideologische en etnocentrische insteek van de schrijver.

Wil ik hiermee zeggen dat je de boeken van Megre niet zou moeten lezen? Integendeel! Er zitten passages in de boeken die van een wonderlijke schoonheid zijn. Het zijn verlichte woorden, geschreven door een ziend oog, om deze analogie maar even aan te houden. Daarom werd ik zo enthousiast. De verlichte woorden zijn namelijk universeel en kunnen door ieder mens begrepen worden. Het is het eenheidsbewustzijn zelf, wat tot ons spreekt. Wat Megre verder met deze wijsheid doet, is pure antropologie, is cultuurbepaald en, heel belangrijk, exclusief. Met exclusief bedoel ik dat hij anderen uitsluit. Universele waarheid of wijsheid is inclusief en sluit niemand uit. Niet de moeder uit Salt Lake City, de monteur uit Moskou of de junk uit Amsterdam. Alles wat iets uitsluit kan geen wijsheid zijn.

Ook als je een leraar zoekt en vindt of al gevonden hebt, houdt dit dan in je achterhoofd. Naast een wijze en verlichte kant, heeft jouw leraar ook een alledaagse kant die is bepaald door achtergrond, sociaal-economische status, persoonlijke geschiedenis en karakter. Deze kant kan niet over verlichte idealen spreken. Dat kan alleen die verlichte kant, die kant die het mogelijk maakt om uit te stijgen boven de beperkingen als mens.

Er is een apocrief bijbelboek: het Testament van Thomas. Thomas was één van de discipelen van Jezus. Bij ons is hij bekend onder de naam 'de ongelovige Thomas'. Thomas stond bekend als een kritisch en intelligent man. Hij stelde de uitspraken van Jezus meerdere malen in een kritisch daglicht. Wat Thomas deed lijkt erg veel op de retorica van Socrates. Jezus hield van Thomas omdat Jezus (als ziend mens) begreep dat een kritische geest niet zo snel in de valkuilen van het leven zou vallen. Een van die valkuilen is het blind volgen van een mystiek leraar. Thomas deed wat ik voorstel: blijf kritisch, wees je bewust van de twee kanten in ieder mens, dus ook leraren, namelijk dat er zowel een verlichte als een menselijke kant is aan een ieder. De kerk, die geen baat had aan kritische volgelingen maar aan makke schapen die het gezag zouden vereren, heeft het Testament van Thomas niet in de bijbel opgenomen. Heel logisch als je niet-ziend bent.

Mijn raad aan jou. Wees als Thomas. Wees kritisch. Daarmee bedoel ik niet sceptisch, sarcastisch of superieur omdat je denkt dat je wel weet hoe de wereld in elkaar steekt. Geloof me, dat weet je niet (en dat is ook een wonder in zichzelf). Ik weet dat niet en je leraar ook niet. Een leraar is een goede leraar als hij of zij dit bevestigt, als hij in al zijn wijsheid inziet dat hij ook een lerend mens is en als hij er zich van bewust is dat hij zijn ziend oog moet gebruiken als hij les geeft aan een student. De student mag zijn ziend oog gebruiken om onderscheid te maken tussen een gekleurde en op (eigen)belang gerichte leer of een ware leer. Wat jouw ware leer is, is persoonlijk. Alle religies en spiritueel-mystieke stromingen hebben het zaad van de waarheid in zich. Leer dat herkennen en kies vervolgens die stroming die het best bij jou past.

Veel succes!

- Angela Wende -

(foto: Westertoren in A'dam, eigen werk)

Ik las twee boeken

2011-08-05T21:01:00.013+02:00

Leven is alles met aandacht doen en alleen dat doen wat je hart je ingeeft.

Je zorgen maken of dingen doen die je eigenlijk niet wilt doen zijn tijdverspilling. Dan leef je niet. Je consumeert, maakt je zorgen, past je aan anderen aan, hebt een weinig hoge pet op van de maakbaarheid van je eigen leven, maar leven doe je niet.

Dit bovenstaande is voor mij de aanleiding van een les die ik momenteel aan het leren ben. Ik weet precies wanneer ik in de flow van mijn hart (of ziel) zit en wanneer niet. Ik ben dus in staat in te grijpen als ik niet in deze flow zit. De technieken ken ik ook. Ik kan mezelf dus terug brengen in staat van flow. Dat doen waar ik voor geboren ben. Ik kan dus elke keer weer gebruik maken van die keuze om mijn lotsbestemming te leven of er van weg te vluchten.

Veel mensen vluchten altijd maar weten dat niet. Die mensen denken dat ze leven maar zijn bezig met overleven en overleven heeft weinig te maken met leven. Gelukkig kent iedereen in zijn of haar leven momenten waarin geleefd werd. Koester die momenten en weet dat dit de bedoeling is van ons leven hier op aarde: om te leven. Deze les heb ik reeds geleerd.

Daarom wil ik het hebben over mijn neiging om toch, zelfs bewust, te kiezen voor niet-leven, wegvluchten voor het leven. Deze momenten duren nog maar kort. Vandaag gebeurde het mij. Ik las een boek* dat mij enorm enthousiast deed worden. Daarom las ik het vervolgboek en toen kwam de teleurstelling. Ik heb erover nagedacht waarom dit gebeurde. Het eerste boek was meer dan voldoende om te lezen. Mijn enthousiasme kwam voort uit de herkenning over wat er in werd beweerd. Ik ben niet de enige op deze aarde die er zo over denkt. Tevens word ik enthousiast van de hoeveelheid manieren waarop de waarheid vertolkt kan worden. De schrijver gebruikte zijn eigen woordenschat en ervaringen om iets duidelijk te maken dat deze woordenschat en ervaringen oversteeg. Ik herkende daarin een gelijkgestemde. Ik zou het anders verwoorden maar ik ben niet hem. Ik ben mijzelf en ik ken een andere taal en heb andere ervaringen.

Het tweede boek las ik heel anders omdat de intentie waarmee ik dat boek las anders was. Ik wilde nog meer bevestiging en negeerde daarmee een van de belangrijkste universele wetten die er bestaat, namelijk dat niemand, maar dan ook niemand, jou de weg kan wijzen, jou iets kan leren. De enige die dat kan ben jezelf. Dit is het vermogen van ieder mens en ook zijn of haar eigen verantwoordelijkheid. In het Zen-Boeddhisme zeggen ze niet voor niets: 'als je Boeddha op straat ziet lopen, dood hem dan'. Het tweede boek las ik zoals ik vroeger een boek las; ik vertrouwde mijn eigen innerlijke wijsheid niet en hoopte dat de schrijver van het boek de thema's waarmee ik nu worstel zou oplossen. Ik zocht een Messias en vergat dat ik er zelf een ben (en een ieder van ons).

Het gevolg is dat ik een halve dag lang niet heb geleefd en dat is lang voor mij. Zelfs het boek maakte mij dit duidelijk, maar ik negeerde het. Ik kan de passage niet terugvinden, maar het ging ongeveer zo:

Een van de meest zuivere vormen van communicatie die God, of Godin, gebruikt om in contact te zijn met ons en vice versa, is de natuur. De natuur is God. Zijn of Haar wezen is er in uitgedrukt, gematerialiseerd. Wij zijn vergeten naar de natuur te luisteren en begrijpen haar niet meer. Doordat we ver afstaan van de natuur, kunnen we God niet meer horen.

Luisteren naar de vogels, de wind door de bomen en je haar, het scharrelen van allerlei beestjes, het kijken naar bloemen, maar ook tuinieren, zijn een manier om met God te praten. Het is wat Paulo Coelho in zijn boek 'De Alchemist' de tekens noemt die sommige mensen lezen en begrijpen. De taal van de natuur of tekens, zijn niet los te zien van jou zelf. Het is jouw gesprek met God en niet een één of ander gesprek dat je toevallig opvangt tussen God en een ander.

Om te kunnen praten met God is bewust-zijn (aandacht) van belang. Om Zijn-Haar taal te begrijpen is het goed om je eigen hart te kennen. Je hart is de vertaler die de boodschappen voor jou betekenisvol en zinvol (vol zin) maakt. Daarom begon ik dit stuk met te zeggen: 'Leven is alles met aandacht doen en alleen dat doen wat je hart je ingeeft'.

Terug naar mijn dilemma: waarom vlucht ik af en toe nog steeds weg van het leven? Een pasklaar antwoord heb ik niet op deze vraag, anders zou het niet mijn dilemma zijn. Ik heb wel vermoedens, namelijk dat patronen moeten slijten en wegvluchten van mijn leven en... niet onbelangrijk, er geen verantwoordelijkheid voor durven nemen, niet zomaar als sneeuw voor de zon verdwijnen. Mijn vertrouwen in een ongekend en rijk leven groeit, maar het is als een zaadje dat is ontkiemd en nog kwetsbaar is. Mijn zaadje is reeds een kleine plant geworden en kan al tegen een stootje, maar onkwetsbaar ben ik niet. Een deel in mij vertrouwt het nog niet helemaal en gelooft heimelijk nog in een leven van uiterlijke schijn, moeten, je zorgen maken en een vijandig beeld ten opzichte van andere mensen en instanties. Gek dat deze rare opvattingen schijnbaar zo comfortabel zijn, gewoon omdat ik tot voor kort niet beter wist.

Daarnaast is er de onzekerheid. Onzekerheid om groots te durven zijn. Om zichtbaar te zijn. Er is angst voor afwijzing of, erger, geriduculiseerd te worden door de onwetenden (omdat ik wetend ben maar daarmee afwijk). Wetend zijn betekent voor mij dat je bewust in het leven staat en je hart kent. Ik doel dus niet zozeer op superieure kennis. Wel is het zo dat als je bewust in het leven staat en je hart kent, de normale werkelijkheid opeens veel minder 'normaal' is en dan druk ik me in sommige gevallen nog mild uit.

Mijn dilemma is mijn leraar van dit moment. Elke keer als ik weer de neiging heb weg te vluchten en me er bewust van wordt, is er weer zo'n leermoment. Deze keer koos ik er voor om het op te schrijven en met jullie te delen. Schrijven is een prachtige manier om een les te leren. Je moet een (intuïtief) gevoel onder woorden brengen. Taal maakt zaken begrijpelijk die niet door het verstand begrepen kunnen worden. Dat is een prachtige eigenschap van taal, maar tegelijkertijd ook haar grootste handicap. Daarom is de taal (slechts) een hulpmiddel voor iets groters, namelijk het overbrengen van inzichten of een gevoel dat zowel de taal als de schrijver overstijgt. Taal is overigens veel meer, maar daarover later meer... 't is namelijk een van mijn favoriete onderwerpen. Dus om een lang verhaal kort te maken: ik schrijf omdat me dit dwingt het voor mezelf duidelijk te maken en daarmee het niet alleen voor mij duidelijker proberen te maken maar ook voor mijn lezers. Ik hoop dat ik dit overstijgende gevoel heb weten over te brengen, ook deze keer weer. Ga ermee aan de slag en ga te rade bij jouw eigen grote leraar, namelijk jezelf.

- Angela Wende -

*De bewuste boeken waarover ik het heb zijn geschreven door Vladimir Megre en heten de Anastasia-cyclus. Meer info, zie deze link.

Foto met reiger: eigen werk
Foto met vlinder: http://www.goedenwel.nl/forum/de-prachtige-natuur?page=11

Angela in de media 2

2011-08-05T13:25:00.003+02:00

Ik sta deze week ook met een interview in de Esta. Het is een vierluik over twee mannen en twee vrouwen die over hun genderidentiteit praten.

De Esta is van 5 t/m 18 augustus te koop in de winkels. Veel leesplezier toegewenst voor de geïnteresseerden. En natuurlijk een heerlijk weekend gewenst! :)

- Angela -

Wereld van Licht

2011-08-03T21:23:00.003+02:00

Ik ben aangekomen
in de wereld van licht
Geholpen door de wind
die mij richting gaf
Met hulp van de aarde
die mijn voeten droeg

Nu ben ik hier
in een wereld vol licht
en zie dat het de lange reis meer dan waard was
Ik leg mijn rugzak af
en verzink in bewuste vredigheid
laat het zonnetje mijn gezicht en hart warmen

Langs de weg
die vaak kronkelig was en vol gevaar
ben ik gegaan met het besef dat ik op weg was
Hier, in de wereld van licht
besef ik me dat ik nooit ben weggeweest
De reis zat in mijn hoofd

Alle gevaren; de spoken, draken en weglokgeesten
heb ik zelf bedacht
om mij te louteren
klaar te maken voor de wereld van licht
waar ik nooit ben weggeweest
en toch... net ben thuisgekomen

In deze lichte wereld
ga ik wonen en bouwen
Hier zal mijn huis komen te staan
Met een rugzak vol gereedschap
zal ik mijn plekje hier opbouwen
samen met hen die hier ook zijn aangekomen

We leven al in het paradijs
Vergeet het paradijs uit bijbel of koran
deze is veel avontuurlijker
Hier en nu
In dit moment
wonen wij allen al in het paradijs

Zie jij het ook?
Voel jij het ook?
Dat zou fijn zijn
want er is hier genoeg ruimte
genoeg plek voor ons allemaal

Voor moslims, boeddhisten
anarchisten en humanisten
voor de groten en kleinen
voor bruin, geel en blank
voor man, vrouw en kind
voor allen die de reis willen ondernemen

Wees welkom!
want de wereld van licht is van ons allemaal

- Angela Wende -

Inzicht

2011-08-03T21:22:00.001+02:00

Het grootste lijden is het jezelf ontzeggen van geluk.

- Angela Wende -

Teleurstelling en Geluk

2011-08-03T21:16:00.006+02:00

Disappointment is a cruel but vigorous teacher. We all enter the spiritual path with many ideas, notions, hopes and expectations. It is our hope that the spiritual path will save us from our fears, loneliness and feelings of emptiness. The more we attach to the notion or idea that something such as a spiritual path or someone such as a spiritual teacher will rescue us from our human conditions and predicament, the more disappointment is an awakening. If we are mature in our disappointment we realize that no one and nothing will be our savior. [except ourselves, Angela Wende]

- Dennis Genpo Merzel Roshi -

Meer lezen? Ga naar deze link.

Een kleine opmerking van mij. De teleurstelling waar Genpo Roshi, een zeer gewaardeerde zen-leraar voor mij, op doelt is de ontgoocheling van het ego, de illusie. Genpo Roshi benadert dit proces vooral vanuit het gezichtspunt van het lijden. Je kunt ook anders naar het proces kijken, namelijk vanuit een perspectief van waarachtig geluk (overigens beiden de twee kanten van dezelfde medaille). Elke teleurstelling in de illusie die het ego creëerde is een goede stap in de richting om voorbij de illusie te kijken en te kijken naar iets dat je waarheid of wijsheid kunt noemen. Het ego is ontgoocheld, teleurgesteld en vindt dit gruwelijk (cruel). Dat het ego geen hulp krijgt van anderen, vindt het ook gruwelijk. Maar het ego verdient geen bijval van anderen omdat het slechts uit is op zijn eigen pleziertjes en dat is om mensen (de ziel) er van af te houden zichzelf te zijn en dat te doen wat hun hart hun ingeeft. Ik ken de eenzaamheid van het ego en doordat ik deze eenzaamheid leerde kennen, kwam er ruimte voor iets dat wel werd gezien door anderen en gesteund en geliefd wordt, namelijk mijn ware zelf. Dat is geluk! :) Als jij de volgende keer ontzettend teleurgesteld bent in iets of iemand, bedenk dan dat slechts het ego teleurgesteld is en jij, als ziel, niet. Een ontwaken, zoals Genpo Roshi het noemt, is en blijft een gelukservaring, hoezeer je ego het ook betreurt.

En dan tot slot nog dit. Ik heb eens een verhaal gehoord over Boeddha dat vertelde dat hij jarenlang op het lijden mediteerde zonder veel resultaat en dat hij pas verlicht raakte toen hij op geluk, verlichting ging mediteren. Ik weet te weinig van het Boeddhisme om hier wellicht de volgende opmerking over te maken, maar het verbaast me dat met deze wetenschap het Boeddhisme zo op lijden is gefocused. Zou het niet beter zijn om net als Boeddha te mediteren op geluk en verlichting?

- Angela Wende -

Angela in de media

2011-07-28T15:17:00.011+02:00

Voor de geïnteresseerden: deze week is er een interview met mij te lezen in de Vriendin over de transitie die ik heb doorgemaakt.

- Angela Wende -

(Foto uit: Vriendin, nr. 30, 27 juli t/m 2 augustus 2011)

Hoe zou het zijn om een bloem te zijn?

2011-07-24T21:43:00.006+02:00

Paradijs in Haarlem-Oost

2011-07-20T13:16:00.015+02:00

Vandaag is zo'n dag dat innerlijke rust mij niet meer verlaat. Het is overal om mij heen en in mij. Op zo'n dag ben ik me meer bewust van alles wat er is. En wat ik zie, beleef, ervaar, hoor, proef, ruik en voel is helemaal oké. Het is meer dan dat. Het is een paradijsje in Haarlem-Oost.

Ik heb het over mijn huis en tuin. Ik ben gek op mijn appartement en mijn tuintje. In de zomer (dus als het ècht zomer is!) leef ik in mijn slaapkamer en tuin die aan elkaar grenzen. Ik heb twee prachtige oude openslaande deuren die ik dan wijd open zet, zoals nu, zodat de grens tussen binnen en buiten vervaagt. Zo typ ik nu dit stuk, achter mijn bureau, kijkend in de tuin.

De tuin staat vol bloemen. Overal gonzen hommels en heel af en toe een bij. Ik krijg regelmatig bezoek van vlinders, met name de grote dagpauwoog en de atalanta, en er zitten koolmeesjes in mijn tuin. De koolmeesjes doen zich dan te goed aan de bolletjes die ik in de boom heb gehangen. Aangezien mijn huis en tuin klein zijn, zit ik soms naast hen koffie te drinken. Het schijnt hen niet echt te storen. Ook de kat Wende is gewend en doet geen (vergeefse) moeite meer om er achter aan te gaan. Hij kijkt gewoon.

Een vlinder op mijn Boeddha in de hoek van de tuin. Een gedachte schiet in mijn hoofd. Eckhart Tolle ziet vlinders als 'verlichte insekten' omdat ze zoveel schoonheid en gratie hebben. De verlichte rust uit op de verlichte, Boeddha dus.

Tegelijkertijd besef ik me dat er naast de schoonheid ook dood en verderf in mijn tuin is, wat overigens weer leven biedt aan vele soorten. Ik doel op mijn composthoop waar ik alle tuin en groenafval in gooi. Al het plantaardig materiaal wordt daar afgesnoept, opgegeten en weer uitgepoept door duizenden insekten. Fruitvliegjes, rouwvliegjes, springstaarten, muggen (ja?), slakken en waarschijnlijk ook honderden pissebedden en regenwormen. Uiteindelijk wordt dit bruikbare compost. Dat is de modder waar het Hindoeïsme en Boeddhisme het over hebben. De modder die nodig is om de lotus, die voor verlichting staat, te laten bloeien. Verlichting is dus alles. Het is de schoonheid en het pure èn de dood en het bederf.

Dat dood en verderf is lastig te begrijpen. Vooral in onze eigen levens. En dan bedoel ik het niet alleen letterlijk, bijvoorbeeld een dier iemand die overlijdt, maar ook onze minder prettige eigenschappen, een depressie, een (ongeneeslijke) ziekte, armoede en honger. De onstervelijkheid en de cyclus zijn twee aspecten waar ik wat meer over heb geleerd, die mij dan uitkomst bieden. Hieronder een voorbeeld.

De aardappels in mijn groententuin werden te hoog en begonnen de andere planten te overschaduwen. Daarom heb ik ze gesnoeid. Ik heb ze dus 'dood gemaakt' en nu laat ik ze bederven in de composthoop. Echter, de een z'n dood is de ander z'n brood. Al die insekten, schimmels en bacteriën zijn momenteel aan het feesten. Het is lekker warm buiten, dus ook in de composthoop en er is meer dan genoeg te eten. Er is een waarlijk bacchanaal aan de gang op die twee of drie kubieke meter. Dood is niet dood, er vindt slechts omzetting plaats en tegelijkertijd voorziet het anderen van leven. Het leven bestaat dus bij de gratie van dood. Tegelijkertijd blijft het leven daarom oneindig bestaan en biedt de cyclus van het leven (en dus ook dood) leven aan het leven zelf. Leven is dus onstervelijk en daarom zijn wij dat ook.

Hoe zit dat dan met een depressie? Of een ziekte? Of je mindere eigenschappen die je liever kwijt dan rijk zou willen zijn? Ze zijn de mest waarvan je het mooie, schone en zuivere kan laten groeien. Al jouw shit is letterlijk jouw shit. Je kunt de shit laten liggen en je neus er voor ophalen, want shit stinkt, reken maar! Je kunt het echter ook gebruiken om het leven te verrijken, om het mooie, schone en zuivere in jezelf te laten groeien. Dat is het geschenk van onze shit.

En dat besefte ik me of beter gezegd, dat doorleefde ik, toen ik de vlinder op de Boeddha zag zitten en wist dat nog geen twee meter er vandaan dood en verderft te vinden is in mijn eigen composthoop.

Het paradijs is dus niet alleen maar leuk; we zouden ons stierlijk vervelen. Nee, het paradijs is de omarming van het goede en foute.

Hartegroet!

Angela Wende

(foto's: rechts, Boeddha in mijn tuin, links, ik bij Walter, we lijken wel wat op elkaar)

Jong, hip en depri

2011-07-18T18:52:00.002+02:00

Als het niet mogelijk is Flash te installeren kunt u de video bekijken via deze link.

Kijk het en oordeel zelf... (misschien met je vraag; herken ik dit?)

Mooi, jong & talentvol: deel 2

2011-07-06T21:15:00.002+02:00

Wie a zegt mag ook b zeggen. Dus als aanvulling en vervolg op deel 1 (zie onder): jonge en talentvolle Europese dansers. Geniet ze! :)

Bekijk de video in andere formaten.

Hoop

2011-07-04T20:47:00.006+02:00

Het soort hoop waarover ik nadenk (...) zie ik vooral als een houding van de geest, niet als een toestand in de wereld. We koesteren hoop in ons innerlijk óf we doen dat niet; het is een dimensie van de ziel die niet wezenlijk afhankelijk is van een bepaalde waarneming van de wereld of een beoordeling van de situatie... [Hoop] is niet de overtuiging dat alles op zijn pootjes terecht zal komen, maar de zekerheid dat iets altijd zinvol is, ongeacht hoe het zal uitpakken.

- Václav Havel -

(geciteerd in: Fritjof Capra, De eenheid van leven, pagina 247)

Kleurrijk leven

2011-07-01T17:47:00.017+02:00

“Er zijn slechts twee manieren om je leven te leven:

doen alsof niets een wonder is, en doen alsof alles een wonder is.

Ik geloof in de laatste manier”

- Albert Einstein -

Er zijn, zoals gezegd, twee manieren van leven.

Je kunt er voor kiezen om straks het journaal aan te doen en te kijken naar schandalen, corruptie, moord en uitbuiting. Daarna een film te kijken vol geweld en hopeloosheid en nog maar een extra wijntje voor jezelf in te schenken (de zoveelste van vanavond) omdat je niet echt lekker in je vel zit. Je maakt je zorgen over de reorganisatie in je bedrijf en dus jouw toekomst. Het leven is voor jou tinten grijs geworden.

Mijn leven is die andere manier van leven. Ik heb niet veel geld en ik moet creatief zijn om rond te komen. Er zijn twee zaken waar ik echter niet op bezuinig. Dat is mijn huis (ik heb een hoge huur) en biologisch eten. Mijn huis is mijn basis, klein, maar het is van alle comfort voorzien, inclusief een bloementuin. En ik eet biologisch. Dat geeft me een goed gevoel en het geeft me een gevoel betrokken te zijn bij Moeder Aarde, die ons zoveel goeds geeft. Door deze manier is mijn leven vol wonderen. Ik heb een extraatje van de belastingdienst gehad, te veel belasting betaald over 2010, en daar ga ik nu van op vakantie. Ik heb net bij de bieb boeken gehaald over Tenerife, want daar ga ik heen. Om de vliegreis te compenseren zal ik een boom planten. Mijn laatste vakantie is al weer vier jaar geleden. De vakantie heeft daarom waarde gekregen. Ik verheug me erop.

Mijn leven is die andere manier van leven. Ik heb de afgelopen dagen hard gewerkt aan mijn toekomst. Ik doe de dingen vanuit mijn hart en na een aantal jaar vooral geven, krijg ik nu heel veel terug. Mijn counsel en healingpraktijk groeit gestaag. Ik ga lesgeven. Maar... vandaag een dagje vrij. Net zat ik het maandelijkse krantje te lezen van de Triodos bank. Allemaal goed nieuws. De duurzame branche blijft groeien ondanks de economische recessie. Het woord 'recessie' staat geen eens in het krantje. Ik lees over hoe micro-kredieten en fair trade steeds meer mensen helpt en hoe de Nederlander nog steeds een groeiend bedrag uitgeeft aan goede doelen. Goed nieuws. Ik lees over mensen die zich inzetten voor duurzame projecten. Het is niet allemaal 'happy-clappy', alsof wij, nieuwe spirituelen en mensen die duurzaamheid hoog in het vaandel hebben staan, de nieuwe pinkstergemeente zijn. Integendeel. Maar de problemen waarvan melding wordt gemaakt worden als een uitdaging gezien en vanuit een positieve insteek benaderd worden. Deze mensen handelen vanuit een gevoel van eigenwaarde en verbondenheid. Goed nieuws! Dan lees ik liever het Triodos krantje dan dat ik het journaal kijk.

Mijn leven is een andere manier van leven. Het leven is één. Het aantal perspectieven op het leven is een veelvoud. Deze perspectieven kun je grofweg indelen in degenen zonder verwondering en degenen met verwondering, zoals Einstein al aangaf. Om je leven bevredigender te maken is het van belang om de overstap te maken van een beleving zonder verwondering naar een beleving met verwondering. Dat is vaak de lastigste stap omdat je oude patronen van handelen en denken moet gaan afleren en er nieuwe voor in de plaats moet krijgen. Maar is dat eenmaal een feit dan wordt je leven steeds vreugdevoller, fijner en, voor mij, realistischer. Tot voor kort zei ik altijd: 'een betere wereld begint bij jezelf'. Daar sta ik nog steeds achter, maar het is een halve waarheid gebleken. Je begint inderdaad bij jezelf, maar een beetje hulp kan ook geen kwaad. Wil jij een betekenisvol leven, sluit je dan aan bij betekenisvolle groepen, lees betekenisvolle boeken, koop betekenisvolle producten, doe betekenisvol werk, wordt klant bij betekenisvolle bedrijven, enzovoort. Ze zullen je op een positieve manier voeden en jouw betekenisvolle basis versterken in het leven.

Mij maakt het Triodos krantje me blij. Ik zie dat (onder andere) mijn geld wordt gebruikt voor dingen die ik belangrijk (dus betekenisvol) vind in het leven. En denk nou niet dat ik betaald wordt door de bank om hier hun naam diverse malen te noemen, hoewel ze het zeker verdienen, het mag ook de ASN zijn, Max Havelaar koffie, zorgboerderij De Amstelkade in Wilnis, natuurwinkel Aard in Haarlem, Odin, de schrijver Fritjof Capra, mijn hartsvrienden en vriendinnen, de bibliotheek (omdat het ook een heel duurzame vorm van lezen is) en welk ander persoon, bedrijf, instelling, boek dan ook.

Een gelukkig leven is mogelijk zonder de aarde uit te putten. Het is mogelijk zonder enorme bakken met geld te verdienen. Het kan zonder status. Zonder elke zondag shoppen. Zonder alcohol. Zonder vakanties. Het enige waar een gelukkig leven niet zonder kan is verwondering.

Op naar een kleurrijk en wondervol leven!

Met alle liefde,

– Angela Wende –

(foto: Paleonopsis (orchidee), Angela Wende 2011)

P.S. deze twee uur durende compilatie van ideeën over onze hedendaagse wereld en de veranderingen waarmee we te maken hebben, vond ik op internet. Noem het 'Down the Rabbit Hole 2.0' of 'What the bleep is going on 2.0'. Wees een onafhankelijk en kritisch mens als je deze film bekijkt. Haal er uit wat jij belangrijk en waarachtig vindt. Het is geen representatie van een absolute werkelijkheid. Het is ook geen complete onzin. De waarheid zit in jou, de lezer/kijker. Angela

Stralen van Licht

2011-06-25T11:48:00.002+02:00

achter de wolken
schijnt de zon
in je hart
schijnt de zon

wolken passeren
om ons te leren
de zon te waarderen
de zon die altijd schijnt

en als je je eigen zon
niet kunt vinden
kijk dan naar de ander
en je zult je eigen licht weer vinden

- Angela Wende -

Mooi, jong & talentvol

2011-06-15T18:55:00.006+02:00

(voor de liefhebber van dans)
Bekijk de video in andere formaten.

Oud in een nieuw jasje

2011-06-13T14:44:00.014+02:00

Vroeger... Ik wilde met vroeger beginnen. Ik bedenk me echter net dat alles nog niet zo lang is geleden. Echter, door de intentie waarmee ik de afgelopen jaren heb geleefd, lijkt alles wat enige tijd is geleden een life-time geleden te zijn. Zo ook met twee hobbies die ik weer heb opgepikt dit jaar.

Ik heb mijn hele leven gefotografeerd en getuinierd. Tuinieren doe ik al sinds mij, hmmm..., zesde of zo? En fotografie een paar jaartjes later. Mijn eerste camera was een Afga Klak met een rolletje zwart-wit film erin. Mijn eerste plant was de olifantspoot (Crassula), die ik van mijn oma kreeg omdat deze vetplant zo makkelijk te stekken is. In 2006 raakte het tuinieren in het slop. In 2008 ook de fotografie. En nu, zo'n vier jaar later pak ik het weer op.

Op zichzelf vind ik het niet zo belangrijk dit met jullie te delen, maar Angela zou Angela niet zijn als er een boodschap in zat (knipoog). De hernieuwde interesse voor tuinieren en fotografie zijn namelijk uitingen van onderliggende ontwikkelingen in mijn leven. En dat vind ik wel interessant om over te schrijven. Deze ontwikkelingen zijn het nu echt slijten van de burn-out en een hernieuwd gevoel van lekker in mijn vel zitten.

Daaronder zit nog een fundamentelere ontwikkeling: ik mag er helemaal zijn, precies zoals ik ben. Het klinkt banaal maar doorleeft is het een Aha-erlebnis van jewelste. Het Grote Zeer is afgesloten. De Grote Thema's zijn uitgeleefd en versleten. En dan komt er ruimte voor nieuwe (oude) dingen in je leven, waaronder tuinieren en fotografie. Ik tuinier en fotografeer anders dan voorheen. Dat maakt het ook leuk en nieuw. Het is net als een woestijn die na een regenbui gaat bloeien. En ik besef me dat ik de woestijn, de regenbui en het bloementapijt ben.

Ik ben helemaal goed zoals ik ben! Wauw! Het gaat voorbij aan arrogantie, ego-tripperij of narcisme. Het gaat voorbij aan valse bescheidenheid. Ik mag er gewoon zijn precies zoals ik ben. En dat is goed zo.

Ik voel me rijk. Ik voel me volwassen. Ik geniet van de dingen die ik leuk vind om te doen. Ik geniet van mijn geschiedenis en de ervaring die ik op mijn reis naar het hier-en-nu heb opgedaan. Ik voel me veilig en beschermd. Ik waardeer mijn diepgang, openheid. Ik waardeer mijn schoonheid. Da's niet niks. Soms heb ik dan ook nog wel een wat unheimisch gevoel. De afwezigheid van strijd, het overleven en de Grote Thema's, da's even wennen. Da's nieuw. De beleving van mezelf en de wereld om me heen is nu lichter, prettiger, bruisend en helder. Heel mijn lichaam, fysiek en astraal, zijn aan het herintegreren. Dat is soms ongemakkelijk, maar ik oordeel niet, ik klaag niet omdat het zijn van licht en energie zoveel mooier is. Ik zweef met beide benen op de grond.

Liefs van 'die ouwe in het nieuwe jasje',

Angela Wende

(foto's: Angela Wende, juni 2011)

Geloof? Een bewuste keuze

2011-06-07T15:49:00.014+02:00

- be unique & colorful -

Gisteren vroeg een vriendin van mij of ik geloof in datgene wat ik de film '2010: A Message of Hope' wordt verteld. Ik zei ja.

We gingen door met spreken omdat ik merkte dat het haar verbaasde en ik liet haar verhaal doen. Daarna kwam ik er weer op terug. Ja, ik geloof in wat er in de film wordt beweerd. Het is grappig, want zoveel wat er gezegd wordt, is reeds onderbouwd in de wetenschap, met name de natuurkunde. Dus als iemand harde bewijzen wil, dan kan hij/zij daar zoeken. (Dat doe ik ook :)).

Misschien heeft het ongeloof meer te maken met ons verleden. We zijn lange tijd klein gehouden, kleiner gemaakt, gekleineerd, dat het nu wellicht moeilijk te geloven is dat we allemaal prachtige, stralende mensen zijn, begiftigd met allerlei prachtige gaven en talenten. Het ongeloof leidt tot onzekerheid en een tekort aan zelfvertrouwen. Dan geven we onze macht weg en zeggen we dat we er toch niets aan kunnen doen.

Niets van dit alles is waar en daarom zei ik 'ja, ik geloof erin'. Ik zal je ook vertellen wat ik die vriendin heb gezegd. Ik heb er voor gekozen er in te geloven, want hoe of wat er verandert in 2012 weet ik niet en met mij velen. Wel volg ik mondiale, regionale en lokale ontwikkelingen en zie ik naast veel ellende (de laatste stuiptrekjes?) ook veel hoop. Als counsellor ken ik de mens en hoe 'fucked up' die mens ook is, er is altijd een licht te ontdekken in die persoon. Daarom kies ik voor het goede omdat ik een vrij mens ben. Wat 2012 ook zal brengen, vergeet niet dat er nu al ontzettend veel gaande is. Ik ben één van hen. Ik ben veranderd en mijn leven is al zoals het ons wordt voorgeschoteld hoe het post-2012 tijdperk er uit zal zien. Ik leef zeer intens - een diepe wens van mij - ik herken periodes dat het niet zo lekker gaat als lessen en aanvaard ze als zodanig. Als er geen lessen te leren zijn, dan mag ik even uitrusten en genieten van de opbrengst van de geleerde les, is mijn leven als een paradijs. Zoals vandaag.

Alles wat ik nastreef en wat ik nastreef met zuivere intenties wordt werkelijkheid. Ik heb zelfs om moeilijke situaties gevraagd, zoals genderdysforie, relatieve armoede en een oorlog die ik tegen formele instanties heb gevoerd. Deze grote lessen zijn nu voorbij. Maar ik wilde ze leren. Ik wilde via deze weg op dit punt komen. En... ik ben er gekomen.

Als wij een keuze hebben... waarom kiezen we er dan niet voor om 2012 tot een realiteit te maken? Al het mooie dat ik momenteel meemaak, gun ik jou ook. En het begint bij een simpele keuze.

Veel succes en wijsheid gewenst in het maken van jouw keuze.

Met liefde,

Angela

(foto: be unique & colorful, Angela Wende)

2012 - A Message of Hope

2011-06-04T00:41:00.002+02:00

Na zorgvuldige en langdurige introspectie....

2011-05-28T16:08:00.005+02:00

...kon ik niet anders dan tot de volgende conclusie komen...

...so, let's Tango!

Het failliet van de status quo

2011-05-28T13:55:00.011+02:00

Oude structuren rammelen. Met verstrekkende gevolgen. Het is een algemeen verschijnsel: belemmerende bureaucratie, de overheid die de burger niet meer begrijpt en andersom, politieke en economische crises. Een crisis of probleem in één sector kan niet los worden gezien van een crisis of probleem in een andere sector. Alles hangt met alles samen (het 'eenheidsprincipe').

Deze discussie wil ik echter niet verder uitbreiden. Ik wil het toespitsen op één specifiek geval dat aantoont dat de status quo failliet verklaard mag worden. De traditionele psychotherapie en/of psychiatrie. Voordat ik begin, laat me nog deze opmerkingen maken. Er zijn talentvolle en minder talentvolle psychotherapeuten en psychiaters. Ik ken er een aantal, zowel goede als slechte. Talentvol of niet heeft slechts indirekt te maken met het failliet van de status quo. De status quo werkt echter wel in de hand dat talentloze mensen wel in de verkeerde vakgebieden terecht komen, maar daarover later meer.

Mijn punt kan ik het beste duidelijk maken aan de hand van twee verhalen uit de praktijk. Tussen haakjes zet ik af en toe een kleine opmerking.

Verhaal 1

Een vrouw meldt zicht bij de balie van een GGZ instelling. Ze heeft een onduidelijke afspraak met een psychiater, met andere woorden, ze weet niet waarom ze een afspraak heeft met de pychiater. Ze loopt namelijk bij een psychotherapeut, die nu op vakantie is, en niet bij een psychiater. De vrouw wordt gevraagd plaats te nemen totdat de psychiater haar komt halen. Dat duurt ruim een half uur. Ze loopt terug naar de balie om te vertellen dat ze niet al de tijd heeft om te wachten en dat ze later op de middag ook nog een afspraak heeft. De baliemedewerkster weet niet goed wat ze moet doen en komt schaapachtig over. Dan neemt de vrouw zelf een beslissing: als de psychiater er over 5 minuten niet is, zal ze weggaan. Dan komt de psychiater en nemen ze plaats in haar kamertje. 'Zo, waarom bent u hier', vraagt de psychiater. 'Dat weet ik niet', zegt de vrouw, 'ik hoopte dat u dat mij kon vertellen'. 'Hmm... zegt de psychiater en staart in haar computerscherm. 'Ik kan het dossier niet vinden', zegt ze. De vrouw denkt: dat is niet mijn probleem. Na tien minuten staat de vrouw weer buiten, enigzins verwonderd. De psychiater kon niets in het systeem vinden, zei dat ze het dan maar op eigen kracht moest doen (is dat niet wat de hoofdtaak is van een psychiater?) en ging raden waarom de vrouw bij haar op bezoek is.

Verhaal 2

Een vrouw gaat naar een coach in opleiding toe die mensen zoekt die hem willen helpen te oefenen. Het gaat om provocatieve coaching, een vorm van coaching waarbij de cliënt uit zijn of haar tent wordt gelokt, ten einde zodoende tot de kern van een probleem te kunnen komen. Er wordt thee gedronken en even gepraat over Reiki, want daar kennen beiden elkaar van. Dan gaat de coach uitleggen wat er gaat gebeuren. De vrouw wordt gevraagd het hele gesprek te zien als of ze samen in een kroeg zitten. Ze zijn maatjes, geen vijanden. Hij legt ook wat uit over hoe provocatieve coaching in z'n werk gaat. De twee gaan van start. De vrouw krijgt lastige vragen. De coach zit overal bovenop en provoceert naar hartelust. De vrouw bloeit open. Dit is leuk! Dit is uitdagend! Ook zij gaat haar grenzen oprekken en wordt daarmee opener, eerlijker en authentieker. Het is een rauw gesprek, maar daarom verhelderend. De vrouw leert over haar kracht, verdriet en passie voor het leven. Na het gesprek wordt nog even geëvalueerd. De vrouw voelt zich gezien en de coach krijgt daar goede en open feedback voor terug. Het is een win-win situatie.

De psychiater in het eerste verhaal is de vertegenwoordigster van de status quo. De coach is de vertegenwoordiger van een nieuwe vorm van zorg en hulp. De status quo helpt de cliënt niet. De cliënt gaat weg met een onbestemd gevoel. Ze is niet gezien. Letterlijk en figuurlijk niet. Ze is niet gehoord. De psychiater was onzeker en vertrouwde meer op haar computer dan op haar intuïtie en ervaring. Door gesloten te blijven (dat heet 'professionele distantie' in haar wereld), is er geen mogelijkheid geweest om een open en veilige sfeer te bewerkstelligen. De uitspraak 'dan moet ik het maar op eigen kracht doen' van de psychiater verbaasde de cliënt zeer. Het geheel heeft op haar een wat knullige en slordige indruk gemaakt.

De coach brak met eventuele initiële spanning door even een praatje aan te gaan met de cliënt. Dat droeg ook bij aan een sfeer van vertrouwen. Door open te zijn en te bespreken met de cliënt wat er gaat gebeuren, werd een sfeer van openheid gecreëerd. De spannende en confronterende benadering van de coach (die overigens niet voor iedereen gezond zou zijn) droeg bij aan een open, rauw en authentiek gesprek waarin de cliënt een aantal belangrijke inzichten kreeg. Hoewel de coach gebruik maakte van een klokje en pen en papier, en hij uitlegde dat dat nu eenmaal zijn manier van werken is, liet hij zich leiden door ervaring en intuïtie. De cliënt kreeg een gevoel van gelijkwaardigheid in het gesprek en had tevens het gevoel dat de coach daadwerkelijk geïnteresseerd was in haar verhaal.

In onze wereld is alles geformaliseerd, gestandaardiseerd, gecomputeriseerd-geautomatiseerd en geprofessionaliseerd. Er is op zich helemaal niets tegen deze processen. Mijn kritiek richt zich vooral op het excessieve vertrouwen dat professionals in deze processen hebben ten koste van intuïtie, self-disclosure (m.a.w. je kwetsbaar open stellen ten behoeve van het ontwikkelen van een vertrouwenssfeer) en menselijkheid (empathie en compassie). In het verhaal met de psychiater is er een chronisch tekort aan informatie naar de cliënt toe. De cliënt heeft een probleem maar dat is geen reden om die persoon niet als gelijkwaardige te beschouwen.

Hier wordt gelijk een probleem met de scheiding tussen zakelijk-privé en professional-cliënt aangegeven. In het tweede geval is er sprake van een verschil in hiërarchie. Een verschil in hiërarchie, macht dus, 'alwetend' tegenover leek, maakt open en eerlijke communicatie moeilijk. Beiden zitten gevangen in een rol. Een rol is een beperkte weergave van een persoon die veel meer is. Door beide spelers er helemaal te laten zijn, is er meer ruimte om tot inzichten te komen. In het eerste geval is ook sprake van ongelijkwaardigheid. De cliënt wordt gevraagd elk sappig detail te vertellen, de psychiater blijft echter in zijn rol en laat geen emotie blijken of verteld niets over zijn privéleven. Dit lijkt logisch maar is het niet. Het is inderdaad niet de psychiater die 'op de bank ligt', maar door meer open te zijn over zichzelf wordt de psychiater toegankelijker, menselijker en wordt hij/zij eerder vertrouwt. In mijn werk als counsellor is self-disclosure van onschatbare waarde. Het feit dat dit niet counter-productief werkt, heeft ermee te maken dat ik afstand heb kunnen nemen van de ervaringen die ik heb meegemaakt en ze daarom kan inzetten als assets, instrumenten om verder met de cliënt te komen. En ga me nu niet vertellen dat psychologen, psychotherapeuten en psychiaters geen (psychische) problemen kennen. Het schijnt zelfs veel voor te komen ;-).

Dan nog tot slot een relativerende opmerking. Vele psychologen, -therapeuten en psychiaters hanteren naast vakkennis, dat van wezenlijk belang is, ook intuïtie, ervaring en openheid (wat ook van wezenlijk belang is). Daarmee vergroten ze hun effectiviteit. De psychiater in het verhaal van de vrouw moet nog veel leren. Wellicht is het handig eens met een (ervaringsdeskundige) counsellor te gaan praten.

De traditionele geestelijke gezondheidszorg is één van de vele sectoren in onze samenleving die wel eens grondig aan introspectie mogen doen. Zet al je vooronderstellingen, paradigmata en theorieën over de mens en zijn psyche eens helemaal op z'n kop. Ervaar vervolgens de totale chaos die dit met zich meebrengt en kom in die chaos tot nieuwe ideeën. Keer daarna weer terug in het leven, ga gewoon je vak weer uitoefenen, maar neem die chaos-ervaring, wat in werkelijkheid een evolutiesprong is, met je mee en eer en gebruik het.

Gratis advies van een ervaringsdeskundige!

Met (bengel)liefde,

Angela Wende
counsellor

(we lijken op elkaar, zowel wat betreft ideeën als postuur ;-))

(voor degenen die het niet eens zijn met mij... meet the (b)engel! ;-))

'Ik wil evolutie, geen revolutie.'

Verdorie!

2011-05-27T13:03:00.009+02:00

Hè verdorie!!! Dat is al de zoveelste die zegt dat ik te mager ben. Sommigen hebben het zelfs over een eetstoornis of anorexia. Het stoort mij mateloos. Het komt ook met regelmaat in mijn leven terug. Mensen hebben zich altijd zorgen gemaakt of ik wel goed genoeg at. Daarom voel ik de behoefte wat over mijn eetgewoonten te schrijven. Saai? Ja, wellicht. Maar ik wil het graag kwijt op straffe van een enorme duikeling in het aantallen lezers (of wellicht andersom omdat ze smullen van het op straat gooien van iets persoonlijks).

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik sigaretten rook. Het is algemeen bekend dat de sigaret het tussendoortje vervangt. Ik eet weinig tussendoortjes, ik houd niet van snoep, koekjes, gebakjes of chips. Ik houd ook niet van junkfood en de andere algemeen bekende dikmakers als milkshakes.

Ik eet vrijwel volledig biologisch en ik eet drie keer per dag. Daarnaast eet ik als tussendoortje een appel, peer of sinaasappel. 's Morgens (11 uur) eet ik havermoutpap met volle melk. 's Middags (tussen 13 en 15 uur) eet ik tussen de twee en vier boterhammen met jam, kaas of tomaat met mayo. 's Avonds (6 uur) eet ik warm, minimaal één bord vol en soms twee. Vaak eet ik de restjes van het avondmaal op om ongeveer 11 uur. Dat is een kleine hoeveelheid, dus ga ik niet met een zware maag slapen.

Ik slaap goed. Ik wandel en fiets veel. Ik ben regelmatig buiten.

En dan wat de gesuggereerde eetstoornis-anorexia betreft. Ik voel geen behoefte om controle over mijn gewicht uit te oefenen. Dit aspect, de drang om te controleren of te beheersen, is de kern van de problematiek van een anorexia. Ik houd van eten. Ik eet graag. Ik kijk uit naar eten. Ik weet dat het leven niet te controleren is en daarom ontspan ik in de wetenschap dat het leven weliswaar oncontroleerbaar is maar voor mij niet slecht. Ik geniet van mijn leven zoals het is. Ik geniet ook van mijn lichaam. Het is nooit hetzelfde. De ene keer is er wat meer gewicht, de andere keer wat minder. Ik ben geen control freak.

Voor degenen die geïnteresseerd zijn in anorexia; de KRO besteedt regelmatig aandacht aan deze ziekte, bijvoorbeeld op Hoe is het nu met de deelnemers?

En voor degenen die nog steeds niet helemaal overtuigd zijn, ik weeg binnen het normale spectrum dat bij mijn lengte past. Weliswaar aan de lichte kant binnen het spectrum gezond gewicht, maar desalniettemin gezond. ;-)

En hele dikke knuffel,

Angela Wende

Pullman's Inferno

2011-05-24T15:55:00.004+02:00

Levensvisies vechten
voor een plek om te bestaan
De een groot geworden in verdrukking
de ander verzwakt maar nog steeds
van formidabele kracht

Vandaag staan ze weer tegenover elkaar
op 't scherpst van de snede
De stilte voordat de storm losbreekt
en de eindslag zal worden geleverd
Hier in deze zonnige kamer

Noem het Pullman's inferno
Enerzijds de spoken van apathie
en de macht omwille van de macht
Aan de andere kant de engelen
ijl van gestalte en bijna niet zichtbaar

Ik speel de hoofdrol
in mijn eigen verhaal
Het meisje dat zich ziet gesteld
voor de keuze tussen goed en kwaad
kwetsbaar en hemelbewegend tegelijkertijd

Angela Wende

(Philip Pullman is schrijver van o.a. 'De Noorderlicht-trilogie')

Fotomania

2011-05-23T22:19:00.011+02:00

(foto's: Angela Wende)

Hartedeur

2011-05-23T19:05:00.013+02:00

...dus laat mij jouw deurtje openen...

(foto: Angela Wende)

Het Capra-effect

2011-05-17T14:12:00.015+02:00

Dag lieve mensen,

Het is al weer een tijd geleden dat ik hier wat schreef. Ik heb echter niet stil gezeten. Soms zijn er andere prioriteiten die hun aandacht vragen. Ik heb heel veel gelezen de afgelopen tijd. Via het magische (Tolkien) naar het spirituele ('Engelen in mijn haar' van Lorna Byrne) naar het wetenschappelijke (Capra) en ze lijken allemaal verband met elkaar te houden, in ieder geval in mijn beleving. Dat is wat ik wel eens 'wijsheid' heb genoemd, leren en ontwikkelen (evolueren) door gebruik te maken van het denken, voelen, ervaren/doorleven en m.b.t. van al je zintuigen, hersenen en transcedentaal bewustzijn (spiritualiteit).

Momenteel ben ik bezig in Fritjof Capra's boek 'De eenheid van leven'. Het boek inspireert mij, bevestigt bepaalde ideeën die ik heb en verschaft mij een taal waarin ik mijn inzichten kan communiceren. Dat laatste vind ik belangrijk. Al dat wat ik heb geleerd, wil ik graag doorgeven aan iedereen en iedereen heeft een eigen taal. Daarom wil ik zoveel mogelijk talen leren. Nee, geen Swahili of Arabisch, maar de taal van de straat en de taal van de wetenschapper om er twee te noemen. Taal verschaft mij de metaforen en symbolen die betekenis geven aan iets wat haast niet uit te leggen is.

De taal voor al datgeen ik nu leer heb ik nog niet. Dat komt later. Daarbij is het nu zomer en in de zomer ben ik altijd wat minder productief met schrijven ('zeg nooit nooit'). Echter, onderstaand citaat uit Capra's boek wil ik graag met jullie delen omdat het mij raakte:

"De ervaring van de kritische instabiliteit [is evolutiesprong of ontwikkelingsfase in het bewustzijn, AW] die tot doorbraken leidt, gaat meestal gepaard met hevige emoties, zoals angst, verwarring, zelftwijfel of verdriet, en kan zelfs het karakter van een existentiële crisis aannemen. Dit was de ervaring van een kleine gemeenschap van kwantumfysici in de jaren twintig van de vorige eeuw, toen hun verkenningen van de wereld van het atoom en de subatomaire wereld hen in aanraking brachten met een vreemde, onverwachte realiteit....*

...Kunstenaars zijn vertrouwd met de spanningen en crisistoestanden die vaak worden ervaren voordat iets nieuws doorbreekt; zij ervaren het scheppingsproces vaak als overweldigend, maar blijven er niettemin door hartstocht en zelfdiscipline mee doorgaan. Marcel Proust geeft ons een mooie getuigenis van de ervaring van de kunstenaar tijdens het scheppingsproces in zijn meesterwerk A la recherche du temps perdu:

Vaak maken wij lijden niet in zijn volle omvang door, eenvoudigweg bij gebrek aan geestelijke creativiteit. En de meest verschrikkelijke realiteit brengt ons naast lijden ook de vreugde van een machtige ontdekking, omdat het slechts een nieuwe, heldere vorm verleent aan iets waarover wij al heel lang hebben gepeinsd zonder het zelf te vermoeden."

- Uit: Fritjof Capra (2002), 'De eenheid van leven', pagina 112-113 -

Dit is wat er momenteel met mij gebeurt. Ik ben als de kunstenaar; ik ben er op voorbereid via hartstocht, discipline en voorgaande ervaringen van verwarring en existentiële crises. Ik ben ze gaan waarderen en van ze gaan houden vanwege die magische momenten van helderheid en inzicht. Momenteel weven de 'verhalen zich aaneen', zoals de Hindu-godin Kali mij eens vertelde. Niets is minder waar. De nieuwe inzichten en hun onderlinge verbanden 'weven' zich aaneen en krijgen een plaats in mijn pantheon van het leven.

- Angela Wende -

* Dit waren mensen als Niels Bohr en Albert Einstein die de traditionele Newtoniaanse natuurkunde helemaal onderuit haalden.

(foto: Angela Wende)

Traan

2011-04-28T10:44:00.005+02:00

Elke traan is het bewijs dat we lief kunnen hebben.

- Angela Wende -

Frans: 19zoveel - 2011

2011-04-25T19:05:00.007+02:00

Saint Germain

wijze oude man
ik keer nu terug
naar het leven
met jou in herinnering

-Angela Wende-

Elf Fantasy Fair 2011

2011-04-18T19:52:00.016+02:00

Ik, het elfje Wende, ben voor het eerst naar de Elf Fantasy Fair geweest samen met Marloes. 't Was onvergetelijk! Een kleine sfeer impressie.

Stilte

2011-04-15T21:56:00.002+02:00

maak je eens heel stil van binnen
geen woorden meer
stilte

zoek de stilte in je lichaam
zoek de stilte in je hart
stilte

alles wordt geboren uit stilte
alles gaat terug naar stilte
alles is stilte

als je de stilte leert kennen
de stilte van je eigen hart
leer je alles kennen

ssst......

Angela

Inspiratie

2011-04-11T09:53:00.012+02:00

Alles is met alles verbonden. We zijn één. Daar dacht ik vanochtend aan toen ik aan gisteren dacht.

In elke ontmoeting neemt de ander en jijzelf de energie mee die jij op dat moment uitstraalt. Deze twee energieën mixen en wat er uit voortkomt is jullie samengestelde energie, uitstraling, beleving of hoe je het ook maar wilt noemen. De persoon die gisteren op bezoek was, René, mijn huisfotograaf (met knipoog), bracht frisse energie mee en ik ook omdat die dag heel anders was gelopen dan ik had verwacht. Leuk anders, zeg maar.

René wilde foto's van mij nemen op weg naar een Indiaas restaurantje. Dat is spannend leuk, dus brak mijn aura helemaal open. Ik werd een open persoon. Dat kwam goed uit omdat we op het terras langs de Spaarne (rivier die door Haarlem loopt) Signe Tollefsen en haar gitarist, producer, vriend (?) tegenkwamen. Signe had ik gezien op de Wereld draait door op tv en ik was onder de indruk van haar stem. Als mijn aura niet open en ontvankelijk was, zou ik misschien voorbij zijn gelopen. We kennen elkaar niet en je spreekt niet zomaar vreemden aan. Maar dat was niet het geval. We raakte aan de praat en René schoot foto's. We deelden e-mail adressen uit en ik dacht vandaag: ik ga hen twee en het Indiaas restaurant eens goed promoten. Zie onder....

Even terug naar mijn boodschap. Alles is met alles verbonden. Wij mensen zijn met elkaar verbonden. Daar hoef je geen mysticus voor te zijn om dat te begrijpen. In het alledaagse leven gebeurt het constant. Iedereen weet het. We delen ons verdriet, geluk, woede en plezier. De knappe koppen van de quantumfysica hebben ook al aangetoond dat alles met elkaar verbonden is en daarom ook op elkaar reageert.

Da's fijn om te weten, want kijk eens naar de mogelijkheden die dat biedt. Hoe zou de wereld er uit gaan zien als we besloten alleen vriendelijkheid uit te stralen? Ha! Dan zou er geen oorlog zijn, om maar een voorbeeld te noemen. En het kost ons niets, vriendelijk zijn. Integendeel, het geeft ons veel terug want iedereen die jij met vriendelijkheid bejegend zal vriendelijk reageren of zijn peststemming verbeteren. Probeer het gewoon eens voor een hele dag. Herinner je bij het opstaan dat je vandaag alleen maar vriendelijk wilt zijn. Wees vriendelijk in de file, tegen je collega's op werk, tegen je partner en de buurman. Je zult zien dat het effect heeft als je het oprecht meent.

En wees vriendelijk naar moslims toe. Ik oefen al een hele tijd in het vriendelijk zijn. Een groep die daar bijna niet op lijkt te reageren zijn de moslims (niet allemaal hoor). Moslims en vooral hun geloof ligt onder vuur de laatste jaren. We hebben met z'n allen die intollerante energie uitgestraald naar deze groep en omdat zij met ons verbonden zijn, zijn ze zich gaan afsluiten voorm ons. Dat is enorm anders. Als we echt nader tot elkaar willen komen en vredig samen willen leven, zijn we er dan bij gebaat dat we hen uitsluiten? Het antwoord is simpel: nee! En daarom blijf ik moslims vriendelijk groeten zonder een groet terug te verwachten. Als ze dan (vaak wat verbaast) terug groeten, is de pret bij mij nog groter. 'Weer een zieltje gewonnen', denk ik dan.

Oké, terug naar mijn promotie van René, Signe en het Indiaas restaurant met de leukste bediening van Haarlem. De eigenaar/gastheer raadt sommige gerechten af en beveelt andere aan. Hij schat de klant goed in en durft te zeggen dat er ook minder lekkere gerechten op het menu staan. Dat was bij ons het geval en we hebben heerlijk gegeten. Als je geïnteresseerd bent, volg deze link: Taste of India.

En dan Signe Tollefson, zangeres. Haar website, volg deze link.

En tot slot René Egbring, fotograaf. De foto boven is door hem gemaakt.

Geniet van de zon!

Angela

Moment van Her-Eeniging

2011-04-01T21:21:00.004+02:00

Waardigheid stroomt in mijn bloed
Herinneringen aan wie ik ben geweest
al die eeuwen lang

Vanwaar die Vreemde Kracht?
Tango, de helden uit een ver verleden
Kennis uit oude vergane bibliotheken van weleer

De Magie van het Leven
in vele levens geleerd, vergeten en opnieuw herinnerd
Het vertelt mij van eer, wijsheid en moed

Op deze momenten is de herinnering terug
en voel ik de verbondenheid van het oeroude
opnieuw geboren na vergeten en gestorven te zijn

De herinnering zal er altijd zijn
net als de maan die elke nacht opkomt
Het is mijn innerlijke drijfveer en gids

Dit weten verzacht de pijn
De pijn had een doel
en baarde een nieuw bewustzijn

Als de façade van angst wegvalt
is er slechts het heldere bewustzijn
die zich manifesteert in de Grote Leegte

Dat ben ik
En ik ben velen

Angela

Over die ene bank

2011-03-22T20:41:00.017+01:00

Laat je niet inpakken door het recente 'charme-offensief' van de ING omtrent het intrekken van de bonussen. Ik stapte vorige maand op bij de ING voordat de bonussen überhaupt bekend werden via de media. Omdat ik een paar honderd euro rood stond en ik om deze reden een betalingsregeling met de ING wilde treffen, blokkeerden zij direkt mijn pinpas, dreigden zij via een brief met een BKR-registratie en zeiden zij eenzijdig onze bankrelatie op. Ik mocht overigens gewoon rood staan en had mijn limiet nog niet bereikt.

Ik ben 21 jaar een normale klant geweest. Ze hebben geprofiteerd van mijn voorspoed en tegenspoed (een behoorlijke rente voor roodstaan) en ik word op een onbehoorlijke en disproportionele manier afgeserveerd. Het intrekken van de bonussen is omdat ze hiertoe genoodzaakt waren, niet omdat ze nu opeens tot inkeer zijn gekomen.

Ik bankier nu bij de Triodos bank en dat bevalt vele malen beter. Zie ook hoe duurzaam en transparant is mijn bank?

En omdat we dan toch bezig zijn... een mooie documentaire van VPRO's Tegenlicht over de relatie tussen de Europese regeringen en het westerse bedrijfsleven enerzijds en de dictaturen in het Midden-Oosten anderzijds. Het heet: Onze dierbare dictators.

Bekijk de video in andere formaten.

......... en denk nu niet dat wij gewone burgers het systeem toch niet kunnen veranderen. De verontwaardiging over de ING bonussen toont aan dat wij wel het verschil kunnen maken ;-)

Angela

Het hert

2011-03-22T15:58:00.005+01:00

Ik heb volgens de sjamanen traditie twee totemdieren: de wolf en het hert. Alles komt bij mij in tweevoud, dus twee totemdieren hebben, verbaast mij niet. Of je nu in totemdieren gelooft of niet, de karaktereigenschappen die aan de diverse totemdieren worden toegeschreven, kunnen ons veel leren over onszelf en het leven. Mijn sterrenbeeld is niet voor niets Tweeling. Twee schijnbaar tegengestelde krachten zitten in mij, je zou ze de wolf en het hert kunnen noemen.

Het hert heeft mij de afgelopen periode veel geleerd. Eén aspect daarvan wil ik met jullie delen, namelijk de symbolische waarde van de zwart-wit gevlekte vacht van het damhert*. Zwart staat voor de donkere kant van het leven, de haat, woede, pijn en verdriet. Deze kant was de afgelopen weken erg dominant aanwezig in mijn leven. Ik zat in een stevige dip. Wit staat voor de lichte kant van het leven, het plezier, geluk, levenslust en de liefde. Ook hier mag ik regelmatig vertoeven. Zwart en wit zijn echter één. Wit is niet geheel wit, zwart is nooit geheel zwart. Beide kleuren zijn aanwezig in de vacht van het damhert en dus zijn ze samen één.

Wij mensen, dus ik inclusief, streven altijd naar het geluk. Daarmee wijzen we pijn en verdriet af. Als we veel tegenslag in het leven hebben gehad, zoals ik, verwachten we dat we nu recht hebben op geluk. Niets is minder waar. Er zijn nu eenmaal levens die 'makkelijk' en 'moeilijk' zijn. Het heeft te maken met welke lessen jouw ziel wil leren. Door het zwarte echter consistent af te wijzen, veroorzaken we onnodig lijden. Het zwarte is nooit onverdeeld negatief. In het donkerste van het donkerste is een prachtig licht aanwezig. In het mooiste licht zit de kiem van de nacht.

Dit weten gaat veel dieper dan het 'maar aanvaarden' van je lot op aarde of de conclusie die vaak ten onrechte wordt getrokken dat je er zelf (of als ziel) verantwoordelijk voor bent. Het heeft niets te maken met deze passiviteit. Ik word geraakt door al het onrecht in de wereld. Mijn hart maakt een sprongetje als iemand gelukkig is of er iets goeds in de wereld gebeurt. Dat maakt mij mens. Ik streef het goede na. Ik streef geluk na. Ik ben gehecht aan het leven, aan mensen, dier en plant. Ik keur echter het lijden niet af. Het lijden is net zozeer deel van deze wereld als het geluk en het leven is er om geleefd te worden, dus inclusief alle donkerheid en lichtheid. Dat zijn de zwart-witte patronen op de vacht van het damhert

Spiritualiteit wordt vaak gezien als de weg (of vele wegen) naar geluk. Dat is waar en tegelijkertijd totale onzin. Ik betrap velen die met spiritualiteit bezig zijn, inclusief mijzelf, erop dat ze verlichting verwachten van een spiritueel pad. Ze proberen koste wat het kost de aarde als perfect te zien. De wereld als paradijs. Niets is minder waar. Ons leven op aarde is imperfect, beperkt, moeilijk. We zitten een leven lang in de schoolbanken en het proces van leren is vaak pijnlijk. De aarde is verbonden met dualiteit. Hier bestaat overvloed niet zonder tekort, liefde niet zonder pijn en geluk niet zonder verdriet. Dit blijft bestaan of we nu verlichte leraren zijn of onwetende mensen.

En toch is het helemaal waar dat spiritualiteit kan leiden naar geluk. Elke weg, dus niet alleen spiritualiteit, kan leiden tot geluk. Waar ligt dat geluk dan? Het ligt in ons bewustzijn. Het is die heldere aanwezigheid die we allemaal kennen als dat stemmetje in ons hoofd dat zich altijd zorgen maakt, anderen vooroordeelt of zichzelf, het stemmetje dat haat, boos is, denkt dat hij de beter is dan een ander, even stil is. Het voordeel van in een stevig dip is, althans bij mij, dat dit stemmetje dat maar blijft malen en malen en malen, uiteindelijk uitgeput raakt. En... als het stemmetje te moe is om te malen, dan is er dat bewustzijn. Wees je eens bewust van dat bewustzijn. Dan zul je merken dat dit bewustzijn helemaal niet moe of depressief is. Het is zelfs niet dolenthousiast of gelukkig, zoals je denkt dat geluk zou moeten voelen. Nee, het is zuiver, krachtig, intelligent, liefdevol en zachtaardig. Dit bewustzijn heet geluk :). Niet het geluk dat je hebt in onze alledaagse wereld, want dat is geluk ten koste van pijn of verdriet en veronderstelt als zodanig dus pijn en verdriet. Nee, omdat dit bewustzijn tijdloos is, gewoon bestaat en onkwetsbaar is voor onze belevingswereld, is het geluk omdat het niet geraakt wordt door de cycli van geluk en lijden.

Dit bewustzijn, waar we ons in kunnen trainen, bijvoorbeeld door meditatie, maar zeker niet de enige manier, overstijgt de dualiteit, en kan daarom het ultieme geluk genoemd worden waar alle spirituele leraren ons over vertellen. En het mooie is: we hebben het allemaal.

Wij zien vaak het hert niet. We zien de zwarte en witte vlekken op zijn vacht. Maar het hert is niet zijn vacht. De vacht is wel onderdeel van het hert maar niet het hert zelf. Zo is het ook met ons. Wij zien alleen het zwarte en witte (voor en tegenspoed) maar wij zijn het niet. Wij zijn mens en dat betekent dat we zowel onderhevig zijn aan de dualiteit hier op aarde (voor en tegenspoed) als dat we daar boven uit stijgen. Dat er boven uit stijgen noemen velen 'verlicht zijn'. Zie jezelf als hert, niet als een stukje vacht

Met liefde,

Angela

Meer info over totemdieren:
http://www.eostresworld.be/totemdier/totemdieren.htm
http://www.totemdieren.nl/

*Bij het opladen van de foto van het damhert zag ik dat het damhert helemaal geen zwarte vlekken heeft. Ik heb mijn verhaal zo laten staan, omdat het om de symbolische waarde van het verhaal gaat. Je mag het ook lezen als de witte vlekken op een donkere vacht. Damhertmannetjes, zo weet ik uit eigen ervaring, zijn in de winter niet (helemaal)gevlekt maar overwegend zwart.

Benefiet concert voor Japan

2011-03-22T10:52:00.000+01:00

Zie: SOS-benefietconcert Japan. Het is een particulier initiatief waar ik graag (op mijn manier) aan mee werk.

Introdance: prachtig!!

2011-03-13T14:34:00.003+01:00

Kijk en geniet. Hier hoef ik geen woorden voor te gebruiken.

Bron: Introdance; 'Sterren & Strepen'

Eén jaar

2011-03-12T14:51:00.002+01:00

Vandaag ben ik 1 jaar geworden :)

The Salutation of the Dawn

2011-03-04T21:42:00.003+01:00

Look to this day!
For it is life, the very life of life.
In its brief course
Lie all the verities and realities of your existence:
The bliss of growth
The glory of action
The splendor of beauty
For yesterday is but a dream
And tomorrow only a vision
But today, well lived,
makes every yesterday a dream of happiness
And every tomorrow a vision of hope.
Look well, therefore, to this day!
Such is the salutation to the dawn.

Kalidasa, Indian Poet

De begroeting van de dageraad

Kijk naar deze dag!
Want het is leven, het ware leven van leven
want in haar korte tijdspanne
liggen alle werkelijkheden en realiteiten van ons bestaan
de zaligheid van groei
de glorie van het handelen
de pracht van schoonheid
want elk gisteren is slecht een droom
en morgen slechts een visie
Maar vandaag, goed geleefd,
maakt elk gisteren een droom van geluk
en elk morgen een visie van hoop
Kijk daarom goed naar deze dag
Dat is de groet aan de dageraad

Kalidasa, Indiase dichter

De zon schijnt

2011-02-27T20:06:00.013+01:00

En er zal liefde zijn
Frisheid en plezier
Schoonheid elke dag en nacht weer

Daar zal jij zijn
En ik ook
Daar zullen we elkaar ontmoeten

De zon zal schijnen
De liefde zal bloeien
Er zal eenheid zijn

Oh nieuwe, schone ochtend
Het blauwer worden van de lucht
De vogels die gaan zingen

Druppels dauw op de grassprieten
Een kat die van dak naar dak springt
De eerste bij vliegt door de lucht

Daar zullen wij morgen zijn
Dat is waar wij morgen zullen zijn
En het zal goed zijn

Angela Wende

(het zonnetje komt van La Cucina del Sole)

Weg

2011-02-27T16:11:00.010+01:00

"Wanneer vertrouwde zekerheden wegvallen,

weet dan dat je op de goede weg bent!"

(uit: inzichtkaarten op www.orakelkaarten.nl)

(Wanneer vertrouwde zekerheden wegvallen, weet dan dat je op de goede weg bent. De vertrouwde zekerheden zijn de muren van de gevangenis die ons leven tot nu toe was. Het heeft dus niets met chaos of onveiligheid te maken maar met het terugwinnen van onze inherente en onvervreembare vrijheid als mens. -Angela-)

Voorbij het keurslijf

2011-02-13T13:34:00.004+01:00

Wij kunnen niemand veroordelen, want dan veroordelen we eigenlijk onszelf. Dat zegt Willem de Ridder, de man die de spiegelogie heeft ontwikkeld. Het is waar. We kunnen niemand veroordelen, want iedereen is onszelf. Dat gaat verder dan je verbonden voelen met de ander. Het is een (voor mij) nieuwe dimensie van het eenheidsbewustzijn. Ik ben ook daadwerkelijk die ander. In allen zie ik zowel mijn 'slechtste' eigenschappen als meest 'mooie en zuivere' eigenschappen. Het zit allemaal al in ons. We kunnen engeltjes, bengeltjes en klootzakken zijn. We kunnen de één liefhebben en de ander haten. Al die mensen zijn wijzelf.

Dit is de werkelijkheid waarin we leven. Inderdaad, er is haat, angst, verdriet en afwijzing. Er is ook liefde, geluk en vrede. Het is duaal. Het is allemaal tweezijdig en het lijkt er sterk op dat het één het andere veronderstelt. Dat is ook zo maar ook weer niet helemaal. Het meest elementaire is de stilte of leegte waarin alles verschijnt. Dat klinkt heel filosofische of spiritueel maar dat is het niet. Ga maar is bij jezelf na. Wat zit er tussen twee gedachten? Niets. Niets dan stilte of leegte. In die leegte of stilte zit ook de keuze. We kunnen kiezen om de stilte te verbreken en te gaan denken, wat te doen of wat te gaan zeggen. Maar dan kiezen wij er steeds voor. Wat is dus het meest elementair aan ons zijn? Niets. De leegte, de stilte.

De keus is interessant. De keuze is prachtig. De keuze staat centraal in de andere kant van die elementaire leegte, namelijk vorm. Wij kunnen alles vormgeven. Wij zijn scheppers. Je hoeft maar om je heen te kijken om te zien dat dat inderdaad zo is, even los gezien van hoe je er over denkt, jouw mening erover. Alles ontstaat uit leegte en wij noemen het (meestal) vorm. Je hebt hele concrete vormen zoals een stoel of een landschap. Je hebt minder concrete vormen, zoals jouw politieke voorkeur, jouw gedachten, visie enzovoort. Jouw emoties zijn ook vorm. Ze ontstaan in jou.

Wauw! Dus.... even los hoe je over alles oordeelt, er is dus leegte die wij zelf kunnen vormgeven en wij hebben daar de vrije keuze in. Dat klinkt mooi! Dat is ook mooi en het is waar. Waarom kiezen we dan zo vaak voor het keurslijf van beperkende gedachten, kleinzieligheid en angst? Eigenlijk omdat we niet beter weten. Het is ons zo geleerd. En het is best lastig om die oude versleten patronen en gedachten af te leren. Het is nog lastiger om deze oude denkbeelden en patronen los te laten als je verslaafd, ziek bent of op een andere gemarginaliseerd bent in de samenleving.

Maar.... het kan wel! Ja, het kan.

In welke situatie we ook zitten, of we nu rijk en gelukkig zijn of vereenzaamd en depressief, in elke situatie hebben we altijd de keuze. En als we kiezen zullen we scheppen, net zoals de timmerman ooit die stoel heeft gemaakt. Dan lijkt het me logisch om te kiezen voor liefde, het hart.

Als je het over marginalisering hebt, dus over de mensen die eigenlijk niet mee doen in de samenleving, kun je drie dingen kiezen. Je kunt er voor kiezen om in jouw situatie te blijven, om slachtoffer te blijven, zeg maar. Je kunt er ook voor kiezen om te knokken voor je leven en (langzaam) weer terug te keren in de samenleving. En je kunt er voor kiezen om aan jezelf te gaan werken en jouw eigenheid een (nieuwe) plek te geven in de samenleving. De twee eerste keuzen zijn oké maar lossen ons lijden niet echt op. In de eerste keuze is dat begrijpelijk, in de tweede zit dat wat lastiger. Knokken is niet helemaal meer van deze tijd. Maar wat helemaal uit de tijd raakt is om je aan te passen, om vrijwillig in het keurslijf te gaan zitten van onze traditionele samenleving. Deze oude samenleving kent slechts zwart-wit en aangezien wij geen uitersten zijn, zijn wij de grijstinten tussen zwart en wit in. Saai, lijkt mij en niet natuurlijk. Wij zijn veeleer als paradijsvogels. We weten dat we alle kleuren van de regenboog zijn. Niets van al dat grijze gedoe.

Dus terug in het keurslijf is geen echte oplossing en toch zie ik het velen doen. Dat is de macht van de massa. We willen allemaal normaal zijn, erbij horen. Vaak koste wat het kost en dat gaat ten koste van onze kleurrijkheid.

Momenteel zijn er zoveel veranderingen gaande in de wereld die het mogelijk maken om voor de derde keuze te kiezen. Je kunt het de gulden middenweg noemen. De samenleving kan namelijk veranderen, maar er zal voorlopig nog een lange tijd een samenleving zijn. We kunnen de samenleving dus niet ontvluchten. Wat we ook niet kunnen ontkennen is dat jij en ik een fundamenteel verlangen hebben om onszelf te worden. We noemen dat authenticiteit. Sommigen noemen dat een spiritueel pad, anderen levenslessen of levenswijsheid. Je kunt het ook een proces erkennen, aanvaarden en liefhebben van jouw eigenheid noemen, jouw kleurenpallet, jouw uniekheid.

Ik heb voor die derde keuzemogelijkheid gekozen. Ik wil deel uitmaken van de samenleving zonder mijn kleurrijke veren te verliezen. Mijn eigenheid is mijn kracht, mijn grootste potentieel, mijn meest essentiële kwaliteiten. Daarmee kan ik mijn rol vervullen in de samenleving, zonder dat ik in een keurslijf terecht kom. Deze keuze is echter een nieuwe keuze. Al die mensen, en geloof me, het zijn er al velen, worstelen momenteel om dit nieuwe vorm te geven. Zij willen net als ik in al hun kleurrijkheid deelnemen aan de samenleving. Dit proces is niet makkelijk omdat het nieuw is. Het is vallen en opstaan. Uitproberen. Het is vaak eenzaam. Maar... het is mogelijk omdat jij en ik de keuze hebben te kiezen wat wij maar willen. En daarmee hebben we ook nog de mogelijkheid om dit te verwezenlijken, als scheppers van onze eigen werkelijkheid, onze wereld.

Dus, waar kies jij voor? Kies je er voor om tegen de samenleving aan te blijven schoppen omdat de samenleving jou pijn heeft gedaan? Kies je er voor om koste wat het kost je eigenheid, en daarmee jouw grootste unieke eigenheid, te verloochenen om maar in het oude keurslijf van de samenleving te kunnen bljven zitten? Of kies je voor dat smalle pad van een leven in liefde, verbondenheid en eigenheid? Let op! Dit smalle pad wordt steeds breder. Steeds meer mensen volgen dit pad. Je doet het alleen maar je zult door al jouw medereizigers en voorgangers ondersteund worden. Als je het pad gaat volgen, zul je ze ontmoeten. Dat zijn niet alleen maar prettig gestoorden, oude hippies, spirituelen of geitenwollen-sokken-mensen. Nee, het is ook het mooiste meisje uit de klas, de ambtenaar van het Ministerie van Weet-Ik-Wat, je tandarts en de buurvrouw.

Samen emanciperen wij de wereld, de samenleving. Niet door op de oude manier op de barricaden te gaan staan, maar vanuit een innerlijk proces, vanuit een innerlijke overtuiging. Doe het op jouw manier. Doe het door dicht bij je hart te blijven. Luister naar je intuïtie. Weet je verbonden en gesteund door je medereizigers, maar neem hun 'succesformules' niet over. Dit is een persoonlijk proces omdat het om jouw uniekheid gaat.

En dan zullen wij opeens en bijna ongemerkt op een dag merken dat de wereld wezenlijk is veranderd. Dat zou mooi zijn! En dan zal ik jullie echt zien voor wie jullie zijn. En ik zal jullie prachtig vinden, gewoon omdat jij echt bent. En jullie zullen mij zien in al mijn uniekheid. Ik zal mens zijn voor je. In al mijn kwaliteiten en niet-kwaliteiten (die ik niet gebruik) en schoonheid. Schoonheid zal dan niets meer te maken hebben met maatje 34 of een sixpack. De cliché 'schoonheid zit van binnen' is waar. En dan zullen we ook weten dat we niemand kunnen veroordelen.

Ik wens jullie een goede reis en wie weet komen we elkaar ergens op het pad tegen.

Met liefde,

Angela

(foto boven is van mezelf)

Pam! Mijn haar danst!

2011-02-11T21:48:00.002+01:00

Dankbaarheid

2011-02-11T12:04:00.007+01:00

Lieve lezers, lieve vrienden, lieve allemaal,

Zonder op de ware aard van de storm in te gaan, ontving ik een 'storm' van mailtjes en andere reacties op mijn laatste twee stukjes die ik hierop heb gezet.

Het vult mij van een enorm gevoel van dankbaarheid. Dus ik dank jullie en zend jullie alle liefde en licht toe die deze wereld rijk is.

De storm heeft te maken gehad met het begrijpen van een grote blinde vlek en oeroud patroon in mijn leven. Ik heb hier nooit echt willen zijn. Ik vond de wereld hard, bot en lelijk. De afgelopen jaren is deze kijk op wat is langzaam veranderd. Ik ben van de wereld gaan houden, van mensen ongeacht religie, kleur, man of vrouw (en alles wat daar tussen in zit). Ik heb daar nog een lange weg in te gaan, maar ik zie deze lange weg niet meer zozeer als een lijdensweg maar als het wonder dat leven is.

De storm ging over het nemen van verantwoordelijkheid voor mijn leven, voor wat ik hier op aarde te doen heb. Tot nu toe heb ik de wereld altijd aanschouwt zonder er al te veel deel aan willen nemen. Als je de wereld aanschouwt leer je ontzettend veel. Ik ken de wereld goed, in al haar onvolkomenheden maar ook schoonheid. Mijzelf heb ik er echter nooit een plek in gegeven. Dat ben ik nu aan het doen en dat voelt stormachtig, chaotisch en ik voel me daarin heel kwetsbaar. Maar... ik vind het het ook meer dan waard. Jullie steun daarin sterkt mij en ik hoop dat ik jullie op wat voor manier dan ook zo af en toe mag verlichten, enthousiasmeren, raken met mijn weblog.

Het gaat jullie (en mij) goed! :)

Angela

(p.s. alle foto's van de afgelopen dagen zijn gemaakt door René Egbring)

Op het minimum in Antwerpen

2011-02-11T12:00:00.001+01:00

Ik leef op een minimum. Ik ben niet rijk en voel me niet arm. Zo ging ik twee dagen naar Antwerpen om daar les te geven over marginalisering en reïntegratie in de maatschappij. De reis, het hotel, diner en lunch werden betaald door de twee hogescholen die dit project hebben opgezet, en ik voelde mij de koning te rijk.

Ik logeerde in een oud klooster waar zuster Angela werd geëerd omdat zij in de jaren rond 1823 tijdens de cholera epidemie die Antwerpen toen teisterde vele zieken heeft verzorgd. Ik logeerde in kamer 11 op de eerste verdieping. Elf is mijn geluksgetal. Ik ben geboren op de elfde. Het is het gekkengetal.

Buiten de residentie op een grote, witte muur las ik een gedicht van mijn voorbeeld in de poëzie, Ramsey Nasr. Het gedicht kende ik niet, maar het zei alles over waar ik ben geweest en waar ik nu ben. Dit gedicht wil ik met jullie delen op straffe van copyright-problemen van de uitgever van Ramsey Nasr, de Bezig Bij. Zuster Angela, kamer 11 en het gedicht. Het Universum praat zo luid en duidelijk dat het bijna onmogelijk is om de boodschap niet te verstaan.

Helemaal onderaan kun je het gedicht beluisteren; Ramsy leest voor en de foto is van dat bewuste plein in Antwerpen tegenover het klooster.

ڛ ڛ ڛ ڛ ڛ ڛ ڛ ڛ ڛ ڛ

Een minimum

lees me dan
luister dan zacht

ik ben de muur
en muurvaste man

jarenlang zitten
mijn lief en ik stil

tegen dit plafond
van gitzwarte kas

en vanaf ons vel
begint de bodem

en daar is geen rek
om haar te omarmen

zij zit ertussen
ik zit eronder

en ja ik heb niks
jazeker ik ben niks

maar godmiljaar
ik kan overleven

ik knok tot nu
de jaren rond
van beens af aan
tot aan mijn dood
zal ik tegen u
dit plafond
en alle ogen
in uw mond
opknokken

ik zal uit mijn pree
tevoorschijn komen

meewandelen onder haar
met mijn kansarme zon

en rondbazuinen

hier staan wij
klein en fier

lijk een mens
op een plein

en ik zou met u niet willen ruilen
ik zou er geld voor willen geven

om net als u
mezelf te zijn

- Ramsey Nasr -

But at the end of the day....

2011-02-07T21:42:00.014+01:00

.... joy and love remains .... ;-)

(for all that I left behind)

(for you)

Overeind blijven in de storm

2011-02-07T14:33:00.005+01:00

(foto gemaakt door René Egbring)

Deze foto is symbolisch voor mijn leven nu. Er woedt een stevige storm in mijn leven en ik probeer in liefde overeind te blijven.

Met liefde,

Angela

Shiva en Kali

2011-01-30T20:32:00.004+01:00

Ik heb een aantal jaar zen-meditatie gedaan. Het laat je, als je er ooit mee ben begonnen, niet meer los. Een maand of drie geleden heb ik de zen-groep in Haarlem verlaten, na ruim twee jaar. Het was tijd om dat andere te verkennen.

Welk andere?

Dat weet ik niet precies.

Maar ik ga een poging doen, wetende dat datgeen wat mij bezig houdt groeit omdat ik mijn aandacht er op heb gericht.

Het Universum kent twee krachten, die tegengesteld aan elkaar lijken maar in essentie hetzelfde zijn. Onze geest kan dat niet begrijpen, dus kiest de (spirituele) mens voor één van deze twee krachten.

De ene van de niet-twee noem ik het vrouwelijke. De andere van de niet-twee noem ik het mannelijke. Het vrouwelijke staat voor manifestatie, het hart, het alledaagse, het bezielde, de veelvormigheid, het materiële, de diversiteit aan verschijningsvormen. Het mannelijke staat voor leegte, de geest, het transcedente, het zijn, de eenvormigheid of misschien wel niet-vormigheid, het immateriële, het niets. Daarom geef ik dit stuk ook de titel 'Shiva en Kali' mee. Shiva en Kali, twee Hindoe-goden, representeren deze twee krachten, het mannelijke en vrouwelijke, maar je kunt ze ook Boeddha en Kanzeon noemen. Genpo Roshi, een zen-meester, noemt het Big Mind en Big Heart.

Misschien zou ik dit stuk dan anders moeten beginnen. Ik heb een aantal jaar het mannelijke verkend (zen-meditatie), de geest, de leegte waarin alles gebeurt. De focus binnen de zen is echter niet op dat 'waarin alles gebeurt' maar op die leegte. Gelijkmoedigheid is het resultaat. We lijden niet meer zoveel. Het komt en gaat en wij blijven in de vredige toestand van de geest.

Het feit dat ik de zen (tijdelijk) heb verlaten, is onder andere voortgekomen uit de behoefte het vrouwelijke te ontdekken en te doorleven. Zen geeft voor mij niet de antwoorden op vragen die met het banale, alledaagse te maken hebben. En ik voelde ook weerstand om het banale of alledaagse af te wijzen. Let op! De zen vraagt niet om ook maar iets af te wijzen, maar het gebeurt omdat het inherent is op de focus die het hanteert: de geest in plaats van de manifestatie, dus, het mannelijke in plaats van het vrouwelijke.

De ontdekkingsreis van het vrouwelijke was de reis door het hart. Big Heart maar ook mijn eigen hart. Het was de reis door chaos omdat de potentie van manifestatie oneindig is. Daarom lijkt het chaos. In chaos kan geen ego bestaan, want de verlangens van het ego zijn zinloos in het geweld van alles wat is. Het maakt nederig, maar het maakt ook vrij omdat je het ego niet zo serieus meer hoeft te nemen. En dan, opgenomen in de moederschoot, van het Grote Hart zeg maar, breekt de liefde door.

Dit brengt me weer terug bij de zen. Niet elke zen-beoefenaar oefent slechts het mannelijke principe. Elke beoefenaar is ook onderdeel van het leven zelf en wordt als zodanig geconfronteerd met het vrouwelijk principe. Genpo Roshi is zo'n iemand die dit (volgens mij) begrijpt. Hoewel hij het niet zo beschrijft, maakt hij wel onderscheid tussen het duale, non-duale en het transcedente. Het duale zou je kunnen zien als de manifestatie, het vrouwelijke en het non-duale als de leegte, het mannelijke. Beiden zijn twee kanten van dezelfde medaille. Datgene wat beiden is en het daarom overstijgt is het transcedente. Het transcedente is, begrijpt en overstijgt de geest en het hart, het mannelijke en het vrouwelijke, Shiva en Kali. Zie het plaatje hieronder (geleend van het boek van Genpo maar aangepast aan mijn thema's).

Als we de geest, ons bewustzijn, het mannelijke noemen en de manifestatie, ons hart, het vrouwelijke, dan kan het een niet zonder het andere. Geest alleen heeft geen hart. Hart alleen heeft geen bewustzijn. Die twee kunnen echter wel gescheiden worden in onze belevingswereld en dat is jammer. Ik denk dat deze scheiding de oorzaak van veel leed in onze wereld is de afgelopen millennia. Denk daar maar eens over na. Er zijn in de geschiedenis en onze hedendaagse samenleving voldoende voorbeelden te vinden waar het hart of de geest dominant is. Ze bestaan naast elkaar maar zijn niet verbonden en dat leidt tot problemen. Het kan namelijk niet gescheiden worden.

De mensen die geloven in het aquarius-tijdperk geloven in het hart. De aandacht voor het hart (het vrouwelijke) is momenteel nodig omdat het mannelijke (geestelijke) nog steeds dominant is. Uiteindelijk moeten deze twee echter verbonden worden. Dat betekent een aanvaarding van de beperkingen van de geest, althans onze menselijke geest, en een herwaardering van het hart. In mijn eigen leven werkt het het beste als ik beslissingen neem vanuit mijn hart en vervolgens ga bedenken hoe ik dit voor elkaar kan brengen. Het is een voorlopige conclusie, want ik weet dat er meer achter zit, maar dat kan ik niet goed onder woorden brengen. Het heeft echter wel alles te maken met wat ik eerder het transcedente noemde. Dat wat beiden is en het overstijgt, dus zowel de geest als het hart, het mannelijke als het vrouwelijke. Deze verbondenheid, die overstijgt en dus niet alleen mij betreft maar een verbondenheid met alles om mij heen, inclusief ikzelf, kun je God noemen. Je mag het echter ook Ik noemen. Dan wel het 'Ik' dat ingeplugd is in het Universele Bewustzijn.

Het hart heeft zich gesetteld in mijn leven. Mijn ziel is in mijn lichaam gaan zitten en via mijn hervonden hart kan ik met bewustzijn genieten van alles wat is. Daar ligt de compassie, verbeeld door Kanzeon, de Boddhisattva die er voor koos om de aarde niet te verlaten en net zo lang te blijven totdat elk levend wezen verlicht zou zijn. Dat is een groot goed, een prachtige opbrengst na maanden van chaos.

Tegelijkertijd ga ik weer verlangen naar het mannelijke, de geest, de leegte, zoals ik dat zag in een programma van de BOS (zie onder). Het mannelijke kan niet zonder het vrouwelijke en andersom. Ik ben daar geen uitzondering in. Van de leegte naar veelheid en weer terug.

Angela Wende

Bekijk de video in andere formaten.

De zaken van het Hart

2011-01-27T16:46:00.006+01:00

Nieuwe ontwikkelingen leiden tot nieuwe inzichten. Inzichten die niet slechts ideeën zijn maar direkt levende wijsheid zijn, geleefd worden, zijn alsof ze er altijd al zijn geweest, en... dat ook zijn. Ze zijn herinnerd.

Deze zaken van het hart wil ik met jullie delen. Het is mijn les geweest, niet noodzakelijkerwijs jullie les. Dus wellicht kom ik met iets wat jullie allang weten. Dat is helemaal goed en dan ben ik ontzettend blij voor je. Voel je ook niet aangesproken als je het niet begrijpt. Ook jouw les hierin komt en jij zult het leren op jouw manier. Zet mij ook niet op een voetstuk, want als er herkenning is, een aha-gevoel, dan ben ik slechts het middel geweest zodat jij je het kan herinneren.

Herinner je en geef het door! Doe het met liefde en respect. Doe het zonder willen en zonder hoofd. Doe het vanuit je hart. Zo zullen wij ons de aquariustijdperk herinneren, gewoon omdat ze er altijd al is geweest. 2012 is geen streven, niet iets waarvoor wij moeten werken. Het is. Het is in alles. Het is er, hier en nu. Waar zou het anders moeten zijn? De toekomst bestaat niet en het verleden is slechts een schim. Alleen het hier en nu telt en daar is alles wat is geweest, zal komen, nu is en er zou kunnen zijn maar wellicht nooit zal zijn.

Zie je het potentieel in deze woorden? Voel je de extase die hierin verborgen zit? Die pure levenslust, enthousiasme en avontuur? Dat is de verwondering, lieve lezer, en het enthousiasme voor het scheppen die wij als scheppers van onze werkelijkheid zijn. Het is de grondtoon van ons allen, al het bewustzijn in ons en om ons heen. Dit is het heilige wat wij altijd buiten onszelf hebben geprojecteerd maar dat wij niet meer hoeven te doen omdat het simpelweg niet zo kan zijn. Het is een onwaarheid en onwaarheden bestaan niet.

Vandaag zie ik in alles de nieuwe tijd en het grootse potentieel van het mens-zijn. Het is er dus allemaal al omdat ik het zie. Vergeet 2012! Vergeet de ascentie! Vergeet het aquariustijdperk. Het is er al. Zeg nee tegen gedachten dat het leven lijden is. Zeg nee tegen de onwaarheid dat wij al ploeterend moeten groeien. Vergeet het dat wij 'in het zweet des aanschijns ons brood moeten verdienen'. Het is niet waar. Vergeet het dat we moeilijke mensen in ons leven nodig hebben om af te harden of te groeien. Vergeet dat we de ellende van een verslaving nodig hebben om überhaupt iets te zijn in deze wereld.

Zoek je hart...

Zoek je hart en zie dat al het geluk, plezier en vanzelfsprekendheid daar zit. Je hart maakt geen onderscheid tussen meer of minder, tussen blank of zwart, tussen man of vrouw of tussen allochtoon of autochtoon. Het ziet verschillende mensen. Het ziet andere mensen, maar geeft daar geen waardeoordeel aan. Alles is heilig. Iedereen is heilig omdat we anders zijn. Het geeft aan wat een regenboog van kleuren, een uitspatting van diversiteit het Universum is, zonder daar haar unieke Eenheid mee te verliezen.

Het hart is onze weg en onze bestemming. Dat bedoelde Jezus met 'ik ben de alfa en de omega'. Dat bedoelde Boeddha met 'ik ben zowel de weg als diegene die haar bewandelt'. Liefde is alles, dus ook jij en ik.

Met alle liefde,

Angela

Over de foto:

Artikel komt uit de NRC-Next van 10 januari 2011 over een boek (Compassie, De Bezige Bij) van Karen Armstrong. Illustratie is van Floor de Goede. Let op: de vijfde persoon van links stelt Geert Wilders voor die een vrouw in een Burka innig omhelst. Dat is Liefde: zowel de vrouw in de Burka als Wilders liefhebben ;-)

"Laat het jou niet gebeuren dat je 22 december 2012 hoopvol naar buiten loopt en ontzettende teleur gesteld raakt omdat je ziet dat de wereld helemaal niet is veranderd. Het aquariustijdperk is niet iets buiten je maar in jou. De wereld zal precies hetzelfde zijn, maar jouw kijk erop zal radicaal veranderd zijn. Dat doet het hart als je het serieus neemt: je kijk radicaal veranderen."

Mail aan E.

2011-01-19T11:24:00.002+01:00

Lieve E.

Je mail kwam niet aan, maar onderstaand wil ik toch met je delen...

Lieve E.,

Zo hebben we allemaal ons verhaal. Jouw verhaal is mooi. Dank je. Het is niet erg een eenzame wolf te zijn. Ik ben het jaren geweest en voelde me (ook) onbegrepen. Sommige zaken van het hart kunnen ook niet in woorden uitgedrukt worden. Dat weet je. Dat ervaar je. Houd van jezelf zoals je nu bent, dat is het enig wat ik je kan meegeven.

Ik hoop dat je ooit weer eens in zo'n winkeltje zit en koffie drinkt uit alle windstreken. Wie weet loop ik dan wel eens binnen om een beeldje van Ganesh te kopen :).

Liefde en licht mooi mens,

Angela

Stil: 1-1-11

2011-01-01T14:00:00.009+01:00

ڜ

Nieuwjaarsdag, zo stil
De wereld weerspiegelt mijn innerlijk
Vergeten wat nooit herinnerd hoefde te worden
beweeg ik mij in de grote leegte

ڜ

Lieve lezer,

De afgelopen dagen heb ik zo ontzettend veel achter me gelaten. Balast. Ik voelde het in mijn lichaam, maar geestelijk was het proces licht. Vederlicht. Loslaten zonder groot verhaal, zonder pijnlichaam, zonder herinnering. Nu ben ik stil. Wat een mooi begin om het nieuwe jaar, 2011, te beginnen. Ik ben dankbaar.

Ik hoop dat velen dit met mij meegemaakt hebben. Ik weet dat er meerderen zijn die zich nu ook zo voelen. In ieder geval één: een goede vriend waarmee ik gisteren oud & nieuw heb gevierd.

Ik wens jullie veel vrede en liefde toe in dit bijzondere jaar.

Met liefde en licht,

Angela

Wijsheden

2010-12-18T14:09:00.005+01:00

We worden geboren en het grote proces van vergeten begint. We gaan verhalen over ons leven schrijven waaraan we onze identiteit ontlenen. We gaan geloven dat wij die identiteit zijn. Ik noem het verstopping en verdichting zodat je je ware aard vergeet die open en ruim is. Je wordt geleefd en voelt je onrustig een leeg.

Je gaat op zoek naar het vullen van de leegte en je zoekt de rust en stilte. De verhalen van je leven weven zich dan in één. Je bent de spiritueel zoeker of je die term nu hanteert of niet. Ook mensen die niets met spiritualiteit hebben doen dit. Ze geven er slechts een andere naam aan. Je zoekt de waarheid buiten jezelf, je volgt idolen, helden en goeroes. Je gaat geloven dat je pijn je verlossing is of de enige weg naar verlossing. Verlossing is dan iets wat in het verschiet ligt en dus nooit bereikt zal worden omdat de toekomst niet bestaat.

De verhalen van je leven weven zich aaneen. Dat doen ze alleen maar omdat ze je wat willen leren. Een waarheid zo eenvoudig dat het ontzettend lastig is voor ons mensen om het te leren. Diezelfde waarheid ligt ook op een plek waar wij nooit zouden zoeken: in onszelf.

Dat wij als mens nog niet vervuld zijn en in vrede met onszelf, de ander en de wereld kunnen leven, is geen schande. Het is de manier om te leren en te helen. Elke mens die de ander veroordeelt omdat hij of zij geen vrede kent of waarlijke liefde, heeft zelf ook weinig geleerd. Een ander mens veroordelen is niet mogelijk omdat die ander ons spiegelt en dus onze eigen staat van zijn vertegenwoordigt.

Tijd en ruimte bestaan niet. Daarom zie je de wereld weerspiegelt in alle stadia van jouw persoonlijke ontwikkeling. Je ontmoet mensen die onwetend en onbewust zijn. Je ontmoet mensen die in hun pijnlichaam leven. Je ontmoet mensen die jouw hoogste potentieel weerspiegelen. Je ontmoet gelijkgestemden die jou in het hier en nu weerspiegelen. Nog een reden om niemand te verafgoden of te veroordelen. Wij zijn het allemaal zelf.

Wij zijn ultiem vrij en onafhankelijk. 'Als je niet wilt wat jou geschiedt, doe dat dan ook een ander niet'. We kunnen dus niet oordelen over de ander omdat die ander zijn of haar eigen unieke pad volgt, net zoals jij je eigen pad volgt. Jij bent helemaal vrij om je pad moeilijk of makkelijk te maken. Jij hebt keuzevrijheid. Dit erkennen is tegelijkertijd erkennen dat je niemand die keuzevrijheid mag ontnemen. Er is geen goed of fout, alleen ontelbare paden, wegen, beslissingen. Het niet begrijpen van iemands keuzes betekent niet dat die keuzes minder of beter zijn dan je eigen keuzes. Laat ze. Beperk je tot je eigen keuzes, jouw pad, jouw leven.

Wij worden voordurend gestuurd door het leven. Het leven weet veel meer over jou dan jij over jezelf weet. Het onbewuste deel van je bewustzijn manifesteert zich in de buitenwereld. Dat noemt men ook wel tekenen. Volg de tekenen. Dat is niet moeilijk. Alles wat niet lukt is niet jouw pad. Alles wat moeiteloos gaat, is jouw pad. Als het moeilijk wordt, haak dan ook niet meteen af. Onderzoek hoe diep jouw liefde gaat voor deze moeilijke situatie of persoon. Als de liefde groter is dan het probleem, zet dan door in de vaste overtuiging dat de moeilijkheid een les is.

Uiteindelijk zul je begrijpen dat er niets buiten jezelf is. Zelfs 'gestuurd worden door het leven' is een manifestatie van wat jij wilt leren. Leren luisteren naar je hart, hoe pijnlijk het soms kan zijn, zal je daarbij helpen.

Maar de belangrijkste wijsheid is dat er alleen het nu is. Zelfs niet 'hier en nu', want hier impliceert al het nu. Het nu is zonder verleden en zonder toekomst. Daarom is karma een illusie. Karma bestaat, maar niet uit een vorig leven omdat er geen vorig leven is, alleen het alomtegenwoordige nu. Karma is een illusie waar je in kunt geloven als je nog lessen te leren hebt op aarde.

Daarom hoef je ook niet te helen. Je bent al heel. Gewond zijn is net als karma, het is een illusie die, als je daarin gelooft, slechts fungeert als leermiddel.

In het nu zonder verleden en toekomst ben je ultiem vrij, puur bewustzijn, geheel authentiek, zonder pijn en verbonden met al het bewustzijn in dit universum. Je zult dan begrijpen dat jij dat Ene Bewustzijn bent.

In het nu bestaat volledige eerlijkheid en taboeloosheid. Dan BEN je. Dan doe je niets anders dan reageren op dat wat komt en gaat. In het nu bestaat geen werk of moeten doen. Er bestaan geen zorgen over de toekomst of pijn uit het verleden. Vanuit ZIJN handel je en zet je de Wet van de Aantrekkingskracht en de Wet van de Overvloed in werking in hun zuiverste vorm. Deze twee wetten werken altijd al: ze brengen ons karma, voorspoed, tegenspoed, verlies, liefde en rijkdom, ze brengen ons de lessen die we moeten leren. Volledig in het ZIJN zijn verandert daar niets aan, maar als je BENT zul je een dusdanig overvloed aantrekken dat het voor anderen als wonderbaarlijk zal schijnen. Daarom konden mensen als Jezus en Boeddha wonderen verrichten.

In een ieder van ons zit die Jezus of Boeddha al. We zijn het al. We hoeven het ons alleen maar te herinneren en dan kunnen we die overvloed aantrekken die anderen 'wonderen' noemen.

Angela

(bron foto: http://www.qcreationz.nl/)

Winter-wonder-land

2010-12-17T16:19:00.004+01:00

Nederland kraakt onder het extreme weer. Vandaag heb ik daar niets van meegekregen. Ik zou naar Utrecht gaan om een goede vriendin te ontmoeten. Ik ben niet gegaan en de vriendin en ik hebben heerlijk gebabbeld over de telefoon. Er komt vast weer een mogelijkheid.

Een hele dag vrij! Een hele dag in een winter-wonder-landschap! Een hele dag voor mij! Elk moment beleven!

Vandaag ben ik zonder verleden en toekomst.

Ik wil een nieuw dagboek kopen en ik wil naar buiten. De stad ligt plat maar ik voel slechts de stilte van mijn zijn. Het wordt weerspiegeld in de stilte die sneeuw altijd brengt. Zelfs de mensen zijn rustiger. Even schiet het door mijn hoofd dat ik inderdaad de schepper zelf ben. Ik had tijd voor mijzelf nodig. Die kreeg ik met het winterweer. Ik had zuiverheid nodig. Die kreeg ik met de zuiver witte sneeuw. Ik kon wel wat stilte gebruiken. De sneeuw dempte al het geluid. Ik had vriendelijke mensen nodig. Die kreeg ik. Op weg naar de boekwinkel waar ik altijd mijn dagboeken koop, liep ik bij bevriende winkeliers naar binnen. Alle tijd voor een praatje en mijn geluk werkte aanstekelijk. Ik heb alleen vriendelijke mensen gezien en gesproken. De dame in de boekwinkel begroette me met: 'hallo bewustzijn'. Ik zei 'hallo bewustzijn' terug. Zou ik daadwerkelijk de schepper zijn van mijn wereld? Ik denk het wel. Wat fijn!

Zonder verleden en toekomst. Vandaag besluit ik dit altijd te zijn. Dit is wie ik ben. Ik heb geen verleden want dat is ooit geweest en dus nu niet meer. Ik heb geen toekomst want die is nog niet. Er is alleen dat nu. Nu, nu, nu, NU! Wat een bevrijding!

Ik ben dankbaar voor de sneeuw. Ik heb vele mensen gesproken en gezien vandaag, zonder te hoeven reizen met de trein of auto. Waarom maken we het onszelf zo moeilijk? Wat is dat met het 'moeten'. Als het niet kan, kan het niet. Dan heb je onverwacht een hele dag voor jezelf. Dan ga je zomaar een stukje schrijven op je blog, een boek lezen, met vrienden in de stad praten.

In het nu zit een enorme rijkdom. Er is helderheid omdat je zicht niet wordt vertroebeld door verleden en toekomst en daarom ook potentie-mogelijkheid. Alles is mogelijk omdat je - onbevooroordeeld - kunt kiezen wat voor jou fijn is, voor dat wat voor jou zin heeft.

Ik ga weer terug naar mijn boek over een jonge man die zijn hart volgt. Lekker op de bank en ik zal af en toe naar het winter-wonder-land buiten kijken.

Angela Wende

Bijzondere ontmoeting

2010-12-13T14:25:00.005+01:00

Telefoon gaat
Ik zeg 'met mij'
Jij zegt 'ik kom langs'
Ik zeg 'wat drink je?'
Jij zegt 'thee graag'

Een half uur later zitten we tegenover elkaar
Ik praat, jij luistert
Jij vraagt 'hoe voel je je nu?'
Ik antwoord 'bang'
Jij vraagt mij om hem aan te kijken

Nee, ja, nee, ja, nee, ja
Ja! Ik wil kijken en dat doe ik
Ik kijk en zie je gezicht veranderen
Je bent vrouw, man, jong en oud
Jij bent vele gezichten

De kamer wordt mistig
en ik zie jou als een striptekening
tweedimensionaal en vaag
Nog steeds vermengen de gezichten zich
Opeens besta je niet meer

Ik knipper met mijn ogen
en zie ik jou weer
Maar al snel verdwijn je weer
in duizenden gezichten
die alles zijn: man, vrouw, kind en bejaarde

Dan ben je weer weg
Daar ben je weer
Weer weg, weer terug
De werkelijkheid zo relatief
Ik kijk naar niets, iets en alles

Ik kijk naar je
en zie een masker
'Dat ben jij' zeg jij
'Jij bent die niets, iets, alles en het masker'
'Oké' zeg ik

Het masker valt weg
Nu ben ik taboeloos en ultiem vrij
in een wereld die illusie heet
Ik ben bewustzijn zonder verleden en toekomst
in een alomtegenwoordig nu

Angela

Heiligheid en Waanzin

2010-12-08T13:10:00.005+01:00

'We zijn allemaal gestoord'

Een mooie stelling om dit betoog mee te beginnen. Maar eerst even terug in de geschiedenis. Drie weken geleden heb ik als ervaringsdeskundige hulpverleenster een college gegeven voor studenten die gaan werken in de psychiatrie. Een uitgelezen kans om mijn waanzin (of heiligheid) te testen. Ben ik waanzinnig? 't Is maar hoe je het bekijkt. Volgens de traditionele psychiatrie waarschijnlijk wel. Psychiatrie komt voort uit het rationele denken. Alles wat niet zichtbaar is, bestaat niet en slechts een klein deel (het zichtbare) wordt gezien als rationeel. Dan plak je al snel een label op veel andere zaken, die dan irrationeel zouden zijn: emoties en spirituele ervaringen. En laat ik me daar nu de afgelopen vier jaar hoofdzakelijk mee bezig hebben gehouden!

Maar de mens is niet volledig rationeel. Mijn stellingen over psychiatrie, identiteit en maatschappij werden (niet door allen) over het algemeen en in ieder geval tot kennisgeving aangenomen. Het feit dat niet iedereen opstond om te klappen van enthousiasme had meer te maken met de doelgroep, dan het verhaal. Hetzelfde verhaal werd enthousiast ontvangen in 'spirituele kringen' en dan trek je ook gelijkgestemden aan. Ik kreeg een lading boeken over hetzelfde onderwerp en die beweerden ongeveer hetzelfde als ik tijdens het college heb gedaan. Een doorleefde werkelijkheid werd achteraf bevestigd door theorie, zo te zeggen.

Ik loop nu een tijdje in de GGZ als projectleidster en hulpverleenster. De mensen die ik ontmoet zijn mensen zoals jij en ik. Net zo min gestoord of juist net zo gestoord als jij en ik. Het enige verschil dat ik tussen hen en jou en mij zag is dat voor hen het leven ondragelijk is geworden, zozeer dat pillen de enige uitweg lijken. Voor de rest lijden wij volgens mij allemaal aan manische depressiviteit, emotie reguleringsstoornissen en psychosen, zei het echter in dusdanige mate dat wij niet als gek versleten worden.

Daar betalen de 'gezonden' echter een hoge prijs voor. Normaalheid komt met een enorme 'selbstzwang', zoals de Duitsers dat zo mooi zeggen. Het leven wordt afgevlakt door vaste patronen en een beperkt blikveld. Echt leven, volledig leven is er niet bij. Geen tijd voor. De hypotheek moet betaald worden, de kinderen dienen een goede toekomst te krijgen. Allemaal heel nastrevenswaardige zaken, begrijp me niet verkeerd, maar evengoed afgevlakt, aangepast en klein. Het is leven in een keurslijf, zeg maar. In Coelho's boek, 'De Zahir', las ik een zinnetje dat daarmee te maken heeft: '... mensen doen hun uiterste best om zich niets te herinneren, om het immense magische potentieel waarover ze beschikken niet te aanvaarden'. Ik sluit me daar graag bij aan en wil daar aan toevoegen dat je wel waanzinnig moet zijn om te geloven dat alleen dat bestaat wat je ziet en vooral, wat je rationeel kan begrijpen. Met andere woorden, we geloven in een illusie die wet, overheid, belastingdienst en financiële markten heet. Het blijven (ingenieuse) bedenksels uit ons hoofd, hoe reëel de uitkomsten ook zijn. Dat laatste heeft te maken met ons scheppingsvermogen: dat wat we geloven is waar (of wordt waarheid).

Daarom kan ik zeggen dat iedereen gestoord is. En vervolgens; wat maakt het uit?

Waarom zitten jij en ik dan niet in een psychiatrische instelling? Omdat onze waanzin niet zoveel problemen veroorzaakt en we daarom nog binnen de marges van de maatschappij passen. Of we zijn behoorlijk prettig gestoord, maar het valt niet op. Of we zijn behoorlijk prettig gestoord, maar vervullen de functie van nar, een heel belangrijke functie overigens omdat de nar de enige was in de oude koningshuizen die de waarheid kon spreken. De nar wordt met wijsheid verbonden, waanzin wordt dan heiligheid. De mensen die opgenomen worden ondervinden innerlijk zo zeer problemen met zichzelf of binnen de maatschappij dat hun situatie onhoudbaar wordt. Waanzin wordt dan een probleem als het een probleem in de samenleving wordt of de patiënt een gevaar wordt voor zichzelf. Maar waar komen die problemen vandaan? Die komen voort uit onze bekrompen visies. We laten slechts het denken toe, dat het zogenaamde gezonde verstand wordt genoemd, en vergeten, nee, marginaliseren, emoties en transpersoonlijke ervaringen. We hebben ze gelabeld als gestoord. Mensen die opgenomen zijn weten dat en geloven dat vaak zelf ook. Het feit dat hun werkelijkheid anders wordt ervaren, wordt afgewezen en daarmee begint het werkelijke probleem, volgens mij niet met het anders ervaren zelf.

Een voorbeeldje. Psychosen. Een psychose kan worden omschreven als het plots 'verhuizen' naar een andere werkelijkheid of werkelijkheden. Vaak is dat een werkelijkheid die men niet kent waardoor er angst ontstaat. Men gaat naar de psychiater en krijgt medicijnen die veel kapot maken en vaak je hele gevoelsbeleving afvlakken. We worden dan 'levende doden'. Ik ben lange tijd geïnteresseerd geweest in het sjamanisme. Sjamanen reizen regelmatig af naar andere dimensies, andere werkelijkheden om inzicht op te doen. Zo bezoeken ze hun voorouders in de Pleiaden of ergens anders. Dit is een vorm van een georganiseerde en gereguleerde psychose. Omdat de sjamaan hier ervaring mee heeft, vervalt hij of zij niet in angst. Men weet dat men naar een andere werkelijkheid reist. En voor de critici onder ons een reminder: sjamanisme is vele malen ouder en daardoor beproevder dan onze 'Verlichting' die slechts een paar honderd jaar oud is en naast mooie dingen ook verschrikkelijke dingen heeft voortgebracht (atoombom, uitputting van de aarde). Psychosen zijn dus menselijk en kunnen nuttig zijn mits het ondersteund en begeleid wordt.

En daarom pleitte ik tijdens het college voor een hele andere benadering in de geestelijke gezondheidszorg. Eén van acceptatie dat er meer tussen hemel en aarde is. Het accepteren van anderszijn en niet van afwijkend en problematisch. En het werken vanuit liefde, het hart, en niet vanuit professionaliteit, die gestoeld is op wetenschap. Professionaliteit en wetenschap zijn belangrijk, maar krijgen een te belangrijke plaats in het begrijpen van alles om ons heen, waardoor het beeld te eenzijdig wordt. Tot slot is het goed dat er een besef komt dat wij allemaal prettig gestoord zijn. We zijn per slot van rekening allemaal uniek en dus anders. De een nog 'gekker' dan de andere. Maar anderszijn maakt ons leven mooi en interessant. Dit erkennen betekent gaan leven als een levende leven en niet zoals velen nu doen: als levende dode.

Leef! Leef!

Hartegroet,

Angela

Ben je gek geworden?

2010-12-08T12:45:00.004+01:00

Uit: Paulo Coelho, De Zahir, p. 15

De Zahir = Iets wat of iemand die, wanneer we ermee in contact komen, langzaam beslag legt op onze gedachten zodat we uiteindelijk op niets anders meer kunnen concentreren. Dit kan men zien als heiligheid, of waanzin.

(Fauborg Saint-Pères, Encyclopedie van het fantastische, 1953)

Uit: earth-matters.nl

Komt een guru bij een psychiater… Dat zou een knaller van een mop kunnen worden, maar denk nu zelf: wat zou er gebeuren? Zonder dollen. Wat zou er gebeuren als Sri Ramakrishna zich op de diva zou neervlijen en zou vertellen over zijn nimmer aflatende zoektocht naar God. Nee, niet naar de beeltenis of de gedachtegang. Een echte ervaring van God. Sterker nog, wat zou de zielenknijper ervan vinden dat de guru in spé liever zijn leven liever wilde beëindigen dan God niet ontmoeten? Of wat te denken van Ramana Maharshi, die op de vraag wie hij wel niet denkt te zijn zou antwoorden: ‘Ik ben dat’…

Lees meer...

Zondagochtend

2010-11-28T11:23:00.012+01:00

ف

Zondagochtend
Koude stilte heerst over de wereld
De auto's onder een laagje bevroren rijp
Winter in de stad
maakt de herinnering los van een ver verleden

In deze stadswoestenij
drinkt een jonge vrouw haar koffie
Te vroeg uit bed en helemaal alleen
Ze geniet van deze ochtend
vanwege lang vergeten dagen

Ze is de bewoonster van een grot
in een pantheon waar de natuur
nog oppermachtig is
en de mens één met Moeder Aarde
Wijs en alert kijkt ze over het weidse landschap

De jonge vrouw is tevreden
De steppes vol met groot wild
De grot vol met aardvruchten en gedroogd graan
Deze winter mag komen
en doorleefd worden in alle rust

Uit ervaring weet zij dat de Moeder rust
van een jaar van groei, uitbundigheid en rijping
De ganzen hoorden haar roep
nu al weer een tijd geleden
evenals de bomen gehuld in bruin blad

Als de jonge vrouw over de steppes kijkt
drinkt ze haar koffie
Een auto rijdt voorbij
en trekt haar weg van haar geliefde uitzicht
terug naar stad en cv

Ze glimlacht, wetende dat de herinnering bestaat
elke winter op vroege zondagochtenden
Zij is haar trotse natuur blijven koesteren
omdat ze weet dat belasting, werk en wet
deze herinnering nooit zullen doen uitwissen

ف

Ja... zondagochtend. Ik hou van zondagochtenden. Vooral vandaag omdat de dag kille helderheid uitstraalt. Ondanks dat ik in mijn comfortabel verwarmde huis zit en geen echte kou hoef te vrezen, dwalen mijn gedachten onbewust af naar tijden vóór internet, vliegtuigen en media.

Maar het zijn niet echt de gedachten die terugglijden naar de steppes waar alles begon, maar een vast soort weten en voelen. Een weten en voelen net zo kraakhelder als de koude winterlucht: we zijn onze ware aard nooit vergeten. Deze ware aard is ons menszijn in al haar grootsheid. En grootsheid heeft hier niets te maken met het ego, een rol of de maskers die we tegenwoordig dragen of spelen. Nee, het is het warme besef dat wij deel uitmaken van iets dat veel groter is dan onszelf, zoals de vrouw in de grot Moeder Aarde en de seizoenen kent en daarnaar heeft gehandeld. Ze zal geen honger lijden. Dat is wijsheid en geeft haar die alertheid: het heldere en nieuwsgierige bewustzijn dat ik in mijzelf en anderen heb leren kennen. In dit heldere bewustzijn hoeven niet alle vragen beantwoord te zijn. Het is zoals het is zonder te berusten in een noodlot of te vervallen in ironie of apathie.

'Niet weten' herbergt een enorme schoonheid en wijsheid in zich, al was het alleen maar vanwege de pure gelukzaligheid die ontstaat als het gordijn van onwetendheid zo nu en dan wegvalt. Dat is een 'act of mercy', niet in de zin van medelijden of een daad van een barmhartige god. Nee, het is het bewustzijn, ware zelf, de ziel in samenwerking met ons mensen.

'Niet weten' is plezier. Het onbekende en onbestemde is wat ons leven zin geeft. Daar hoeven we niet bang voor te zijn, zoals we nu doen. Waarom zijn we er überhaupt bang voor geworden? We hebben twee entiteiten, zo enorm groot, die ons steunen: Moeder Aarde en het Universum. Onze ziel zorgt voor ons. Ons lichaam zorgt voor ons, ons lichaam als geschenk van Moeder Aarde, die de wetten volgt van de natuur. Zodoende weet het lichaam dat het wil eten, maar geeft het ons ook de mogelijkheid mee te vibreren op het ritme van de seizoenen. In het helder bewustzijn weten we dit allemaal.

En daarom zit er geen verschil tussen de vrouw in de grot en mij. In ons genetisch materiaal, ons lichaam, geest en ziel zit de verbondenheid en daarom ook het 'weten'. Het is een feest om mens te zijn. Een groot avontuur dat de hele spirituele theorie van leven en overleven op zijn kop zet. We kunnen beter spreken over leven en niet-leven. Niet-leven doen we nu. Nu worden we geleefd door onze wetten, overheden en bedrijven. Leven is het leven in volledig bewustzijn terugeisen in al haar verschrikkelijkheid en schoonheid.

Zo op deze vroege zondagochtend is het allemaal zo helder en natuurlijk als de kraakheldere vrieslucht buiten. Op de ochtend dat ik mij een gelukkig mens voel.

- Angela -

(Bron foto: www.panoramio.com/photo/13977616)